Uit eten Sans frou frou

Ik weet niet hoe het met u zit, maar mij kun je bij Sans frou frou wel zo’n beetje opvegen, qua eethuisidylle

Bij Sans frou frou in Rotterdam serveren de chef en zijn zingende vrouw precies de robuuste gerechten waar ze zelf zin in hebben – en wij ook.

Beeld Els Zweerink

Sans frou frou 

Proveniersstraat 29A , Rotterdam 

sansfroufrou.nl

Eenvoudige gerechten om te delen (€ 8 - € 17,50) in een kleine, gezellige zaak . Open op donderdag, vrijdag, zaterdag en maandag. 

Cijfer: 9-

Mijn oma had vroeger een sneeuwbol met een Frans miniatuurstraatje erin; drie huisjes in de winternacht, met een piepkleine straatlantaarn en een voorbijganger met een hondje, waarop je een sneeuwstorm kon doen losbarsten als je ermee schudde. De boulangerie links was altijd gesloten, maar door de raampjes van het middelste gebouwtje viel geel licht naar buiten, en door het vensterglas zag je twee mensen aan een tafel zitten met daarop een fles en twee ietepieterige bordjes. Verbeeldde ik het me, of keek die besneeuwde voorbijganger jaloers bij het gezellige eethuis naar binnen? 

De bol viel stuk op de tegels van de bijkeuken, maar ik moet er nog altijd aan denken als ik op een van de eerste echt donkere, koude avonden van het jaar de voordeur van een warm restaurant openduw – een verwachtingsvol, feestelijk, knus moment. Bij het kleine Sans frou frou achter Rotterdam Centraal zet die deur een antieke klingel-klangelbel in werking. We hangen onze jassen aan de haak en bewonderen de hyperkneuterige inrichting, vol oude meubels, prenten van wijnhuizen en behang met perenprint. ‘Fijn dat jullie er zijn’, zegt de chef, een grote man met zijn grijze haar in een knoedeltje op zijn hoofd. We krijgen een hand. Zijn kordate, knappe vrouw in ruitjespak schenkt glazen bruiswijn in – een riesling sekt uit het Moezelgebied met de naam La Fée Verte – en vraagt of we er misschien een oester of een droog worstje bij blieven. Terwijl ze de tafeltjes van vers brood voorziet, loopt ze aan één stuk door zachtjes mee te zingen met de muziek: eerst Tina Charles (wier baby just loves to dance) en dan Les Poppys. Nu weet ik natuurlijk niet hoe het met u zit, maar mij kun je dan wel zo’n beetje opvegen, qua eethuisidylle. 

De chef met het knotje is Richard Meijer, die eerder Mevrouw Meijer in Het Oude Noorden uitbaatte. Daar stond hij ook al niet bekend om z’n ingewikkelde poespas-met-pincetkeuken; ik zag een leuk interview waarin hij klaagde dat chefs altijd zo nodig creatíéf moeten doen – waarom, verzuchtte hij, laten die mensen hun ingrediënten niet met rúst? Maar na tien jaar moest het allemaal toch nóg frats- en frutsellozer – dat is althans wat ‘sans frou frou’ ongeveer betekent. Het is half zo klein als Mevrouw Meijer, de chef en zijn partner Angelique Rijgersberg verdelen al het werk met z’n tweeën en doen de dingen daarbij precies zoals ze zelf willen – geen halve glazen, geen wijn-spijsgetrut en minimale aanpassingen voor dieetwensen. Er is geen papieren kaart, alleen een groen schoolbord en een spiegel met het aanbod van de dag erop en een compact lijstje wijnen. Het servies is net als de inrichting een vrolijk allegaartje van bric-à-brac, alles is gemaakt om te delen en er wordt aangeraden drie of vier gerechten per persoon te bestellen, tegelijkertijd, waarna de keuken de volgorde bepaalt. Alles doet tussen de € 8 en € 11 met als uitschieter naar boven de uitsmijter met cèpes voor € 17,50. Ik weet niet hoe u er tegenaan kijkt, maar mij heb je met gebakken eekhoorntjesbrood doorgaans wel zo’n beetje binnen.

Inktvis Carbonara. Beeld Els Zweerink

We beginnen evenwel met de paté (€ 8,50). Dat betreft een grove boerenterrine van varkensvlees en kippenlevers, stevig in het vet zonder log te worden, met goedgedoseerde specerijen en roze peperbes – die knapperige, fris-aromatische bolletjes (u kent ze uit de vierseizoenenmalers van de supermarkt) zijn trouwens niet eens verre neven van de peper maar komen van de pruikenboomfamilie, zoals ook de mango, de cashewnoot en de sumak. Er zijn ook Provençaals aandoende artisjokjes (€ 11), voorbeeldig beetgaar met een tapenade van goede, bittere olijven, limoen en een gulle pluk waterkers. 

Dezelfde ingetogen pret die we bespeurden bij die uitsmijter komen we tegen bij de ‘inktvis carbonara’ (€ 9), een pienter grapje waarbij hagelwitte, zachtgestoofde inktvis de plek van de spaghetti inneemt. Er is verder niet al te hard geprobeerd de inktvis in vorm ook op pasta te laten lijken en het gerecht heet ook geen ‘calamari carbonara’ – een creatieve kok zou dat misschien een gemiste kans noemen, ik vind het geruststellend. Een plakje uitgebakken pancetta balanceert erbovenop met een parmezaankoekje en een dooier, en die hele handel prak je er dan aan tafel zo’n beetje doorheen tot een gerecht ontstaat dat hartig, zoet-zeeïg en mals is en bovendien verslavend als paprikachips.

Sot l’y laisse (‘de gek laat ze zitten’) is de prachtige Franse benaming voor de twee malse eenhapsstukjes op de rug van de kip, aan weerszijden van de staart: ze worden ook de oestertjes of de muisjes genoemd. Sans frou frou serveert ze in een comfortabel jarenzeventiggerecht met sappige wijngaardslakjes, knoflook, een schuimige roomsaus en zowel gebakken als rauwe champignons (€ 11) – of wie weet komt die seventies-associatie door het bruine aardewerken bord waarop het wordt geserveerd. Hoe dan ook: onweerstaanbaar.

Sot l'y Laisse & Escargots. Beeld Els Zweerink

Gésiers zijn de spiermaagjes die vogels hebben om hun voedsel vóór te kneden voor het naar hun echte maag gaat – ze hebben immers geen kiezen in hun snavel. Net als die kippenoestertjes zijn het fijne, hapklare brokjes je eet ze doorgaans gekonfijt in eendenvet. Meijer serveert ze (€ 11) met een plak terrine van dungesneden plakjes aardappel, eveneens in eendenvet gegaard, gestoofde sjalotten en tuinkers. We eten ook nog erg goeie huisgemaakte bloedworst met rinse, roestbruine appelmoes (€ 9). 

Over die uitsmijter cèpes kan ik weinig méér zeggen dan dat het twee gebakken spiegeleieren met een berg gebakken eekhoorntjesbrood en wat geschaafde parmezaan betreft, en dat ik dat heel graag iedere dag wil eten. 

Als dessert is er kaas (comté of stilton, € 9) of zoet (taart of ijs, € 9). Op de beroemde kaas uit de Jura, gul gesneden met de kaasschaaf, krijgen we kweepeerboter en een honingcracker. De Bretonse boterkoek, een joekel van een stuk, is ook erg goed en wordt geserveerd met butterscotch. De vrouw van de chef zingt inmiddels behoorlijk hard mee met Come On Eileen en bij de koffie, in groen-gouden kopjes met lepeltjes van Dolfinarium Harderwijk, krijgen we natuurlijk tóch gewoon froufrou. 

Ik weet natuurlijk niet hoe het met u zit. Maar ik ben dus zeer ontvankelijk voor dat soort dingen.

Koffie Sans Frou Frou. Beeld Els Zweerink

Lekker voor uw oren

Mensen ergeren zich in restaurants aan de meest uiteenlopende dingen, van hurkende obers tot zoutgebruik en spelfouten op menukaarten. Maar ik krijg nergens zo veel post over als over het geluid in restaurants. 

Veel moderne zaken hebben geen dikke gordijnen, geen tafelkleden en een hoog plafond: de perfecte ingrediënten voor een klassieke Bak Herrie. Zet daar ook nog eens een moppie muziek overheen, het hoeft niet eens hard, en de volledige clientèle zal gedurende de avond steeds een stukje harder praten tot tegen negenen de hele zaak aan het schreeuwen is. Lawaai veroorzaakt méér lawaai: een wetenschappelijk bewezen verschijnsel dat het Lombard-effect heet. Vooral oudere bezoekers hebben hier veel last van en veel van hen mijden bepaalde restaurants daarom als de pest. Er zijn nu zelfs een aantal apps (zoals Soundprint) die mensen specifiek informeren over het geluidsniveau in restaurants. 

Het type muziek luistert ook nog best nauw. Met de komst van Spotify is de tot bloedens toe op repeat staande cd van Nora Jones (of ook wel: ‘De twaalf seizoenen van Vivaldi’) gelukkig verleden tijd. Een halflege zaak zonder muziek kan ongezellig aanvoelen, daarom hebben veel chique hotel-restaurants een playlist met een soort non-descripte, loungemuziekachtige Ibizasofthouse, ook om de sfeer iets minder stijf en formeel te maken. 

Zelf hanteer ik meestal een nee-tenzij-beleid: geen muziek is het fijnst, tenzij het echt onderdeel van het restaurant is – met zorg uitgekozen door de mensen die er werken, en dan liefst vrolijk meegeneuried.

Plannen om uit eten te gaan, maar ontbreekt het je aan inspiratie? Foodvlogger Mooncake gidst je langs de lekkerste (en vaak nog onbekende) keukens – van fenomenaal Palestijns eten in Drachten tot verfijnde Cambodjaanse gerechten in Breda.

https://www.volkskrant.nl/video/kanalen/de-gids~c477/series/foodvlogs-van-mooncake~s1137
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden