De Gids

Netflix-serie Pose barst van de buitenbeentjes en de diepgang, maar wil misschien iets te veel ★★★☆☆

In de serie Pose geeft producent Ryan Murphy de moeilijke strijd van transgenders in de jaren tachtig kleurrijk weer. Dankzij de vijf transgenderacteurs in de hoofdrol krijgt de serie extra diepgang.

Een beeld uit de pilotaflevering van Pose. Beeld Netflix

Ryan Murphy is een van de invloedrijkste Amerikaanse film- en ­seriemakers; hij is de koning van de buitenbeentjes. De strijd om aanvaard te worden, en vervolgens te ­triomferen, smijt hij altijd met grote gebaren op het doek, waarbij aan de ­finish een tragedie kan overblijven. Ook mooi, als het maar in felle kleuren verteld wordt. Zie Glee, Nip/Tuck en American Crime Story; vooral het tweede seizoen over de man die zich vereenzelvigde met Gianni Versace, en nooit dichter bij kon komen dan door de modeontwerper te vermoorden. Pose heeft het thema van de buitenbeentjes nog eens uitvergroot. Het speelt zich af in de tweede helft van de jaren tachtig in New York – in ­serietijd: tien jaar na seizoen twee van The Deuce. Het is een dramaserie, die zich afspeelt in de wereld van de van huis verstoten jonge homo’s en transseksuelen, die zelfs geweerd worden als ze in een homobar willen aanschuiven – over gemarginaliseerd gesproken. De aidsepidemie eist steeds meer slachtoffers, maar wordt nog veelal doodgezwegen, of gezien als Gods straf.

In dit sombere tijdperk groeit een krachtige en buitengewoon invloedrijke tegencultuur, waarin verschillende groepen (Huizen, onder leiding van een Moeder) extravagante dans- en poseerwedstrijden organiseren, zo memorabel vastgelegd in de klassieke documentaire Paris is Burning (1990). De scènes in de club, waar de modellen onder meedogenloze leiding van gastheer en mc Pray Tell (Billy Porter, wereldberoemd door de smokingjurk bij de ­Oscars) optreden, zijn de hoogtepunten van de serie – geholpen door een vurige soundtrack.

Vijf van de hoofdrollen in Pose worden gespeeld door transseksuele actrices, waarmee de serie enorm aan diepgang wint, al was het maar omdat je in de personages de persoonlijke verhalen voelt resoneren – misschien belangrijker dan het feit dat het acteren niet overal ijzersterk is. De titel verwijst overigens niet alleen naar het spektakel op de showvloer, maar ook naar de diepgewortelde ­hypocrisie van de mannen die hun liefde voor deze vrouwen – die soms de overgang nog niet hebben gemaakt, proberen te maskeren in hun ‘echte’ leven.

Pose wil misschien iets te veel, inclusief wat makkelijke verwijzingen naar de Trump-jaren en wat Glee-achtig melodrama. We kijken nadrukkelijk naar een televisieserie en zet dat eens naast het vergelijkbare The Deuce waarin het lijkt alsof je de jaren zeventig in New York in een tijdscapsule hebt teruggevonden. Maar dan zet iemand Chaka Khan op: en daar gaan we.

Pose (serie)

★★★☆☆

Te zien op Netflix 

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.