DE GIDSLust & Liefde

‘Ik zag hem als een prachtig boek dat ik terugbracht naar de bibliotheek’

Beeld Saša Ostoja

Op reis ontmoette Peter een knappe Amerikaan, met wie hij snel vertrouwd raakte. Hij besloot niks te forceren, maar bleef na thuiskomst aan hem denken.

Peter (51): ‘In september vorig jaar had ik een reis geboekt naar Zuid-Afrika en Namibië. Tussen mijn nieuwe reisgenoten zat een Amerikaan met heel mooie ogen en kortgeknipt haar. In een vrachtauto reden we door de woestijn. Aan weerszijden waren twee rijen van telkens twee stoelen, al snel hadden we ieder onze eigen plek, maar toen we uitstapten wachtten we op elkaar. Ik ben Peter, zei ik. Ik ben Laurent, zei hij. Ik vroeg of ik een beker koffie voor hem kon meenemen en het was niet het antwoord zelf, maar de klank ervan en de manier waarop hij sprak die me raakten. That would be nice. Een zachte, blij verraste stem. Wie is deze man, dacht ik, die in zo’n eenvoudige zin zoveel emotie kan leggen? De rest van de vakantie bleven we elkaars gezelschap zoeken. Het gebeurde dat we tegelijk naar de wc gingen, om vervolgens na iedere stop weer op onze eigen stoel in de vrachtauto te klimmen. Ik wilde me niet opdringen, maar hield intussen wel scherp in de gaten dat niemand anders met hem aanpapte, want Laurent was van mij. Een keer stond er een kanotocht gepland. Een vrouw vroeg argeloos of ze met mij de boot zou delen, maar toen ze mijn spijtige gezicht zag, lachte ze en zei: ah, natuurlijk, ik begrijp het al. Ook de anderen lieten ons mannen begaan. Een keer zei Laurent toen we op een overnachtingsplek aankwamen: slaap jij in een oude lodge of in een nieuwe? Ik twijfelde wat ik moest antwoorden. Was dit een verkapte uitnodiging? En zo ja, wat was dan de beste reactie?

‘We gingen hoffelijk met elkaar om als heren. We wisten van elkaar hoezeer we gesteld waren op vrijheid. Maar als we samen waren, zoals die keer aan de rivier toen we ons hadden losgemaakt van de groep, voerden we lange persoonlijke gesprekken. Op dat soort momenten namen we geen blad voor de mond. Dan waren we twee gevoelige mannen die spraken over seks, over ons verleden, over de plek die we innamen in ons gezin. Ik zag meteen parallellen, hij bleek als biseksueel net zomin als ik zijn definitieve plaats te hebben gevonden. Zelf heb ik nog nooit een relatie gehad die langer duurde dan een paar maanden. Op een of andere manier heb ik altijd last van de belemmeringen die gepaard gaan met de keuze voor één iemand. Ik begreep Laurent toen hij vertelde dat hij zich een buitenbeentje had gevoeld omdat hij de enige van zijn broers en zussen was die had gestudeerd – bij mij was het precies andersom. Daarnaast was hij een Fransman met een Amerikaans paspoort met een ongegronde angst het land te worden uitgezet. Ik ben een ambtenaar met een al even irrationele angst mijn baan kwijt te raken. Ongelukkig waren we nadrukkelijk geen van beiden. Mijn onafhankelijkheid gaf me veel. Anders dan in de liefde kost het ‘geven’ me in de jarenlange vriendschappen die ik onderhoud geen enkele moeite. Ik was niet wanhopig maar wel nieuwsgierig, en toen hij een adapter nodig had zei ik: kom hem vanavond even halen op mijn kamer.

‘Daar verscheen hij, in de opening, een plots heel verlegen man. Van de intense gesprekken in dagen ervoor was niks merkbaar. Hij stond daar als een bedremmeld schooljongetje en als ik al intiemere intenties had dan hem mijn adapter lenen, verdwenen die meteen. Niet uit tact, maar uit compassie. Wat het ook was wat hem zomaar had doen veranderen van een zelfbewuste ondernemer in iemand die mijn kamerdrempel niet over durfde, ik gunde hem zijn eigenheid. Praten over kwetsbaarheid is kennelijk iets anders dan die tonen. Vanzelfsprekend. Iedere ochtend deelden we het ontbijt. Dan legde hij even zijn hand om mijn middel en zei: So good to see you, Peter. Op diezelfde toon als eerst. Ik prees me gelukkig met deze nieuwe kennis en besloot niks te forceren. Want hoe vaak gebeurde het dat ik iemand tegenkwam als hij, met wie ik zo snel zo vertrouwd was dat ik minutenlang zwijgend kon wandelen zonder me ongemakkelijk te voelen? Dat mocht niet stuk. 

‘De weken verstreken, mijn vakantie zat erop. Laurent deed verbaasd. ‘Hoezo vakantie afgelopen, boek een week bij, dan zijn we nog even samen.’ En toen ik op mijn beurt verbaasd reageerde, zei hij: ‘Neem de regie over je leven, Peter. Niemand anders die jou gelukkig kan maken dan jijzelf.’ Zijn woorden maakten indruk, maar natuurlijk ging ik naar huis. Ik zag hem als een prachtig boek dat ik terugbracht naar de bibliotheek: een dierbare herinnering zonder gevolgen. In de maanden erop appten we af en toe, ik spitte avondenlang zijn Facebook door, stuitte op oude liefdes die me pijnscheuten bezorgden en heel af en toe stuurde hij een filmpje. Hij was aan het skiën, vertelde hij. Maar wat kon het mij schelen dat er 50 centimeter sneeuw was gevallen, ik wilde weten hoe het met hem was en daar kreeg ik geen antwoord op. Vond hij het soms vervelend dat ik contact zocht? Oh, no, Peter, I love it when you reach out.

‘En daar bleef het weer bij. Tot corona kwam: tijdens de lockdown die zovelen tot bezinning dwong, schreef hij dat hij zich alleen voelde en terugverlangde naar die dag dat we ons hadden afgezonderd en zonder terughoudendheid elkaar onze levensverhalen hadden verteld. Herinnerde ik me die nog? Konden we die dag eens overdoen? Hij nodigde me uit naar de VS te komen, en als we weer mochten reizen, konden we dan samen naar Tadzjikistan en Kazachstan? Nu het stil was, liet hij weten, miste hij een man met wie hij stil kon zijn. En ik? Mijn vrienden zeggen dat ik de deur voor de liefde altijd met opzet dichtgehouden heb, toch dwong corona ook mij tot denken. Drie jaar geleden overleden mijn ouders, het wordt tijd om mijn verantwoordelijkheden te nemen in het vinden en ontvangen van liefde. En heel misschien, ik hoop het, is Laurent de man die met al zijn tegenstrijdige reserves en emoties, mijn eeuwige vrees begrensd te worden, kan wegnemen.’

Op verzoek van de geïnterviewde zijn de namen Peter en Laurent ­gefingeerd. Ook geïnterviewd worden? Mail een korte toelichting naar lust@volkskrant.nl

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden