DE GIDSLust & Liefde

‘Nu alles over is, vraag ik me af: wie was deze man?’

Beeld Saša Ostoja

Van de achttien jaar dat ze getrouwd was met haar man, waren er vijftien een leugen, weet Inge nu. Was de liefde ooit wederzijds? Ze kan geen rust vinden zonder de volle omvang van zijn ontrouw in kaart te brengen.

Inge (48): ‘De omvang van dit drama is immens. Nu mijn geschiedenis anders blijkt dan ik dacht, moet die herschreven worden. Ik heb behoefte aan een ander perspectief, aan antwoorden zo je wilt, om rust te kunnen vinden. Ik voel me een Tetrispuzzel, soms past er ineens een blokje en lijkt het of ik alles begrijp, en even later kan ik proberen wat ik wil, maar botst alles. Mijn hele huwelijk heb ik ontzettend veel van hem gehouden en nu vraag ik me af of dit ooit wederzijds was. Het gaat me niet eens om de andere vrouwen, dat zou nog wel te overzien zijn. Verliefd wordt iedereen weleens. Nee, het is het leugenachtige. Zeggen dat je je niet kunt voorstellen dat je seks hebt met een ander en het intussen veelvuldig in het geheim doen. Hij hulde zich tijdens de achttien jaar van ons huwelijk altijd in raadselen en ik had het niet door. Nu alles over is, vraag ik me af: wie was deze man?

‘We leerden elkaar kennen in 1998 op mijn galerie. Een aantrekkelijke man die al snel riep dat hij verliefd op me was, waarna ik lachend mijn schouders ophaalde en zei: ik niet op jou hoor. In september 2001 gaven we elkaar drie zoenen na een gezellige afspraak, de derde belandde net iets te dicht bij mijn mond, en ineens kreeg ik zin om hem vast te pakken. Vanaf dat moment waren we samen. Hij was grappig, creatief, lief. In 2004 werd onze oudste zoon geboren. Wat betreft de verzorging en organisatie van het gezin moest ik alles zelf regelen, dat nam ik voor lief. Een beetje denigrerend sprak hij over mijn werk als betaalde hobby, maar dat raakte me niet echt. Klets maar raak man, dacht ik, zolang we het leuk hebben. Als jij dit nodig hebt, ga je gang. Evenmin zag ik er iets kwaadaardigs in dat hij zijn papadag al snel voor gezien hield, niet kon onthouden wanneer de school uitging en op vrijdag zei: euh, hebben we dit weekend nog verplichte figuren? Wij waren een superstel. De zomers bijvoorbeeld waren geweldig. Eerst met zijn drieën en later na de geboorte van ons tweede en derde kind, met zijn vijven. Op een of andere manier kon ik een hele herfst voort op een zomervakantie. Irritaties waren er wel, bijvoorbeeld over zijn whiteboard waarop hij zijn stagiaire aantekeningen liet maken van onze privé- en gezinsafspraken, waar hij vervolgens een foto van maakte, maar die waren natuurlijk geen reden uit elkaar te gaan.

‘Hij was iedere avond weg, dan kwam hij eten en vertrok weer naar de zaak. Op een gegeven moment was ik mijn eigen gezeur daarover beu, en toen ik een megaklus kreeg aangeboden, besloot ik het gewoon te doen, en alles los te laten. De sfeer in huis knapte op toen ik hem niet meer op de huid zat, de gesprekken tussen ons werden weer vrolijker. Ik was trots, want ik had de knop gevonden die toegang verschafte tot een nieuw soort, nog niet eerder aangesproken huwelijksgeluk. Tot hij zei: in die mannenwereld van jou moet je natuurlijk ook soms flirten. Ik herinner me zijn opmerking die middag in 2018 nog goed, zag er iets schalks in. Zou je het niet fijn vinden, vroeg hij, om in een intiemere setting met die mannen om te gaan? Ik lachte, zei dat ik het heerlijk vond om na gedane zaken weer naar huis te gaan, naar hem en de kinderen. Maar hij vond het nodig zijn opmerking kracht bij te zetten: ‘Als jij daar behoefte aan hebt, vind ik dat zeker goed.’ Er zat een ongemakkelijke twist in zijn woorden, of beter in de intentie ervan. Hij bleek met zijn insinuaties niet alleen naar een open relatie te hinten of zelfs maar naar een vrijbrief voor vreemdgaan, de echte mindfuck zat hem in de jaloezie die volgde. Jaloers op mijn niet-bestaande, vermeende geflirt dat hij zelf aanmoedigde.

‘Ik had een werkafspraak met een collega in het weekend, en daarin zag hij het bewijs dat ik een affaire had. Hij begon me te controleren, checkte bijvoorbeeld of ik online was en als de collega gelijktijdig online was, had mijn man zijn bewijs voor een verhouding. Hij vroeg me als ik thuiskwam: hebben jullie het eigenlijk weleens over seks? Nee, antwoordde ik, niet met een collega. Ik maakte eruit op dat hij het daar met zijn wandelmaatje, een vrouw die hij had leren kennen tijdens een van zijn beruchte carnavalsvieringen, wél over had. ‘O, dan ga je vanavond zeker met hem naar bed’, zei hij als ik na het eten nog iets met die collega moest doornemen. Vind je mijn vrouw leuk?, vroeg hij ook eens aan die man. Zijn manipulaties en verdraaiingen werden zonder dat ik daar invloed op had, zonder enige reden en aanleiding, erger en erger. Maar ze misten een definitieve uitwerking op mij, maakten geen daadkracht bij mij los. Ze ketsten af tegen mijn brein, dat niet in staat was zoveel lelijkheid te rijmen met de schoonheid die er ook nog steeds was. Het was niet de angst om alleen te zijn, die me al die jaren deed blijven. Ik kon hem niet volgen. Als hij te ver ging, maakte ik flinke ruzie, dan was de boel weer opgeschud en veroverde hij me weer, een ritueel dat ik aanzag voor liefde. Keer op keer bleef hij herhalen dat ik zijn grote liefde was, het waanzinnige idee dat ik iets zou hebben met die collega maakte hem gek.

‘Inmiddels heeft hij toegegeven ‘heerlijke seks’ te hebben gehad buiten ons huwelijk. Mijn teller staat intussen op zeven vrouwen. Vijftien van de achttien jaar ben ik getrouwd geweest met een andere man dan ik dacht. Ik heb behoefte alles in kaart te brengen, zodat ik verder kan. Maar voor een helder overzicht is een zekere logica nodig. Onze scheiding is behalve de grootste bevrijding ook mijn grootste vernedering.’

Op verzoek van de geïnterviewde is de naam Inge ­gefingeerd. Ook geïnterviewd worden? Mail een korte toelichting naar lust@volkskrant.nl.

Oproep

Op 7 november verschijnt het 1.000ste nummer van Volkskrant Magazine. Daarin maken we ruimte voor u! We kunnen uw enthousiasme gebruiken bij een van deze onderwerpen:

- Maak een foto van uw zaterdagochtendmoment met het magazine. Die foto’s willen we graag laten zien.

- Schrijf een column in de stijl van Eva Hoeke. Eva kiest een winnende column, die we publiceren met haar commentaar.

- Spreek u uit: welk moderne verschijnsel moet er wég? Met uw reacties maken wij een aflevering van onze slotrubriek ‘Laat het stoppen’.

Mail voor maandag 19 oktober uw reacties naar 1000@volkskrant.nl en zet in de onderwerpregel: foto, column of stop.

(Meerdere inzendingen in losse mails)

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden