Boekrecensie Hendrik Groen

Leven en laten leven kabbelt in enkelvoudige zinnen zonder golfslag 284 pagina’s naar het einde (twee sterren)

‘Een feest voor alle Hendrik Groen-fans […].’ De uitgever laat er geen misverstand over bestaan, en benoemt in het persbericht dat bij de roman gaat meteen even de beoogde doelgroep. Dat ligt nog best ingewikkeld. Hendrik Groen is een pseudoniem van Peter de Smet, die nu overigens wel als rechthebbende in het colofon vermeld staat, maar de publiciteit nog steeds mijdt. Als Groen heeft hij ongekend succes met de dagboeken van een bejaarde man die in een verzorgingshuis woont en het bestaan daar van messcherpe observaties voorziet. Nu schrijft hij onder hetzelfde pseudoniem een roman. Moet ik die lezen alsof die door dezelfde 80-plusser geschreven is, of is dit een nieuwe loot aan de stam? Hendrik Groen, de romancier, maar met een titel die wel keurig in het rijtje past: Leven en laten leven, na Pogingen iets van het leven te maken en Zolang er leven is.

Hendrik Groen: Leven en laten leven

Meulenhoff; 284 pagina’s; € 19,99.

**

Hoofdpersoon is Arthur Ophof, een gefrustreerde salesman die bij een groothandel voor wc- en schoonmaakartikelen werkt. Hij staat vaak in de file tussen Purmerend en Breukelen, heeft een ongelukkig huwelijk, drie vrienden die hij nog van de middelbare schooltijd kent, geen kinderen en geen idee.

Dat laatste is precies waar het fout gaat in deze roman. Ophof wordt op zekere dag ontslagen en krijgt dan een ontslagvergoeding mee. Vanaf dat moment zou het verhaal vaart kunnen krijgen, hier gaan de poorten open. Zoals zovelen droomt deze loser namelijk niet van een bestaan tussen de wc-rollen, maar van een groots en meeslepend leven. In plaats daarvan verzint hij met zijn vrienden een wonderlijk en onbegrijpelijk plan om zichzelf dood te laten verklaren, waarna hij in een huisje in Toscane in alle rust verder kan leven. Ieder zijn meug, maar verre van groots. Het verhaal zit akelig dicht op het leven van alledag, de personages zijn zonder uitzondering antipathiek, en het hele verhaal kabbelt in enkelvoudige zinnen zonder golfslag 284 pagina’s naar het einde, waar een plottwistje zit waar je in geen enkel bejaardenhuis mee hoeft aan te komen. Kortom, verstandige keuze om dat pseudoniem aan te houden, voor de fans.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.