LEZERSDILEMMAWat zou u doen?

Mag ik onze kinderen het risico op een erfelijke aandoening aandoen?

Lezers vragen andere lezers om raad bij problemen en dilemma’s. Deze week: zal ik het risico nemen dat mijn kinderen een aandoening erven?

Mijn partner en ik willen graag kinderen. Hij heeft een erfelijke aandoening, waardoor hij jaarlijkse controles en eventuele operaties moet ondergaan. Daarnaast heeft hij een aanzienlijk verhoogde kans op kanker. Als wij samen kinderen krijgen, is de kans dat zij deze aandoening erven 50 procent. Ik wil dit graag voorkomen met preïmplantatie screening en ivf, maar mijn partner ziet hier de noodzaak niet van in. Hij ervaart (nog) geen hinder van zijn aandoening en vindt zijn leven niet van mindere kwaliteit. Moet ik het risico nemen dat de kinderen deze aandoening erven? 

Vrouw (24), naam bij de redactie bekend

Medische wereld en de tijd

Je bent jong genoeg om de beslissing te kunnen uitstellen tot je 30ste. De tijd zal misschien door voortschrijdend inzicht in de medische wereld een ander licht gaan werpen op de ziekte van je partner. Ik heb zelf een erfelijke nierziekte van mijn vader, vooralsnog geen sinecure. Dat je partner er nu (nog) geen hinder van ondervindt, wil niet zeggen dat een toekomstig kind dat ook niet zou doen. De voorstellen die jij doet lijken me een goede optie om leed in de toekomst te voorkomen. Met z’n tweeën gaan praten met een onafhankelijk persoon? 

Bernadette van Leeuwen (70), Groningen

Alles voor over gehad

In onze familie hebben wij een spierziekte die dominant erfelijk is. Ook ik heb de spierziekte en toen wij kinderen wensten wist ik dat onze kinderen 50 procent kans hadden dat ik het door zou geven. Het klopt precies. We hebben vier kinderen en twee ervan hebben de spierziekte ook geërfd. Omdat ik toen weinig last ervoer, vonden wij het net als jouw partner geen issue. Helaas is de aandoening progressief en heb ik in de loop van de jaren steeds meer moeten inleveren. Toen onze dochter een kinderwens had, was ik dan ook heel blij dat zij en haar partner de kans hadden om middels PGD (preïmplantatie genetische diagnostiek ofwel embryoselectie, red.) een kind zonder deze aandoening op de wereld te zetten. Zekerheden in het leven heb je niet en het leven is niet maakbaar, maar ik zou er zelf alles voor over hebben gehad om onze kinderen zonder deze ziekte op de wereld te zetten. PGD is een moeizaam traject met niet zomaar de gehoopte zwangerschap, dus ik hoop dat jullie er samen uitkomen! 

Anita van Leeuwen (58), Harmelen

Verdriet

Wij hebben een soortgelijke situatie en hebben de gok gewaagd. Al tijdens de zwangerschap bleek ons kindje inderdaad draagster te zijn en zelf ook aan onze erfelijke ziekte te lijden. In ons geval kon het niet anders, maar ik heb hier verdriet van. We hebben een fantastisch kindje, het doet mij verdriet dat wij haar willens en wetens laten lijden. Dit gaat mij (en ons gezin) de rest van ons leven achtervolgen. Ga voor de gezondheid van jullie kindje, via ivf, dat kan veel verdriet besparen. 

Malou Evers (28), Zundert

Nooit mogen bestaan

Je man denkt waarschijnlijk dat als je op die manier kinderen wil, dat hij dan ook nooit had mogen bestaan. Leg hem uit dat het niet om hem gaat, maar om jullie kinderen. Het kan zijn dat je man geen kanker krijgt maar jullie kinderen wel. Jullie willen het vast niet op je geweten hebben dat jullie kind kanker krijgt doordat jullie geen ivf hebben gedaan. Het is misschien onnatuurlijk, maar het gaat om het belang van jullie kinderen. 

Sien van Wieringen (12), Utrecht

Over twee weken: is mijn beeld van de liefde reëel?

Ik ben nu vier jaar samen met mijn (allereerste) vriend. We hebben een hele fijne en stabiele relatie, maar al vanaf de start ervaar ik vooral een ‘houden van’-gevoel, en niet zozeer verliefdheid. Ik had dit weggerationaliseerd door te denken dat dit komt doordat ik wat ouder ben en de kalverliefdeperiode achter me heb gelaten. Nu we in deze coronatijd allebei thuiswerken en veel bij elkaar zijn, steken deze twijfels weer de kop op. Ik vraag me af of ik een onrealistisch romantisch beeld heb en of ik na vier jaar nog mag verwachten dat de vonken ervan af spatten. Of doe ik mezelf tekort door in deze fijne, maar niet zo spannende, relatie te blijven? 

Vrouw (27), naam bij redactie bekend

Onze vraag is: wat zou u doen? 

Mail uw antwoord (max. 110 woorden) voor maandag 23 november naar: wzud@volkskrant.nl. Heeft u een ­dilemma en wilt u zelf advies van andere lezers? Mail dan uw probleem (max. 110 woorden) naar: wzud@volkskrant.nl. Vermeld altijd uw volledige naam, leeftijd en woonplaats. De redactie behoudt zich het recht voor bijdragen in te korten.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden