Reizen Verenigde Staten

Kamperen naast je eigen waterval in Oregon

De Amerikaanse organisatie Hipcamp probeert kamperen weer leuk te maken in de VS. Vermijd die volgeboekte natuurparken, rol je slaapzak uit op ruig privéterrein.

Altijd natte schoenen in misty Oregon. Beeld Marcel Wogram

We kunnen het niet geloven: zomaar in de bosjes, naast een wonderschone waterval, zetten we ons tentje op. Geen mens te bekennen. Kan ook niet, want we zijn over een slagboom geklommen en hebben al tien rode bordjes genegeerd met de tekst Private Property - No Trespassing! Dat zouden we nooit zomaar durven en al helemaal niet in Amerika, waar houthakkers en jagers door het bos sluipen. Maar we hebben gereserveerd via de nieuwe organisatie Hipcamp. En dan beland je op rare plekken.

'Howdy!', roept later een kleine man die een versleten jagersjas over zijn kantoorpak draagt. Het is de land-eigenaar die alsnog de slagboom komt opendoen. De 37-jarige Steven Apling neemt ons mee naar een heuvel waar hij een royaal armgebaar maakt: 'Kijk, dit is allemaal van mij: kilometers rivier inclusief beide oevers. Ik kon het - tot mijn verbazing - kopen van de staat toen het houtkapbedrijf klaar was.' Dat is te merken, want sommige hellingen zijn een chaos van boomstronken en kreupelhout. Maar het blijft een ruige vallei, waar flarden mist tussen hoge dennenbomen blijven hangen en het geruis van de snelstromende Washougal-rivier nog tot in de verre omtrek is te horen. 'Over een paar jaar staat het hier weer vol bomen, hoor.'

Beeld Marcel Wogram

Een toffe plek om te kamperen. Ooit een populaire zwemplek voor gezinnen uit de buurt, totdat bosbouwers daar een einde aan maakten. Apling: 'Ik zwom hier als tiener en nu wil ik deze plek weer teruggeven aan de bewoners. Maar niet voor iedereen: alleen voor kampeerders met respect voor de natuur.' We zijn een van zijn eerste gasten; er zijn nog geen wc's of waterkranen. We koken pasta op een benzinebrander, bekijken een hert dat ons bekijkt en klimmen 's ochtends joelend naar de waterval, hangend aan richels en aan boomwortels.

Een waterval voor jezelf bij Naked falls, een privékampeerterrein via Hipcamp. Beeld Marcel Wogram

Er zijn veel van dit soort plekken in de Verenigde Staten, je moet ze alleen weten te vinden. Het was de dertiger Alyssa Ravasio uit Californië die zich vijf jaar geleden ergerde aan de slechte kampeerinformatie op het web. Zij zette haar tentje op aan een strand, en zag tot haar verbazing prachtige golven. Een kwelling, want Alyssa had haar surfplank thuisgelaten. Daarom zette zij - na een spoedcursus programmeren - de website Hipcamp op: daar staan inmiddels 285 duizend campings, boerderijen, wijngaarden en parken op. Stuk voor stuk Instagramwaardig gefotografeerd, met uitgebreide informatie.

Hipcamp begon ook een succesvolle lobby om eigenaren van privéland (in de VS hebben zij 60 procent in handen) te overtuigen hun terreinen open te stellen. Dat levert volgens de kampeertechies mooiere plekken op dan bijvoorbeeld de Amerikaanse KOA-campings, die vaak langs de weg liggen en vol staan met grote campers. De Amerikaanse natuurparken bieden wel fotogenieke stekjes, maar die zijn vaak maanden van tevoren volgeboekt. Landeigenaren, stelt Hipcamp, verdienen op hun beurt graag wat bij op een duurzame manier.

Kamperen in Naked Falls. Beeld Marcel Wogram

Zoals bioboer Billy Tosheff (54) van de historische Stargazer Farm, gelegen in een mooie bocht van de Sandy River, een uurtje rijden van Portland, Oregon. 'Wij boeren zijn muzikanten, zegt Billy - grijze baard, vintage jeans en een honkbalpet met 'Craft Cannabis' erop. 'De chefs in de restaurants zijn onze dj's.' Naast sla, courgette en basilicum, verbouwt Stargazer ook ambachtelijke wiet, in grote hoeveelheden. 'Één pond tomaten levert 6 dollar op, een pond cannabis 2.000 dollar. Dus ik ben als een van de eersten overgestapt.' Sinds de legalisering van marihuana in Oregon bouwen veel boeren hightechkassen voor cannabis.

We zetten ons tentje op, naast een grote overkapping van canvas om te koken en te hangen, want in het Amerikaanse Noordwesten motregent het zes maanden per jaar. Een overwoekerd pad door een mistig bos leidt naar een zandstrandje bij de rivier. Twee jonge plukkers van de boerderij springen net in het snelstromende water om bij te komen van hun werk. 'Onkruid wieden is het ergste', verzucht een jongen met groen haar. 'Dan plukken we uren achtereen met de hand. Anders is het niet bio.' We zwemmen samen naar de overkant en ik bedenk: in Europa zou zo'n campingstrand vol recreanten zitten.

Na een dag onkruid wieden op de Stargazer Farm rusten plukkers uit op een strandje bij Sandy River. Beeld Marcel Wogram

Praktische informatie

Hipcamp biedt bijna 300 duizend kampeerplaatsen aan in de VS. Veel daarvan staan op privéterrein, wat bijzondere plekken oplevert. De ruigste liggen ver weg van de bewoonde wereld en hebben geen wc of stromend water (vanaf 25 dollar) hipcamp.com

KLM vliegt dagelijks naar Portland vanaf 784 euro (klm.comdelta.com).

Algemene informatie: traveloregon.com travelportland.com

Billy leidt ons rond over Stargazer Farm. Over zijn akkers vol sla, door zijn kassen die in de jaren dertig zijn neergezet door een Nederlandse bloemenkweker, door zijn witgeschilderde houten huis met uitzicht over de mistige vallei en uiteindelijk door grote hallen met duizenden wietplanten onder kunstlicht. Jonge telers met baarden en mutsen hangen takken te drogen of knippen voorzichtig de toppen van planten af. In rekken langs de muur staan containers met biologische voedingsstoffen. 'Finest Dutch Quality' staat op een etiket.

'Sorry, we mogen niet direct verkopen. Maar we brouwen ook bier, dat kun je wel proberen.' Gasten die willen helpen in de kas of op het land, zijn welkom. Luieren bij de rivier is ook goed. Sinds twee jaar verwelkomt Billy kampeerders - voor de leuk, zegt-ie. 'Ik zou graag een betere gastheer willen zijn, maar ik werk 14 uur per dag.' Gasten ontdekken hier met eigen ogen, stelt hij opgewekt, dat het romantische imago van bioboer niet strookt met de praktijk.

Ambachtelijke wiet op Stargazer Farm. Beeld Marcel Wogram

Hipcamp biedt bijna zevenhonderd plekken in Oregon aan. Vooral minicampings in kleine natuurparken waarvan je nog nooit hebt gehoord, maar ook in de tuin bij particulieren. Sommige zijn benaderd door Hipcamp en besloten een safaritent neer te zetten, anderen verhuurden al een schuur via de organisatie Farm Stay. 'Iedereen is hier welkom', zegt boer Fred Justesen telefonisch vanuit zijn familieranch aan de voet van Mount Hood. 'Als je op het goede moment komt, kun je helpen bij het samendrijven van het vee. Moet je wel kunnen paardrijden.' Dat is een vakantie-ervaring, die je niet snel vergeet.

Langs de kust van Oregon is de keuze nog beperkt. Jammer, want de brede stranden met stapels drijfhout van woudreuzen, de afbrokkelende kliffen met wankele dennenboompjes erop en de platte rotsen vol blaffende zeeleeuwen, wil je niet missen. Het lijkt op de kust van Noord-Californië, maar dan ruiger. We boeken een nacht in natuurpark Beverley Beach State Park en merken meteen het verschil: 278 plekken langs een geasfalteerd pad met kampwinkel en versleten toiletgebouwen. De Amerikaanse Park Service kampt met een miljardentekort en dat is te merken. Maar de kampeerplekken zijn ruim, onder bemoste reuzenbomen en voorzien van een kampvuurplaats.

We snakken terug naar privéterrein. De staatscamping wordt, zoals in veel natuurparken, gedomineerd door gepensioneerde Amerikanen met reusachtige campers. Ze hangen in comfortabele klapstoelen rond hun kampvuur, kijken binnen televisie of poetsen de velgen van hun pick-uptruck. Op het strand bekijken tieners hun mobieltjes bij een kampvuur. Een paar kilometer verderop rijden dagjesmensen zelfs in hun pick-uptrucks over het strand. Dat mag hier en daar in Oregon. Achterklep open, koelbox eruit. Best grappig, maar we kamperen toch liever alleen bij onze eigen waterval.

Veel meer prachtige foto's van wildkampeerplekken in Oregon zijn hier te zien.

In Oregon mag je soms op het strand parkeren. Beeld Marcel Wogram
Zeeleeuwen langs de ruige kust. Beeld Marcel Wogram
De mist blijft lang hangen in de bossen van Oregon. Beeld Marcel Wogram
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden