Omdat Drenthe zo verdomde mooi is

Eva Hoeke zoekt de beste terrassen van Nederland. Haar gast buigt zich over de spijzen. Vandaag: met presentatrice Petra Possel naar De Jufferen Lunsingh in Drenthe.

Beeld Jeroen Hofman

Ooit, en dat is nog niet eens zo gek lang geleden, gold Drenthe als de armste provincie van ons land. Het was de tijd van de veenkoloniën, van turf en krotten en drankgebruik, en zoals Bartje niet voor bruine bonen bad, zo liep keurig volk liefst in brede bogen om dit barre land heen.

Maar het Drenthe van Thomas Roosenbooms Publieke Werken is niet meer, en wie nu op een zonnige zondagmiddag door de regio rijdt, ziet vooral verzorgde gazons, goed onderhouden huizen en pensionado's op elektrische fietsen die ongetwijfeld aan van alles lijden, maar niet aan armoe. Drenthenieren noemen ze dat, en het is iedereen aan te raden, ook als de oude dag nog lang niet in zicht is.

Petra Possel tijdens de najaars presentatie van de NTR in Studio 1. Beeld anp

Waarom? Omdat Drenthe zo verdomde mooi is. Het biedt schapen en wolken, bos en lommer, rust en ruimte en koeien die je van achter een houten hek aankijken zoals alleen koeien je aan kunnen kijken: lief en dom tegelijk. Wie luistert, hoort er grootse verhalen. Zoals dat van de Kano van Pesse, de oudste boot ter wereld (8200 tot 7600 voor Christus) die in 1955 ten noorden van Hoogeveen werd gevonden. Of het verhaal van Ellert en Brammert, 'vader en soon van wie wert verhaelt dat sy een Dochter souden gerooft hebben alsoo dat zy soude swanger gheworden zijn; en dat zy in absentie des Soons den slapenden Vader de strot soude af-gesneden'. En wat te denken van de Jufferen Lunsingh, vijf vrijgezelle zusters die van 1724 tot 1780 in een landgoed in Westervelde (300 inwoners en een hunebed) woonden en daar die arme turfstekers belasting afhandig maakten? Waarom ze eeuwig vrijgezel bleven weet niemand - of nou ja, niemand: iedereen met een vent op de bank kan zich er wel iets bij voorstellen - maar feit is dat het huis een eeuw later in handen kwam van burgemeester Johannes Tonckens en weer een eeuw later werd gekocht door achter-achter- achterkleinkind Wyncko Tonckens (51) en zijn vrouw Ellen (49), die het verbouwden tot wat het nu is: een uitspanning waar dagjesmensen en druktemakers naartoe gaan om te constateren dat er niets gaat boven knappend houtvuur, dat kraanwater in de provincie écht zachter smaakt en zich kijkend uit het raam peinzend afvragen waar ze nou eigenlijk mee bezig zijn.

Petra Possel

Petra Possel is presentatrice van de radioprogramma’s Kunststof en Mangiare, schrijft restaurantrecensies voor NRC en is auteur van de boeken Vrouw in de Rouw en De troost van eten.

Culinair hoogtepunt: ‘Bij Le Restaurant met mijn man Jan, een liederlijke avond en de laatste keer dat we zijn verjaardag zo uitbundig hebben gevierd.’

Nee, dank je: ‘Ik lust alles, van niertjes tot lever en alles ertussenin, maar sopi di mondongo, de zwarte ingewandensoep die ze op Curaçao graag opdienen, is zelfs mij een brug te ver.’

Lekker vies: ‘Chipito chips. Het is niets meer dan maïsmeel met lucht, een kermis aan emulgatoren en de suggestie van kaas, troep dus. Maar god, wat is het lekker.’

Nou, daarmee dus: in het moment zijn, hóógnodig voor sommigen. Ellen (gebreid vest, zachte ogen, bril in het haar): 'Vooral voor westerlingen, die zijn altijd moe en willen nog voor ze zijn ingecheckt de wificode weten.' Maar die is traaaaaag, dus in plaats daarvan pakken ze dan al snel de fiets. Of ze gaan wandelen langs de Slokkert, al dan niet onder aanvoering van Wyncko, die elke paddestoel in de wijde omgeving kent en zo fijn kan vertellen over de 'tere alertheid van een hert'.

Of ze boeken een tafel in de serre, iets waarvoor uw verslaggever Petra Possel had meegenomen. De presentatrice schreef naar aanleiding van het overlijden van haar man het boek De troost van eten en constateerde met één blik op het menu dat De Jufferen Lunsingh 'één grote troost is'. Het begon met de cannelloni met parmezaanmousse, witlof, ham uit eigen drogerij en truffelkaas, dankzij de combinatie van vol, veel, warm en calorierijk het ultieme troosteten, ook omdat 'witlof met ham iets is wat je moeder had kunnen maken', en 'truffel nu eenmaal troost in overtreffende trap is'. Hetzelfde geldt voor de diverse bereidingen van lam met tabouleh, wortelcrème, gedroogde tomaat en lamsjus, al was het maar omdat je in de provincie altijd lekker veel krijgt, 'iets waar een vrouw in de rouw van nature geneigd is naar af te buigen'.

Tot zover de troost; ook in Westervelde gaat het leven door en dus tref je hier niet de doperwt zelf, maar een streep groen aan op je bord. Crèmepjes zijn het, vreselijk hip - maar zitten we daar echt op te wachten? Is niet de herinnering aan wat was en er zo weinig meer is de grote aantrekkingskracht van een plek als deze? Ja, constateren we als we even later afsluiten met een Machedoux, Comté en Bleu de Wolvega met pruimenjam en gerookte amandelen. Petra, tevreden: 'Dit zijn smaken die je snapt.'

Die avond liepen we nog even door de tuin met de bijenkast en de Oost-Indische kers, kriebelden we de Schoonebeeker schapen onder hun kop en luisterden we naar het tragische verhaal van de zes 'hele, lieve, gezellige kippen' die net de avond daarvoor door een marter naar de eeuwige stokken waren geholpen. Ellen, wijzend op de deuken in het gaas: 'Kijk, daar hebben ze nog geprobeerd te ontsnappen.' Nee, het leven is niet altijd makkelijk op het platteland, maar de cognac maakte veel goed en uiteindelijk vielen we in slaap in een kamer met lavendelblauwe muren, een vers geplukt veldboeket op het dressoir en een roze-rood blokkendekbed dat net uit de was kwam.

Wat een rijkdom, zou je moeder zeggen.

De Jufferen Lunsingh

Hoofdweg 13
9337 PA Westervelde
0592-612618

de.jufferen.lunsingh@wxs.nl

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden