Recensie Oculus Go

Oculus Go maakt goede virtual reality betaalbaarder, maar die stretchbanden zijn ontworpen door een sadist

De Oculus Go maakt virtual reality van enig niveau betaalbaarder en overtreft de concurrentie in gebruiksgemak. Alleen moeten die stretchbanden zijn ontworpen door een blinde sadist.

Oculus Go. Beeld Studio V

Stel, als autokoper zou je slechts de keuze hebben tussen een Bugatti Chiron en een Trabant P601 Super de Luxe. Voor de een moet je 2 miljoen euro afstaan en je eerstgeborene. De ander kun je via Marktplaats vinden voor 800 euro. Natuurlijk, met maar twee typen auto’s zou het langs ’s heeren snelwegen verrukkelijk rustig zijn. Maar ook verschrikkelijk saai.

Dat was tot drie maanden terug zo’n beetje de situatie met virtual reality. De ‘duikbrillen’ die je onderdompelen in een multidimensionale wereld vielen uiteen in twee categorieën: prachtig maar onbetaalbaar en betaalbaar maar knudde met een rietje.

Je hebt de Oculus Rift, de HTC Vive, de PlayStation VR en de Samsung Gear VR. Ze bieden de beste ervaring voor wie tussen de 700 en 2.000 euro wil neertellen voor de bril en de pc, spelcomputer of topmodel smartphone die nodig is om de virtuele wereld tot leven te wekken. Of je schuift je mobiele telefoon in een hard kartonnen omhulsel van 5 euro en vraagt je na een half uur verbaasd af waarom iedereen zo opgewonden doet.

Maar nu is er dan de Oculus Go.

Laten we meteen even een mogelijk misverstand uit de wereld helpen: ook de Oculus Go is nog niet het ideale vehikel voor virtual reality. Het fenomeen staat domweg nog in de kinderschoenen. Maar deze Go komt wel een heel eind in de goede richting en dat voor eenderde tot een kwart van de prijs die ze voor een Trabant vragen.

De Oculus Go lijkt nog het meest op de Gear VR van Samsung, en niet alleen omdat de apps en ‘ervaringen’ voor de een op de ander ook werken. De gelijkenis verbaast niks: voor de Gear VR vielen Samsung en Oculus (lees: Facebook) in elkaars armen. Oculus leverde de knowhow waarmee Zuid-Koreanen drie jaar geleden hun populaire vr-bril konden bouwen.

Bij de Gear VR speelt de smartphone de stereoscopische beelden af op zijn scherm en worden die door de bril tot een wereld gesmeed waarin je 360 graden rondom kunt kijken, in alle richtingen.

Voor de Go nam Oculus een smartphone, sloopte er alle overbodige onderdelen uit en propte het restant in een grijze bril die met 468 gram nog altijd aan de zware kant is. De stretchbanden die de Go op je hoofd houden zijn niet erg comfortabel. Pluspunten zijn de hogere resolutie dan bij de Gear VR van 2560 x 1440 pixels (1280 x 1440 per oog) en de bijgeleverde afstandsbediening. Die is simpel, maar doeltreffend.

Een prijs voor design gaat de Oculus Go niet winnen. Zijn ontwerpers hebben het saaiste grijs weten te kiezen dat in de verfwinkel voorhanden was. Er zijn twee uitvoeringen: een met 32 gigabyte opslag voor 219 euro en een met 64 gb speelruimte voor 269 euro. Het opslaggeheugen uitbreiden is niet mogelijk.

De Go is voorzien van twee ingebouwde luidsprekertjes die een fatsoenlijk geluid voortbrengen, maar een koptelefoon geeft een betere ervaring. De aan/uit-knop lijkt soms een geheel eigen leven te lijden. Ook is niet te zien hoeveel opslagruimte je nog hebt voor apps. De batterij gaat volgens Oculus drie uur mee.

Maar in gebruiksgemak overtreft de Go zijn concurrenten. Geen gehannes met dikke, onwillige kabels zoals bij de Rift, de Vive en de PlayStation VR. Geen gefriemel met een al snel opwarmende smartphone in de Gear VR en ook geen frustratie vanwege mededelingen dat app A nou net niet geschikt is voor jouw Samsung Galaxy of Note versie B. Omgespen en gaan met die banaan.

De achilleshiel van de Oculus Go, en van eigenlijk elk type vr-platform, is de software. Het aanbod bestaat voor 48,9 procent uit schietspellen waarbij je soldaten en zombies overhoop knalt. Bijna 48,9 procent uit griezelgames waarbij je met kloppend hart door verlaten huizen, gekkenhuizen en ruimtewrakken loopt. De rest zijn vrijwel louter achtbanen. Apps kosten van niks tot vijftien euro.

De kwaliteit van games en apps is soms bedroevend slecht. Oculus zou wel wat scherper aan de poort mogen selecteren. De Go geeft je toch nog vaak het gevoel dat je in een Trabant bent gestapt. Maar er zijn ook pareltjes waarvoor je zo je eerstgeborene afstaat.

De Toppers op de Oculus Go

1. Virtual Virtual Reality

Virtual reality zoals vr is bedoeld. Vervreemdend, fascinerend, spannend. De robots hebben gewonnen en nu zijn wij mensen hun werknemers. Onze klanten? Onder andere Mr. Butter, een groot blok boter met een liefde voor broodroosters.

2. Keep Talking & Nobody Explodes

Te spelen met zijn tweeën. Degene met de Oculus Go op ziet een complexe bom voor zich, de ander leest cryptische aanwijzingen over hoe je die onklaar maakt.

3. Drift

Denk aan The Matrix-films. Bizar schietspel waarin je de tijd kunt vertragen om afgeschoten kogels te ontwijken.

4. Land’s End

Een landschap met mysterieuze bouwwerken als een grote puzzel. Van de scheppers van de ongelooflijk mooie mobiele app Monument Valley.

5. Jump

Ingenieuze hindernisbaan, waarbij je voortdurend je weg moet vinden door van het ene object naar het andere te springen.

6. Smash Hit

Stijlvolle obstakelrace waarbij je kogels verzamelen om glazen hindernissen mee kapot te schieten.

7. Twobit

Help een klein bol robotje te ontsnappen uit een duister complex, door alleen je hoofd op de vluchtwegen te richten.

8. Sonar

Knap gemaakte, maar ook behoorlijk enge film van zes minuten waarin je aan boord van een drone in een gevaarlijke asteroïde afdaalt.

9. KIN

Prachtig (Nederlands!) klim- en klauteravontuur met kleine held in een abstracte fantasiewereld.

10. Rangi

Puzzels verstopt in een mystiek landschap en een wonderlijke beschaving. Marokkaanse studio heeft zich duidelijk laten inspiren door de lokale omgeving.

* al deze titels draaien ook op de Samsung Gear VR. Een groot deel is ook uitgebracht voor andere VR-brillen.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.