De Gids De boekenluisteraar

Mondiano is er voor alle vakantiegangers die even niet willen weten waar ze zijn, wie ze zijn

Hugo Blom leidt u door de wereld van het luisterboek.

Patrick Modiano; Souvenirs dormants

We gaan op reis. We gaan op reis en we nemen mee? De kinderen. Helaas voor de kinderen zijn 1.200 kilometer lange autoritten tegenwoordig zelden nog karaktervormend. De auto is van een gloeiend hete, plakkerige, soms omverwaaiende Citroën Dyane veranderd in een full service entertainment centre met altijd aangename temperatuur, on board ijskasten en dankzij de 4G weet iedereen precies hoe lang het nog duurt en kun je je als 7-jarige ook vast met de nog te zoeken camping bemoeien. Camping? Wat zeg ik nou weer? Nou ja. 

Als het niet langer karaktervormend voor het kroost kan zijn, laten we dan proberen onszelf te vormen. Vraag de dealer om zo’n lekker functioneel New Yorks taxischerm in uw hybride bolide te installeren, daarachter redden ze heus zichzelf wel met een stuk of wat andere schermen. Onderwijl luistert u op de voorstoelen  zonder ruzie want kaartlezen en verdwalen zijn ook verloren gegaan  naar elkaar. Of naar een boek. Honderden kilometers door een gloeiend en glooiend Frankrijk, misschien wel voor de zoveelste keer. Nostalgie? Weemoed? Een uitgelezen kans om én Nobelprijswinnaar (2014) Patrick Modiano erbij te pakken, én meteen uw camping-Frans een elegante draai te geven.

Modiano is niet voor iedereen, maar misschien wel voor alle vakantiegangers die even niet willen weten waar ze zijn, wie ze zijn. Dat kan in het universum van Modiano dat, zoals Margot Dijkgraaf het in 2014 omschreef toen hem de Nobelprijs werd toegekend, ‘een wereld van schimmigheid (is), van personages die nergens vandaan komen en nergens naar toe gaan, die geen achtergrond hebben en niet weten waar hun toekomst ligt, die geen baan hebben, geen grip op het heden noch grip op hun toekomst.’

De voormalige kaartlezer kan ondertussen wel even de woorden googelen die u niet begrijpt. Want: er is heel veel Modiano te luisteren, maar dan wél in de originele taal. Waar te beginnen in een oeuvre dat inmiddels vijftig jaar en meer dan dertig titels omspant, waarvan er ook veel beschikbaar zijn als luisterboek (Dans le café de la jeunesse perdue, Fleurs de ruine, Chien de printemps, La petite bijou, Dora Bruder)? Misschien wel aan het eind. Bij Souvenirs dormants (2017), dat vorig jaar overigens in Nederlandse vertaling verscheen, maar wij luisteren naar de Franse voorleesversie, met de stem van Christian Gonon. Dit duurt maar 2 uur en 4 minuten en biedt dus ruimte voor al die andere titels. Acteur Gonon klinkt zoals je wil dat een Franse acteur klinkt, een diepe stem met een klein rafeltje (Gauloises, eau de vie), hij is ook de vaste nasynchronisatiestem van Colin Firth én Christoph Waltz. Zelfs als u géén Frans had op de middelbare school zal dit verhaal, waarin de verteller mensen en plaatsen uit zijn geheugen opdiept en met elkaar in verbinding brengt, specifiek het Parijs van de jaren ’60, u in een andere wereld brengen. Als u nog weet hoe die Dyane aan uw jonge billen plakte, op weg naar Parijs en het land daarachter, is dit een mooie entree. Vergeet niet af en toe achterom te kijken.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden