de gids uit eten

Hoe romantisch en vriendelijk Huisje James ook is, geef mij dan maar die schnitzel met appelmoes

Huisje James is een knusse zaak onder de vleugels van Van der Valk Apeldoorn. Maar dat eten...

Restaurant Huisje James; een huiskamer restaurant op de Veluwe. Beeld Els Zweerink

Wie in levenden lijve wil zien hoe iedere zichzelf ­feliciterende trend uiteindelijk gedoemd is de weg te gaan van de sierpilaar, het vierkante bord, het bedrukte servet en de tong picasso, moet beslist naar Van der Valkhotel De Cantharel op de Veluwe. Dat blijkt inmiddels geheel in ruwhouten, kaal­bepeerde, van kussentjes en ­cactussen vergeven posthipsterstijl ingericht.

Burgerlijkheid was altijd het ­toverwoord van het gigantische familiebedrijf met de toekan dat al negentig jaar bestaat: eten en slapen ‘zoals thuis’, met als geuzenpenningen de varkenshaas met champignon-roomsaus en de schnitzel met appelmoes. Tegenwoordig staan op de website zwart-witfoto’s van berijpte boerenkool.

De hangplant en de decoratieve schommel, de geometrisch gevormde draadstalen tafel, het schapenwolletje op de bruinlederen rookfauteuil: door een kluwen aan mode-, media- en zwaartekrachten stromen ze allemaal langzaam maar zeker via de conceptstore en VT Wonen naar Xenos en Action. Alles wat u, early adopter, mooi en exclusief vindt, wacht de burgerlijkheid en daarna de vergetelheid. Die wetenschap kan bevrijdend werken.

Huisje James (vernoemd naar de familie James die het in de jaren dertig liet bouwen) is een schattig, Anton Pieck-achtig gebouwtje met rieten dak en ronde kozijnen. Het staat enigszins verstopt in het bos en heeft een eigen management en keuken, maar is in handen van De Cantharel. Dat belooft er ‘gastronomic bliss’ en een ­totaalbeleving met ambachtelijke seizoensproducten van leveranciers uit de omgeving.

De Volkskrant restaurantgids

Op zoek naar een fijn restaurant of benieuwd naar waar het lekker eten is bij jou in de buurt (en waar juist niet)? Op volkskrant.nl/restaurantrecensies vind je de kaart met alle recensies van Hiske Versprille en haar voorganger Mac van Dinther van de afgelopen jaren. Selecteer op het beste oordeel of zoek op je eigen stad.

Het restaurant kreeg lovende recensies en restaurantgids Gault Millau gaf het eind vorig jaar een onderscheiding voor de beste prijs-kwaliteitverhouding van Nederland.

We lopen erheen over een krakend grindpad dat wordt verlicht door tientallen kaarsjes, en krijgen een aperitief en wat hapjes bij het haardvuur in de aanpalende houten schuur. Romantisch. Het huisje zelf is ook ingericht door de ontwerpers van Van der Valk: lampen met franjes, een boekenkast met per meter gekochte en gekafte boeken op kleur, een opgezette pauw en van die schreeuwerige interieurkunst. Alle vijftig stoelen zijn bezet. We worden de hele avond zeer attent bediend door de gastvrouw, bijgestaan door een piepjonge, kaarsrechte sommelier. Ook hij is aardig en verstaat zijn vak, al schenkt hij al zijn witte wijnen te koud en de rode handwarm.

Als hapjes vooraf krijgen we Italiaanse ham en een prima soepje van diepvriesdoperwten – een vreemde keuze voor een restaurant dat zich laat voorstaan op lokale seizoensproducten. Dan volgt een knapperige tartelette van briseerdeeg, gevuld met een paddestoelragout, meiknol, radijs en schorsenerenchips. Lekker, origineel en zorgvuldig bereid.

Tartelette gevuld met een paddestoelragout, meiknol, radijs en schorsenerenchips. Beeld Els Zweerink

Dat geldt helaas niet voor vrijwel alles dat volgt. De skrei (een migrerende Noorse kabeljauw, zie kader) heeft ook na zijn dood nog een flinke reis afgelegd: zo te proeven is die al enige tijd geleden gezouten, sous-vide gegaard en aangebakken, en vervolgens in een hele hete oven nóg een keer opgewarmd waardoor het buitenwerk is uitgedroogd tot een structuur die aan eeltige handen doet denken. Er liggen, zegt de ober, pommes paolo bij: knapperige tonnetjes van in ganzenvet gebakken aardappelschijfjes. Dit is meer een soort gebroken, harde plak die hinderlijk kleeft tussen de kiezen. De botersaus is in orde.

Het coquillegerecht is niet goed gelukt: het schelpdier is draderig en taai en ligt op een uiterst vreemde, flauwe salade met appel en witlof, anijs en roggebroodkruim, die (in een soort poëtische gerechtigheid) vreemd genoeg nog het meest aan taaitaai doet denken. Niet best.

Mijn tafelgenoot heeft een hoofdgerecht zonder vlees gevraagd. Ze krijgt iets dat ‘Rossini van aubergine en paddestoel’ wordt genoemd en dat, als je in een donkere kamer héél welwillend door je wimperharen kijkt, inderdaad wel wat wegheeft van een tournedos met een plak ganzenlever erop. Maar de moot aubergine mist al het onweerstaanbaar romige en vlezige waartoe ze in staat is als je haar liefdevol doodmaakt. Het arme ding is vreemd genoeg wrang, flauw, bitter en waterig tegelijk. Mijn hachee onder een dakje van knolselderijpuree is erg goed: sappig, winters en stevig in de kruidnagel. Maar de rosé geserveerde sukade smaakt leverig en niet fris, een effect dat optreedt als vlees te lang in een vacuümzak is bewaard, en heeft alleen een zompige bruine rand in plaats van een lekker knapperig versgebakken korstje. Zo’n sous-vide-waterbak is een mooi apparaat waar je verrukkelijke dingen mee kan doen, maar soms lijkt hij alleen te worden gebruikt om het de keuken makkelijker te maken, in plaats van om de gasten lekkerder te laten eten. Het is de warmhoudbak van de 21ste eeuw.

Gebakken coquille met salade van witlof granny smith en mosterd. Beeld Els Zweerink

En dan krijgen we na ons hoofdgerecht alsnog onze Van der Valk-kers, niet op de appelmoes, maar op daadwerkelijke foie gras. Stijfgekonfijte, mierzoete amarenen zijn het, in een even zoete, kleverige gelei, met daarop een plak gemeste lever die bizar genoeg zowel vóór als na het bakken geen korrel zout heeft gezien. Een zowel door de gans als de gast zó duurbetaald stukje vlees op zo’n achteloze manier mishandelen, dat vind ik zonde in de oudtestamentische zin van het woord.

Voor het dessert heeft de chef zich laten inspireren door een Kinder Bueno – dat bedenk ik niet zelf, zo wordt het gepresenteerd. Het zijn grote lellen melkchocolade- en ­hazelnootcrème met koekjes erop en ook nog een glas mierzoete boterbabbelaarlikeur. Alsof je een pot Duo Penotti leeg­lepelt met een pakje Chocomel ernaast.

Het is aan de service en ­entourage duidelijk dat er bij Huisje James stevig beleid wordt gevoerd op het platverwennen van gasten. Maar door het onzorgvuldige, luie, zoete en veelal opgewarmde eten komt al die genereuze knusheid eigenlijk vooral gekunsteld over. En die prijs-kwaliteitsverhouding is wat mij betreft ook ver te zoeken, met een rekening van dik 90 euro de vrouw.

Ik hoef geen totaalbeleving als ik niet lekker eten kan. Hoe romantisch en vriendelijk Huisje James ook is, geef mij dan maar die schnitzel met appelmoes.

hiske.versprille@volkskrant.nl

Huisje James

Van Golsteinlaan 20, Ugchelen

huisjejames.nl

Huisje James is het ­paradepaardje van Van der Valkhotel De Cantharel, in het bos. Een wisselend vier- (€ 47,50) vijf- (€ 55), of zesgangenmenu (€ 62,50) in een boshuisje, inclusief aperitief. 

cijfer: 5

Skreitijd

Rond deze tijd staat bij veel restaurants skrei op de kaart, regelmatig aangeduid als ‘winterkabeljauw’ of ‘een kabeljauw-achtige’. Skrei is echter gewoon een kabeljauw als alle andere, maar dan een met de lentekriebels.

Het woord skrei is afgeleid van het Oud-Noorse scrida, wat zoiets als ‘reizen’ betekent. Geslachtsrijpe kabeljauwen zwemmen in het vroege voorjaar vanuit de koude Barentszzee naar De Lofoten (een eilandenarchipel voor Noorwegen) om te paaien en leggen daarbij meer dan 800 kilometer af. Slimme Noorse vissers hoeven dan hun netten maar uit te gooien of de hitsige vissen zwemmen er met tonnen tegelijk in. Doordat ze tijdens hun lange reis minder voedsel tot hun beschikking hebben, is het vlees wat witter en steviger dan anders – dat verklaart waarom veel mensen denken dat het hier om een ander soort vis gaat.

Ook de rest van het jaar komt veel bij ons gegeten kabeljauw van De Lofoten, al heeft de Noordzeepopulatie zich de afgelopen tijd enigszins hersteld. Tijdens het migratieseizoen liggen de prijzen van skrei echter ineens een stuk lager, omdat er dan zoveel gevangen worden – nog een reden dat we de skrei rond deze tijd ineens vaker zien.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden