Filmrecensie Komedie

In Tully wordt het jonge ouderschap gruwelijk geestig verbeeld (****)

Zo schaamteloos en gruwelijk geestig als in Tully zie je het jonge ouderschap eigenlijk nooit verbeeld. De bijtende oneliners van scenarist Diablo Cody krijgen door Charlize Therons acteerwerk een extra lading.

Charlize Theron als Marlo in Tully.

Er is avondeten: pizza en broccoli uit de magnetron, maar toch, gelukt. Marlo – net bevallen, twee kleine kinderen – staart wat wezenloos voor zich uit als haar man binnenkomt van zijn werk. ‘Diepvriespizza. Geweldig.’ Dan stoot haar zoon de beker drinken om, over de tafel, over haar kleren. Ze trekt haar shirt uit en daar zit ze dan, met enorme, oncharmante bh en postnatale buik. Dochter, ontsteld: ‘Mam! Wat is er mis met je lijf?’

Zo gruwelijk geestig als in Tully zie je het jonge ouderschap eigenlijk nooit verbeeld. Natuurlijk, er zijn meer film- en televisiemakers die vrolijk proberen te laten zien dat het echt niet allemaal meevalt, zoals Bad Moms en Netflix-serie The Letdown, maar wat Marlo (Charlize Theron) doet, is meer dan koddig door het leven stuntelen. Ze heeft een zoon met gedragsproblemen, een verwaarloosde dochter, een ongeplande baby en een man die er zelden is. We kijken naar keiharde overlevingsstrijd.

Scenarist Diablo Cody en regisseur Jason Reitman, die samen eerder de opgewekte tienerzwangerschapfilm Juno en het bittere Young Adult maakten, zorgen ervoor dat je vaak niet weet of je moet lachen of huilen. Ze ontdoen de bevalling van alle vreugde en er is een sequentie die elke ouder in één klap alle gebroken nachten weer vers in de herinnering brengt: gehuil uit de babyfoon, opstaan, luier, voeden, algehele uitputting, herhaal. Tully is de antithese van de roze wolk.

Tully
Regie Jason Reitman
Met Charlize Theron, Mackenzie Davis
94 min., in 49 zalen.

Op het moment dat de meter dreigt door te slaan naar ondraaglijk, roept Marlo de hulp in van een nachtnanny, Tully. Dit door de springerige Mackenzie Davis gespeelde karakter is een vrouw als uit een sprookje, een die ’s nachts de baby verzorgt en het huis aan kant brengt. Een frisse bries waait door de film. ‘Alsof ik weer kleur kan zien’, zegt Marlo, en er ontstaat een bijzondere relatie tussen die twee.

Actrice Charlize Theron (Monster, Mad Max: Fury Road), die Tully mede produceerde, houdt van rollen waarbij ze ijdelheid aan de kant moet zetten, en als de uitgebluste Marlo kan ze haar lol op. Ze laat zich filmen zoals bijna geen vrouw zou doen: met gigantisch kraamverband bijvoorbeeld, of hardlopend, met zwiepende buik en tieten. De karakteristiek bijtende oneliners van Diablo Cody krijgen door haar acteerwerk een extra lading: ze laat doorschemeren hoe Marlo met zelfspot haar wanhoop verbergt.

Goed, het einde zal niet iedereen tevreden stellen, maar door het schaamteloze, soms ronduit lelijke realisme dat Tully durft te laten zien, door de openheid over twijfels en problemen, is het een film die je niet licht vergeet. 

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden