Restaurant Mei Wah

Niet zomaar een Chin. Ind. Rest.

Moeder Yuen van Mei Wah in Eindhoven bestiert al 53 jaar de keuken. Toch is ze beslist met haar tijd meegegaan. 

Restaurant Mei Wah. Beeld Els Zweerink

Op de rode lijst van ­bedreigde ­horecasoorten prijkt, tussen Bruin Café en Klassieke ­Cafetaria, het rood-goudomrande, met stoffige lampionnen en draken­kalenders behangen Chin.Ind.Rest. De zaken sluiten momenteel in ras tempo om plaats te maken voor all you can eat wok- of sushirestaurants, of moderne pan-Aziatische gastropubs – of er trekt een McDonald’s in. 

Restaurant Mei Wah, in 1965 ­geopend door de familie Yuen in Eindhoven, heeft de neonverlichting met ‘Chin.Ind.’ nog aan de deur hangen. Maar binnen is geen buikige boeddha of draak te zien. De tafels zijn gedekt met mes en vork rond de delftsblauwe onderborden, eetstokjes en rijstkommetjes komen pas als je er om vraagt. Alleen de zoete geur van gember en knoflook die uit de keuken komt, herinnert ons eraan dat hier Chinees wordt gekookt.

En niet zo’n beetje ook: restaurantgids Gault Millau riep Mei Wah dit jaar uit tot het beste Aziatische restaurant van het land. Taks Yuen, een grote, joviale Brabander met een vriendelijk brommende basstem, leidt inmiddels als derde generatie het bedrijf, samen met zijn vrouw en met zijn moeder Sui Wan Yuen-Ko. Die laatste loopt tegen de 80 en bestiert al 53 jaar de keuken – ik geloof niet dat er in Nederland een chef is met een langere staat van dienst.

Chef-kok Sui Wan Yuen - Ko. Beeld Els Zweerink

 Mei Wah heeft nog een lijst typisch Chinees-Indische gerechten – babi pangang, nasi rames – op het afhaalmenu staan, maar in het restaurant is de menukaart vrij beknopt. We zien een piepkeine selectie dim sum (veel Chinese restaurants serveren deze kleine, smaakvolle hapjes voor bij de thee überhaupt niet ’s avonds omdat het eigenlijk een brunch-aangelegenheid is), wat zeebanket, peking­eend, noedelgerechten, soepen, een paar Indische klassiekers als rendang en ook een aantal beroemde gerechten uit de provincie Sichuan, zoals Mouth Watering Chicken. Er zijn ook twee menusuggesties. Ingrediënten komen veelal uit de buurt, vermeldt de website, en er worden geen smaakversterkers als vetsin ­gebruikt.

Als Yuen ons ziet twijfelen, neemt hij uitgebreid de tijd om door te spreken hoe we het liefst willen eten. Alles tegelijkertijd op tafel, zoals gebruikelijk is, of liever in gangen? ‘Weet u wat, dan bestel ik twee hálve porties van de hoofdgerechten voor u. En houdt u van oesters?’ Echt een fijne gastheer: hij luistert, denkt mee en vraagt door tot het goed is. Die zorgvuldige welwillendheid zien we ook bij de andere tafels: als bij de vier mannen naast ons een onaangekondigde veganist blijkt te zitten, ­reageert hij met ‘heren, voor u drieën gaan we iets lekkers maken. en voor ú’, (tegen de veganist) ‘gaan we iets héél lekkers maken.’

Op zoek naar een fijn restaurant of benieuwd naar waar het lekker eten is bij jou in de buurt (en waar juist niet)? Hier vind je de kaart met alle recensies van Hiske Versprille en haar voorganger Mac van Dinther van de afgelopen jaren. Selecteer op het beste oordeel of zoek op je eigen stad.

Bijzonder is ook de wijnkaart, een handgeschreven boekje met een ruime keuze in champagnes en knetterchique flessen – tot een Mouton Rothshild voor € 2.100 aan toe. Maar er is gelukkig ook ruime keuze voor degenen die minder willen uitgeven. Ook zien we een flinke rits bijzondere whiskeys.

De gestoomde oesters  (€ 4,50 per stuk) hebben we beter gehad: het zijn kleine creuses terwijl voor deze bereiding, met stevige smaken van zwarte bonen en bosui, de wat grotere beter zouden zijn. Ze zijn ook zó kort gestoomd dat ze nog helemaal transparant zijn, en er is een flinke plens donkere sojasaus overheen gegooid, wat het geheel zout maakt. De oester blijft niet overeind.

Kreeft met gember. Beeld Els Zweerink

De kreeft met gember (€ 28, we delen hem) is fenomenaal. Het schaaldier is niet voorgestoomd, maar wordt levend gehalveerd en gewokt met weinig meer dan geconcentreerde kippenbouillon, verse gember en wat fijngesneden prei. De saus is ietsje ingedikt met aardappelmeel, zodat-ie mooi blijft hangen aan het perfect gegaarde, zoet-pekelige kreeftenvlees en op de bijgeleverde witte rijst. Het is verrukkelijk, even eenvoudig als decadent en nu ik dit opschrijf proef ik het weer. 

Dan volgen de Zeeuwse mosseltjes (€ 20), het zijn niet zulke grote, ­geroerbakt met pepers, wat groenten en zwarte azijn – Yuen raadt ons aan er ook nog wat van de gebakken chili­olie die op tafel staat aan toe te voegen. Dit is ook weer erg lekker, en we zouden het pittige, aromatische schelpdierenvocht het liefst opdrinken – hadden we nou toch maar om dat rijstkommetje gevraagd. 

De vrouw uit Chengdu die eind 19de eeuw de ma po tofu bedacht (€ 17 voor een halve portie) had een gezicht vol littekens van de pokken, ma po tofu betekent dan ook zoiets als ‘tofu van een bepokte oma’. De goede smaak van dit gerecht is omgekeerd evenredig aan de smakeloosheid van de naam. Ma po tofu is zachte tofu in een vleessaus (rund of varken) waarin je zowel scherpe gedroogde pepers tegenkomt als sichuan­pepers. Die laatste zijn eigenlijk geen familie van de peperbes of Spaanse peper en ze zijn ook niet heet, maar ze veroorzaken een soort verdovend, prikkelend gevoel op je tong en ze hebben een aromatische, citrusachtige smaak. Die combinatie van hitte en verdoving noemen ze in Sichuan ma-la, en het is tekenend voor de keuken in deze streek. Goede ma po tofu is complex en gelaagd, zoet en hartig, broeierig en vlezig, geselend heet en tegelijkertijd wollig zacht, alsof je in een megacomfortabele stoel nét iets te dicht bij het haardvuur zit maar toch niet wil bewegen – het is misschien wel mijn lievelingseten.

Ma po tofu: zachte tofu in vleessaus. Beeld Els Zweerink

De versie van Mei Wah is niet slecht, maar mist die complexe ­gelaagdheid. Het is niet zo pittig, het gehakt is zelfs wat flauw en we proeven geen sichuanpeper maar alleen vijfkruidenpoeder, wat het gerecht wat mij betreft uit balans trekt.

We zijn geïntrigeerd door de ‘Kip Kerkhoff’ (€ 16 voor een halve). Het blijkt een gerecht dat moeder Yuen eind jaren tachtig heeft verzonnen met een vaste gast, die meneer Van de Kerkhoff heette: gemarineerde, gefrituurde en daarna gewokte kippendij met een donkere saus van soja, gember, knoflook en hard aangebakken prei, en doet een beetje denken aan het iconische gerecht uit de Amerikaanse-Chinese hybridekeuken (een beetje zoals de babi pangang bij ons): General Tso’s Chicken. Vet en heftig, maar lekker.

Het vanille-ijs dat als dessert wordt aangeboden laten we aan ons voorbij gaan. We hebben erg goed gegeten en zijn onder de indruk van deze horecafamilie, die het volgens mij is gelukt om vast te houden aan wat ze belangrijk vinden, terwijl ze ook naar buiten kijken. Lang leve het Chin.Ind.Rest! 

hiske.versprille@volkskrant.nl

Restaurant Mei WahLeenderweg 86 Eindhoven

Chinees-Indisch restaurant. Zowel authentiek Chinese als traditionele Chin.-Indische gerechten. Uitgebreide wijnkaart.

meiwaheindhoven.nl

cijfer: 8-

Uniek: de Hollands-Chinese keuken

‘De Chinees’ was voor veel Nederlanders decennialang de eerste en soms enige restaurantervaring; de komst van deze restaurants maakte buiten de deur eten ineens betaalbaar voor iedereen, en in vrijwel ieder dorp streek er één neer.

De eerste Chinese immigranten kwamen aan het begin van de 20ste eeuw naar Nederland, het eerste restaurant opende in 1920 in Rotterdam. Maar de echte hausse aan Chinese restaurants kwam in de jaren zestig en zeventig. De veelal Kantonees sprekende immigranten die deze zaken openden, pasten hun inrichting en menukaarten snel en succesvol aan de Nederlandse smaak aan. Het eten werd vooral vetter en minder pittig, en ook de onder Hollanders populaire Indische keuken werd ingelijfd. 

Het resultaat was een unieke Nederlands-Aziatische hybride: de grote loempia met pindasaus, bijvoorbeeld, zul je nergens anders ter wereld tegenkomen en is zo Chinees als een boterham met kaas. Hetzelfde geldt voor het zakje kroepoek of de babi pangang.

Hetzelfde ­gebeurde in ­andere landen: in de Chinese restaurants in Amerika hebben zich weer heel andere gerechten en gebruiken ontwikkeld dan die in Duitsland of Frankrijk. 

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.