DE GIDSWat zou u doen?

Ik voel me er schuldig over dat mijn ouders mijn studie volledig willen bekostigen

Lezers vragen andere lezers om raad bij problemen en dilemma’s. Deze week: ik ben bang om ongelijkheid in de hand te werken als ik mijn studie niet zelf betaal.

Binnenkort ga ik studeren en op kamers. Mijn ouders hebben het goed voor elkaar en willen mijn studie (inclusief huur, levensbehoeften, hobby’s) volledig betalen. Dat waardeer ik enorm. Toch overweeg ik te gaan lenen. Veel andere studenten hebben deze luxe namelijk niet. Als ze zijn afgestudeerd, hebben zij een schuld en daardoor kunnen ze later bijvoorbeeld moeilijker een hypotheek krijgen. Zo werken we ongelijkheid in de hand. Mijn ouders snappen mijn punt, maar zeggen dat ik het anders later in de vorm van een erfenis zal krijgen. Moet ik mijn ‘morele verantwoordelijkheid’ nemen en het geld niet aannemen? Of moet de overheid voor gelijke kansen zorgen en ik genieten van mijn voordelen? 

Vrouw (24), naam bij de redactie bekend

Je helpt hier niet meteen anderen mee

Wat een mooi ideaal dat je ongelijkheid niet in de hand wil werken. In dit geval zou ik toch gewoon het geld van je ouders aannemen. Leeftijdsgenoten die niet in die luxepositie verkeren help je er immers niet mee door te weigeren. Zorg eerst goed voor jezelf, zodat je later wat voor een ander kunt betekenen. Hopelijk houd je de mooie idealen vast als je eenmaal zelf een bevoorrechte positie hebt ingenomen. Stem bij de verkiezingen in maart alvast op een partij die de basisbeurs weer wil invoeren. 

Stefan ten Teije (31), Nijmegen

Vrijwilligerswerk

Een nobel streven maar wel wat passief. Door geen geld aan te nemen, zou u ongelijkheid oplossen. Draai het eens om: wat als u het geld aanneemt en de tijd die u uitspaart door hiervoor niet te hoeven werken, zou gebruiken om als vrijwilliger actief te zijn voor gelijke kansen? Mocht u het geld echt niet willen aannemen, dan kunt u altijd nog uw ouders vragen dit te doneren aan een fonds voor studenten met een kleiner budget. Morele verantwoordelijkheid is inderdaad af en toe een stapje terugdoen, maar in dit geval heeft u alleen uzelf ermee en lost u de ongelijkheid er niet mee op. 

Marthe van Vugt (25), Utrecht

Bijdrage afbouwen

Ik herken je ongemakkelijke gevoel; ik ben ook gezegend geweest met ouders die mij flink sponsorden. Mijn oplossing is simpel: het eerste jaar is alles welkom, het tweede jaar laat je ze minder betalen en in je derde of vierde jaar bijvoorbeeld alleen nog maar het collegegeld. Zo ontneem je je ouders niet de kans je een mooie toekomst te geven en blijf je bij je eigen gevoel! 

Lieke Delemarre (36), Veldhoven 

Maak later het verschil

Neem het geld aan, want liever met de warme hand geschonken dan met de koude hand. Je bent bevoorrecht dat je ouders dit willen en kunnen doen. Goed dat je je maatschappelijk verantwoordelijk voelt. Zorg dat je met deze ‘voorsprong’ op anderen een mooie maatschappelijk studie gaat doen en zorg dat je straks in je verdere carrière het verschil kunt maken om de kloof tussen arm en rijk te verkleinen. 

Sander Woolschot (29), Terheijden

Doe het voor je ouders

Een herkenbaar dilemma. In de jaren tachtig was ik er trots op om als thuiswonend student, dus met relatief lage kosten, met een bijbaantje mijn studie zelf te bekostigen. Nu, als ouder van drie jongvolwassenen, zie ik dat het studeren naar verhouding veel duurder is en je, zeker als uitwonend student, afhankelijk bent van een lening of van financiering door je ouders. Ik vind het heel mooi dat mijn kinderen hun toekomst tegemoet kunnen treden zonder de last van een forse studieschuld. Mogelijk geldt dat voor je ouders ook. Misschien wordt de acceptatie makkelijker als je het van hun kant bekijkt. 

Marcel Rijkhoff (56), Castricum

Over twee weken: ik nodig een vriend van vroeger liever niet uit voor mijn kleine bruiloft

Een eerder goede vriendschap is een sluimerend contact geworden. Nu ga ik binnenkort trouwen en merk ik dat ik hem liever niet uitnodig op de bruiloft. We spreken elkaar hoogstens enkele keren per jaar, waarna het contact onbevredigend is. Hem uitnodigen voelt als een verplichting. Omdat we de bruiloft klein en intiem willen houden door die te vieren met onze goede vrienden en naaste familie, voelt het niet goed hem uit te nodigen. Maar dat zal betekenen dat deze jarenlange vriendschap abrupt wordt beëindigd, wat ook weer niet de bedoeling is. Hoe zou u dit aanpakken? 

Man (31), naam bij de redactie bekend

Onze vraag is: wat zou u doen? 

Mail uw antwoord (max. 110 woorden) voor maandag 21 september naar: wzud@volkskrant.nl. Heeft u een ­dilemma en wilt u zelf advies van andere lezers? Mail dan uw probleem (max. 110 woorden) naar: wzud@volkskrant.nl. Vermeld altijd uw volledige naam, leeftijd en woonplaats. De redactie behoudt zich het recht voor bijdragen in te korten.

Gezocht: duizend trouwe lezers

Op 7 november verschijnt het duizendste nummer van Volkskrant Magazine. In dat nummer willen we u centraal zetten, onze lezer, zonder wie die duizend nummers er nooit waren geweest. Wie bent u? Hoe woont u, en met wie? Wat víndt u, van ons en van de wereld? Voor een artikel zoeken we duizend lezers die hun antwoorden willen delen. Geprikkeld? Geef u op voor de Open Redactie, het panel voor Volkskrant-abonnees. Op 22 september ontvangt u dan de enquête in uw mail. We zijn benieuwd naar uw antwoorden!

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden