Filmrecensie Love, Simon

Love, Simon is bovenal een hartverwarmend coming-of-age-verhaal (vier sterren)

De middelbare scholier Simon is verliefd. De vraag is alleen op wie. Onder een pseudoniem (‘Jacques’) mailt hij met ene Blue, een anonieme schoolgenoot. Al snel merkt hij dat hij amper kan wachten op het e-mailpingetje van zijn telefoon. Dat hij de schoolgangen afspeurt en probeert te raden wie toch die persoon is met wie hij à la You’ve Got Mail steeds intiemere gedachten deelt.

Nick Robinson als Simon.

Love, Simon

Drama

Regie Greg Berlanti

Met Nick Robinson, Katherine Langford, Alexandra Shipp, Jorge Lendeborg Jr.

110 min., in 84 zalen. 

Eén ding weet Simon wel zeker: Blue is een jongen.

Dit maakt Love, Simon, gebaseerd op het boek Simon vs. the Homo Sapiens Agenda (Simon vs. de verwachtingen van de rest van de wereld) van Becky Albertalli, tot de eerste tienerfilm voor een groot publiek met een homoseksuele hoofdrol. ‘Iedereen verdient een groot liefdesverhaal’, is de slogan waarmee de film in de markt wordt gezet, en inderdaad, dat werd weleens tijd. Ook fijn dat Simons homoseksualiteit zelf nu eens níét het probleem is – niet echt in ieder geval. Simon twijfelt niet aan zijn gevoelens voor jongens en is niet bang dat zijn familie en beste vrienden hem zullen afwijzen, maar hij blijft zijn ‘coming-out’ voor zich uit schuiven, omdat hij liefst wil dat alles bij het oude blijft.

Het is lastig om de plot verder te beschrijven zonder woorden als onlinepesten en chantage te gebruiken. Dat zou de indruk wekken dat deze film lijkt op een serie als 13 Reasons Why, waarin de middelbare school een mijnenveld is en tieners keihard zijn voor elkaar, tot een van hen zelfmoord pleegt. Terwijl Love, Simon totaal anders is. Het is een feelgoodfilm waarin pestkoppen meteen op hun lazer krijgen. Op deze middelbare school zitten vooral frisse, slimme tieners die geen van allen hun diepste gevoelens durven te delen met anderen. Zodra ze dat wel doen, komt het goed – iets wat de kijker van het begin af aan duidelijk is.

Regisseur Greg Berlanti, die voor televisieseries als Dawson’s Creek en Everwood heeft gewerkt, maakt bovendien plek voor grappige terzijdes – Simons overpeinzing dat het toch oneerlijk is dat hetero’s geen coming-outmoment hebben, illustreert hij met een sequentie waarin Simons beste vrienden hun ouders dramatisch vertellen dat ze hetero zijn.

Het omdraaien van het geijkte perspectief, het ontkrachten van stereotypen: Love, Simon neemt het serieus en speelt er slim mee. Maar het blijft in de eerste plaats een hartverwarmend coming-of-ageverhaal over een verliefde jongen met wie je heerlijk mee kunt tobben en zwijmelen. Inclusief een schitterende speech van Jennifer Garner; je moet van steen zijn om het daarbij droog te houden. Het voelt ouderwets eigenlijk, en tegelijkertijd helemaal van deze tijd. 

Waarom was het zo lang wachten op een tienerfilm met een homoseksueel liefdesverhaal?

Love, Simon is de eerste tienerfilm met een homoseksuele hoofdpersoon. En ja, dat is anno 2018 nog een cruciale mijlpaal.

Meer over

Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.