de gids boeken

Ons boek van de week en andere tips voor echte boekenwurmen

Lieve lezer,

De Vlaamse schrijver Bart Moeyaert won dinsdag de Astrid Lindgren Memorial Award. In een aantal media, ook de Volkskrant, werd die prijs omschreven als de ‘Nobelprijs’ voor jeugdliteratuur. Nu is Astrid Lindgrens bijdrage aan de wereld (Pippi Langkous!) natuurlijk beduidend groter geweest dan die van Alfred Nobel (dynamiet) en zou het rechtvaardiger zijn als we bijvoorbeeld onze eigen Ben Feringa voortaan de winnaar van de ‘Astrid Lindgren Memorial Award’ voor Scheikunde noemden. Maar zo ligt het niet. De harde waarheid is dat de Astrid Lindgren Memorial Award niemand iets zegt, en dat de omschrijving ‘Nobelprijs’ voor jeugdliteratuur duidelijk moest maken dat het hier de hoogste internationale onderscheiding betreft die een schrijver van kinderboeken ten deel kan vallen; er hoort een beloning van bijna vijf ton bij. Eerder werd de prijs gewonnen door Guus Kuijer.

Het nieuws van Moeyaerts prijs werd bekendgemaakt tijdens de kinderboekenbeurs in Bologna, waar zijn uitgever Querido tevens aankondigde te gaan samenwerken met de Amerikaanse uitgever Arthur A. Levine. Onder de vlag Levine Querido zullen niet alleen kinderboeken van Querido, maar ook de beste vertaalde kinderboeken uit de rest van de wereld op de Amerikaanse markt worden gebracht. De uitgeverij gaat ongeveer tien vertaalde boeken per jaar uitbrengen.

VOLKSKRANT BOEKEN

Ontvang iedere vrijdagmiddag de boekennieuwsbrief in uw mailbox met daarin de recensies, interviews en rubrieken die boekenliefhebbers gelezen moeten hebben. Inschrijven kan hier.

Boek van de week

Venetië - De leeuw, de stad en het water, heet het nieuwe boek van reizende Hollander Cees Nooteboom. Recensent Arjan Peters genoot van meanderende zinnen die een scène in de kerk van San Rocco beschrijven: ‘Dat is Cees Nooteboom op zijn best. Dan is hij geen naverteller maar een stem die je deelgenoot maakt, in plaats van je te reduceren tot een leerling die van de meester wil horen waar hij op moet letten.’ Nooteboom komt sinds 1964 met regelmaat in Venetië en dat zal de lezer weten ook. Peters: ‘Iets moeizamer zijn de geschiedenislesjes die Nooteboom overneemt uit Venetiëboeken als dat van John Julius Norwich.’ 

Interview van de week

‘Hoe komt het dat we er niet en masse een eind aan maken, terwijl het toch evident is dat het leven slechts een lange, vermoeiende tocht naar de dood is, waarbij we niets anders doen dan verliezen en verdragen?’, verzuchtte Nicolien Mizee in de jaren negentig in een fax aan haar voormalig schrijfdocent Ger Beukenkamp, te lezen in De Porseleinkast (Van Oorschot 2018; koop dat boek). Inmiddels lacht het leven Mizee gul en zonnig toe. Haar nieuwste boek Moord op de moestuin, een vrolijke en tevens tot nadenken stemmende detective, kreeg louter goede kritieken en werd door het boekenpanel van De Wereld Draait Door uitgeroepen tot boek van de maand februari. In onze interviewserie Achter het boek, over de kunst van het schrijven, legt Mizee uit waarom alles in een boek moet kloppen.  

Nicolien Mizee Beeld Ivo van der Bent

Aanraders van de redactie

Ramsey Nasr heeft De dood van Venetië van Thomas Mann (1875-1955) bewerkt voor toneel (het boek is bij een groot publiek bekend door de legendarische verfilming uit 1971 Luchino Visconti, met Dirk Bogarde in de rol van Gustav von Aschenbach). Herien Wensink sprak met hem.

Dagelijks gaan duizenden westerlingen naar de tropen om daar goede dingen te doen voor de mensen. Dat pakt niet voor iedereen goed uit, schrijft Judith van de Kamp in De derde wereld op je cv.

Archief van verloren kinderen, heet de nieuwe roman van Valeria Luiselli; recensent Persis Bekkering noemt de road novel, waarin een samengesteld gezin vanuit New York naar Arizona reist, een intrigerend dwaalboek.

De Volkskrant Boekenraad

De Boekentip van Ike Bekking (De Bilthovense Boekhandel): Kes van Barry Hines

‘Een hartverscheurend mooie roman uit 1968, al in 1969 verfilmd maar nu pas naar het ­Nederlands vertaald. Over het arbeidersjongetje Billy Casper dat opgroeit in een mijnwerkersdorp, een vader heeft die is weggelopen, een moeder op zoek naar vertier en een al tot de mijnen veroordeelde oudere broer. Billy zelf – die een torenvalk vindt en africht en daardoor aan de ellende probeert te ontsnappen – doet denken aan Ciske de Rat en Billy Elliot, een schoffie met een goede inborst maar nagenoeg kansloos in het milieu waarin hij opgroeit. Prachtig geschreven, en door de uitstekende vertaling doorstaat het verhaal de tand des tijds.’

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.