DE GIDSLust & Liefde

‘In al die weken thuisisolatie is er onverschilligheid in onze relatie geslopen’

Beeld Saša Ostoja

Nu ze wekenlang samen thuiszitten is de liefde tussen Leo en zijn vriend veranderd, misschien wel permanent.

Leo (33): ‘Zoals bij zovelen het geval is, is ook mijn sociale cirkel kleiner geworden de afgelopen maanden. Zag ik vroeger in het theater waar ik werk honderd mensen per dag voorbijkomen, nu heb ik wekenlang alleen maar gegamed, gekookt en gelezen. De enige die ik zag was mijn vriend. Wij wonen vijftien jaar samen en hebben wel vaker mindere periodes gehad, maar dit keer is het anders. Onze liefde is door het coronavirus veranderd. Het is of die op pauze is gezet. Je zou verwachten dat de intimiteit door het ‘veroordeeld zijn tot elkaar’ juist groter wordt, maar dat is niet gebeurd. Op een of andere manier voel ik veel minder de noodzaak mijn best te doen, want hij is er toch wel. Iets simpels als thuiskomen is minder vreugde- en verwachtingsvol en als hij bijvoorbeeld met de hond in het bos is geweest, geef ik dat nauwelijks aandacht.

Vroeger verlangde ik naar zijn omhelzingen en een kus, maar een kus heeft een nieuwe betekenis gekregen. Niet dat ik me ongemakkelijk voel als hij me vastpakt en omhelst, dat zou een extremiteit suggereren die er juist niet meer is. Er is geen afkeer of tegenzin, geen geilheid, geen verlangen. Op een onbepaald moment in die tien weken is er een zekere onverschilligheid onze relatie ingeslopen. Hij zoent me en ik denk alleen maar: ja, dat kun je doen. Raar dat geborgenheid en verbinding in mijn geval dodelijk zijn voor intimiteit en opwinding. De hitte is eruit. Niet dat ik onze hele relatie van vijftien jaar nu ineens in twijfel trek of bij wijze van spreken mijn koffers al aan het pakken ben, want ik kan me nog steeds niet voorstellen zonder hem te leven. Eigenlijk was onze relatie er natuurlijk altijd al een van vanzelfsprekendheid en rust, hij is mijn basis. Wat veranderd is, is dat wij gewend waren aan een bepaalde dynamiek en nu die er niet meer is, moeten we ons opnieuw tot elkaar verhouden.

Vroeger zagen we elkaar bijvoorbeeld een week en dan weer een week niet, ik was gewend om te kunnen zeggen: ik zit vanaf maandag een paar dagen in Rome, kom ook. Ik was gewend om af en toe een andere man te zien, maar ook daar is de spontaniteit vanaf, want als ik nu de deur uitga, verlaat ik heel zichtbaar met intentie het huis. Dingen gebeuren niet meer achteloos, tussen neus en lippen door. Beslissingen en handelingen hebben aan de ene kant meer nadruk gekregen, aan de andere kant zijn ze fletser geworden. Het is een verontrustende gedachte dat iets onzichtbaars als een virus, kennelijk in staat is om een permanente verandering in onze lange relatie teweeg te brengen. Of is het niet permanent, en zullen we straks weer terugveren, als de situatie weer langzaam anders wordt? Maar wanneer dan? Het theaterleven lijkt voorgoed verwoest en de situatie waarin we nu zitten, wordt door politici al het nieuwe normaal genoemd. Ik ben overvallen door, nee, schaamte is niet het goede woord, het heeft meer te maken met het besef van falen. Ik hoor het me al zeggen: corona happened en dat was het einde van de mooiste liefde in mijn leven. Wat een afgang. Ik weet dat ik zelf ook verantwoordelijk ben voor het gemis aan oprechte interesse. Het zou te plat zijn om hem te verwijten dat hij me niet meer uitdaagt en dat het allemaal zijn schuld is. Heel lang hebben we elkaar zeker wekelijks gevraagd: ‘Ben je nog steeds blij met mij?’ En zeiden we: ‘Als het niet leuk meer is, stoppen we ermee.’ Omdat ons schrikbeeld die mannen en vrouwen zijn die alleen maar samenblijven omdat ze niet beter weten. Maar die vraag heb ik al een tijdje niet meer gesteld, ook omdat ik bang ben dat ik zijn wedervraag zou moeten beantwoorden met: ‘Ik vind het een beetje saai worden, het spijt me.’

Er is nog iets wat opvalt nu onze omgeving is weggevallen. Op een of andere manier merk ik nu pas heel helder op hoe hij is veranderd, hoe die vijftien jaar als het ware over hem heen zijn gedenderd. In een druk leven zie je soms hele flarden niet van de ander, wat helemaal niet erg is, want eigenschappen die hij miste vond ik bij collega’s en vrienden. Nu denk ik weleens: ben ik misschien teleurgesteld over wie hij is geworden en is dat de reden voor mijn lauwheid? Kan ik erin berusten dat wat wij hebben goed genoeg is? Of houd ik krampachtig vast aan het beeld van wie hij was toen ik hem leerde kennen zonder oog te hebben voor hoe hij zich heeft ontwikkeld? Ook hij werkt in het theater, hij zit al weken bij de pakken neer. Al zijn boekingen op festivals zag hij omvallen, deze zomerperiode was de tijd dat hij bijna al zijn geld voor het hele jaar verdiende. En natuurlijk, ik snap dat het tijd kost dat te verwerken, maar ik betrap me erop dat ik zijn verslagenheid onaantrekkelijk begin te vinden. Ik zou hem moeten stimuleren en hem helpen een plan van aanpak te maken, maar ik denk alleen maar: fiks je leven, dat doe ik toch ook? Het valt me tegen van mezelf dat ik mijn ongenoegen op hem projecteer. En toch, ook al gaat oprechte interesse me slecht af op dit ogenblik, ik voel geen paniek, er is nog niets stuk. Er is alleen iets on hold gezet, ons leven zoals het was, onze liefde zoals die was. Elke liefde is eindig, die tijdelijkheid maakt liefde ook zo mooi, maar ik geloof niet dat wij al klaar zijn. Ik heb geen haast alles weer terug te krijgen bij het oude. Ik moet alles gewoon wat op zijn beloop laten, leren afwachten. Stom alleen dat niemand weet hoe lang dit allemaal gaat duren. Voor iemand als ik, die graag weet waar hij aan toe is, zou dat het zoveel makkelijker maken. Maar weet je wat, ik ga hem vandaag nog vragen of hij nog blij met me is. Misschien breek ik daar iets mee open, ja daar begin ik mee.’

De naam Leo is ­gefingeerd.

Voor de komende weken zoeken we mannen en vrouwen, jong en oud, van single tot net samenwonend tot meer dan 50 jaar samen, die hun liefdesrelatie in welke vorm dan ook hebben zien veranderen door het corona­virus en de lockdown. Van prille liefde tot het ­verlies ven een levenspartner.

We horen graag van u. lust@volkskrant.nl

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden