Josh Homme vertelt hoe hij als rockheld bij een popproducer belandde

De voorman van Queens of the Stone Age over de nieuwe Queens of the Stone Age-plaat en de rol die Iggy Pop daarbij speelde.

Beeld Getty Images

Natuurlijk zag Josh Homme (44) het woud van gefronste wenkbrauwen al voor zich. Ga maar na: aan de ene kant had je Queens of the Stone Age, de loeistrakke gitaarband waarvan hij frontman is en die bekend staat als een van de laatste grote rockgroepen. Aan de andere kant van het spectrum: Mark Ronson, de producer die bekend werd met zijn werk voor Amy Winehouse, en vooral met zijn producties voor Bruno Mars uitgroeide tot dé popproducer met het ijzersterke hitjesgevoel. Origineel, maar ook heel slick en mainstream. Met díé producer zou Queens of the Stone Age in zee gaan voor het nieuwe, zevende album Villains, dat gisteren is verschenen? Konden ze hun ziel niet net zo goed meteen aangetekend naar de duivel sturen?

'Sommige mensen begrepen er niets van,' vertelt Homme in een hotel in Londen. De ramen staan tegen elkaar open in een niet zo geslaagde poging de sigarettenrook te verdrijven. 'Die mensen trekken een vies gezicht als ik roep dat Ronson geweldige dansmuziek maakt. Dansmuziek, zeggen ze dan, wat moet jij daarmee?'

Maar hij moest íéts, vond Homme. Het waren een paar mooie vermoeiende maanden voor hem geweest; hij kwam vorig jaar zomer thuis van een tournee als begeleider van Iggy Pop, aan wiens album Post Pop Depression hij een belangrijke bijdrage had geleverd. 'Met Iggy spelen ging geweldig, ik denk dat we echt het beste in elkaar naar boven hebben gehaald. De samenwerking bracht me aan het twijfelen over mijn eigen band.'

'Zes platen lang had ik alles goeddeels zelf bepaald, wat toch tot een soort eenvormigheid in het geluid kan leiden. Dat is niet erg als je AC/DC of ZZ Top bent: die bands hebben zo'n herkenbaar geluid, die moeten juist vasthouden aan hun handelsmerk. Maar Queens heeft dat minder.'

De altijd zo zelfverzekerde Homme was ineens onzeker over de aanpak. 'Ik had maar een maandje om de maanden met Iggy te verwerken. Dat waren weken van 'post Pop depressie', die ik bij mijn familie doorbracht in Idaho.'

In het huis van een tante in Santpoint kwam hij tot nieuwe inzichten. De hele dag hoorde hij zijn kinderen het liedje Uptown Funk van Mark Ronson en Bruno Mars draaien. Hij kende Ronson, die al eens had laten weten de Queens als favoriete hedendaagse rockband te beschouwen. Waarom haalde hij hem er niet bij?

'Ik wilde uitgedaagd worden door iemand met een andere kijk op de dingen en Mark Ronson heeft dat.'

Ook zijn bandleden schudden het hoofd. Was Ronson niet vooral een popjongen? Dansmuziek, wat deed dat bij Queens? Alles, zo legt Homme uit. Want hoe stevig de gitaren ook versterkt zijn, Queens of the Stone Age maakt wel degelijk dansmuziek.

'Het is rock-'n-roll, en rock-'n-roll kwam in de beginjaren voort uit de behoefte om te dansen. Die roll, die vergeten veel rockers nog weleens.'

Homme niet. Eigenlijk is het bewaken van die roll, de aanzet tot rondstuiteren, altijd datgene geweest wat hem en zijn band onderscheidde van veel andere rockmuzikanten. Ook al gieren bij Queens of the Stone Age de gitaren nog zo hard en donderen de baslijnen nog zo vervaarlijk uit de speakers, altijd houden de nummers iets lichtvoetigs en zit er een stevige groove in. Kenmerken die je al ziet in zijn vroege werk, toen hij in de jaren negentig als tiener begon in Kyuss - en vanaf 1998 met QOTSA. 'In Kyuss maakte ik trage stonerrock, met Queens meer puntige hardrock, maar altijd wilde ik het boeltje in beweging brengen. Ik had nu alleen het gevoel dat ik even niet meer wist hoe en dat de inbreng van iemand als Ronson heel handig kon zijn.'

Fans van de band kunnen gerust zijn. Villains is een pittige rockplaat geworden. Ronson heeft geen elektrofunk of hiphopelementen toegevoegd, zoals hij dat op eigen platen doet. Homme: 'De gitaren domineren nog altijd. Alleen hebben we een laagje vet van de sound gehaald. Ik wilde een dunner, meer knisperend geluid. Even geen vervormers, maar de gitaren zonder hulpstukken uit de speakers laten knallen.'

Knallen doet de band dus nog altijd, maar de sound omschrijft Homme nu als hard, droog en helder.

De liedjes op Villains zijn, zeker in vergelijking tot de nogal zwaarmoedige voorganger ...Like Clockwork (2013), opgewekt van toon.

Nummers als Feet Don't Fail Me en The Way You Used To Do hebben datzelfde pakkende wat een nummer als No One Knows van Songs For The Deaf (2002) destijds zo bijzonder maakte. 'Dat was onze beste plaat. Ik wilde die sfeer en sound daarop weer benaderen. Liedjes die je bij de lurven grijpen en je optillen in plaats van je in de grond duwen.'

Er zit dan wel geen dancebeat in, maar je hoort in de nieuwe nummers wel degelijk dat Mark Ronson achter de knoppen heeft gezeten. Ze zijn compacter, soms een beetje funky en het ritmische aspect is belangrijker geworden.

'Dat ritme, de combinatie van bas en drums, dat is iets waarop we ons allebei extra op concentreerden.

Als Homme en Ronson een liedje precies juist op de rails kregen, was hij als een kind zo blij. Zo'n liedje is het openingsnummer Feet Don't Fail Me, een nummer waarvoor de basis gelegd werd tijdens de Iggy-tour. 'Iggy mag dan 70 zijn, hij heeft de geest van een tiener. We waren slechts een paar maanden samen, maakten in die tijd het album Post Pop Depression, gingen zes weken op tournee en daarna was alles weer afgelopen.'

Er waren alleen nog de herinneringen, waar Homme in Idaho een maandje op kon teren voordat hij aan Villains ging werken. 'Die volle Royal Albert Hall, Iggy die zich avond aan avond volledig gaf en de volgende dag als een gretige jongen opnieuw begon. Ik kreeg echt nieuwe werklust toen ik daaraan terugdacht.'

Langzaam kwam het besef hoe bijzonder het was. 'Ik had gewoon gewerkt en gespeeld met een van mijn absolute helden. Toen ik 10 was kocht ik mijn eerste platen: van The Cramps, The Misfits en Raw Power van Iggy Pop. Eigenlijk is hij mijn hele jeugd bij me gebleven.'

Jaren waarin Homme, die opgroeide in de Californische woestijn, met zakken vol cassettebandjes en een gettoblaster binnen handbereik, vooral op zijn skateboard stond.

Favoriete tape was de soundtrack van de cultfilm The Repo Man (1984) van de Britse regisseur Alex Cox. Daarop stonden nieuwe punkbands als Suicidal Tendencies, Circle Jerks en Black Flag naast Iggy Pop, die het titelnummer zong.

'Ik stond erop dat Iggy het liedje tijdens de tour ook live zou spelen. Die plaat is de soundtrack van mijn leven geweest. Als ik terugdenk aan mijn jeugd, daar in de woestijn, dan zie ik mezelf op een skateboard met dat liedje in mijn oren.' Misschien dat hij er ooit een nummer over maakt. 'Iggy vindt dat ik, naarmate ik ouder word, best wat meer van mezelf mag prijsgeven en niet alleen in cryptische bewoordingen.'

Homme maakt daarmee op Villains een begin, meteen al in het openingsnummer. Hij zingt: 'I was born in the desert May 17, '73'. Bijna denk je dat je met een autobiografisch album te maken hebt, als hij in het tweede liedje gewag maakt van de eerste ontmoeting met zijn echtgenote Brody Dalle (zangeres in The Distillers) 'when she was just 17.'

'Het is nog even wennen, want nieuw voor mij. Als ik dan toch autobiografische details in liedjes stop, dan maar gewoon bij het begin beginnen, bij mijn geboorte.'

Feet Don't Fail Me is een opbeurend begin van Villains, dat gaandeweg toch wat donkerder wordt. 'Er waren kwesties waarmee ik moest leren omgaan.' Hij steekt weer een sigaret op.

'Dierbaren ontvallen je. Je beste vriend wordt slachtoffer van een terroristische aanslag. Je voelt je machteloos. We dachten met onze muziek de hele wereld aan te kunnen, maar ineens blijk je toch kwetsbaar.'

Hij doelt op de aanslag op 13 november 2015 in de Parijse concertzaal Le Bataclan, waar zijn vriend Jesse Hughes die avond zou optreden met de band Eagles Of Death Metal. Homme had de band in 1998 samen met Hughes opgericht als een soort hobby-project naast zijn Queens. Voor zover de tijd het toeliet speelde hij mee, maar de laatste jaren deden Eagles Of Death Metal het vooral zonder hem, al heeft de band nog altijd een 'speciale plek in mijn hart.'

Nee, hij wil niet praten over de Bataclan, maar zegt de gebeurtenissen 'niet ook maar een beetje' verwerkt te hebben. Als de tijd rijp is wil hij er wel een liedje over schrijven. 'Zo iets groots in een tekst vatten, is het moeilijkste wat er is. Ik moet wat minder weglopen voor mijn echte gevoelens ook al vind ik het moeilijk heel direct te zijn.'

Met het formuleren dan, want de muziek op Villains is, zegt Homme, directer dan ooit. 'Ik ben op mindere momenten echt blij dat er rock-'n-roll bestaat. Wat is dat toch een geweldige uitlaatklep. Ik hoor vaak dat rock zijn beste tijd heeft gehad, gitaren uit de mode zijn en het rockalbum een zachte dood sterft, maar ik zou niet weten hoe ik zonder rock zou moeten leven. De troost die ik krijg van een snerpende gitaar, een goed liedje en een mooi koortje, is onbetaalbaar. Heus, Villains is echt niet het laatste rockalbum hoor, ook niet van Queens Of The Stone Age.


Vier sterren
Poprecensent Menno Pot is zeer lovend over de nieuwe QOTSA in zijn recensie van 25 augustus: 'De songs zijn springerig, funky, soms dansbaar, maar toch altijd typisch 'Queens, met veel ruimte voor dat beetje waanzin dat de band ooit zo spannend maakte.'

Mark Ronson

De Engelse producer Mark Ronson (41) verhuisde op jonge leeftijd naar de VS waar hij een grote liefde voor hiphop ontwikkelde. Die is te horen op zijn debuutalbum Here Comes The Fuzz (2003). Hoewel het geen groot commercieel succes was, kreeg hij wel het verzoek om te werken met Adele en wijlen Amy Winehouse. Het was Ronson die Josh Homme vorig jaar vroeg om gitaar te spelen op Lady Gaga's Perfect Illusion.

Queens of the Stone Age, Villains. Matador/Beggars. QOTSA speelt 13/11 in Ziggo Dome, Amsterdam.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden