Hoe kom ik de zomer door met een... workaholic/ puber/ sportgek

Op vakantie met man/vrouw en kinderen kán leuk zijn, maar wat doe je als je partner alleen maar met zijn werk bezig is, alleen maar met zijn neus in de boeken zit, alleen maar voor de tv naar de Tour zit te kijken, of als je kinderen gaan puberen? Hoe kom je dan de zomer door?

Beeld Paul Faassen

Met een workaholic

Op vakantie zoek ik zo min mogelijk contact met het thuisfront. Af en toe bel ik mijn moeder. En ik stuur een ansichtkaart aan mijn tante Gre. Vervolgens wens ik me alleen druk te maken over welk boek ik ga lezen, op welk strandje ik ga liggen en bovenal: wat we eten die avond. Piepende iPhones, lonkende laptops en hunkerende tablets zijn de rest van het jaar mijn levenslijn, maar op vakantie mijn grote vijand.

Helaas denkt mijn echtgenoot daar heel anders over. Zijn werk gaat altijd door. Eerst stribbelde ik nog tegen. Want ik vond dat alleen een chirurg of een minister-president zulk belangrijk werk had, dat de vakantierust er door mocht worden verstoord. 'Je bent een loonslaaf, dan heb je recht op een ongestoorde vakantie,' riep ik dus weleens op schrille toon door een Toscaanse wijngaard. Maar door mijn hang naar ongestoorde gezelligheid, werd het er niet gezelliger op.

De piepjes en fluitjes van zijn diverse smartphones zie ik nog steeds als persoonlijke indringers van onze zwaarbevochten vrije tijd. Ik heb het inmiddels opgegeven: mijn wens voor totale radiostilte. Want hij heeft het ook uitgelegd. Als hij niet kijkt, heeft hij juist geen rustige vakantie. 'Dan lig ik 's nachts te malen, over alle dingen die ik nog moet doen.' En als hij het dan heeft gecheckt, kan de vakantiedag rustig beginnen. Inmiddels is hij freelancer. Dus het wordt alleen maar erger. Gelukkig levert het dan niet alleen maar stress op, maar ook geld. (Corinne van Duin)

Met een puber

Ik weet wel hoe het moet: vakantie vieren met pubers. Je moet niet verwachten dat ze 's ochtends fris en vrolijk opstaan om mee op excursie te gaan. Reken er op dat ze niet voor twaalven hun bed uitkomen, dan valt het alleen maar mee. Zorg dat er te allen tijde genoeg voedsel in huis is, want een kwartier na een volledige maaltijd hebben ze wonderbaarlijk genoeg alweer honger. Besef: jouw rol is nu een faciliterende. Verdraag dat ze haast nergens belangstelling voor lijken te hebben, behalve voor bruin worden. Lees stug door als een van hen naast je op een ligbed ostentatief kreunt en steunt omdat hij of zij weer geen bereik heeft. Begrijp dat ze altijd en overal naar wifi hunkeren om contact te leggen met hun vrienden in Nederland of waar dan ook. Weet: zonder vrienden bestaan ze niet op deze leeftijd en dan is zo'n vakantie met je ouders best pittig. Verdraag dat je ze niet vaak meer alle drie tegelijkertijd gelukkig kunt maken. Accepteer dat ze nauwelijks in jou geïnteresseerd zijn. Probeer gewoon zo veel mogelijk te doen waarin jij zin hebt en hoop dat zij soms aanhaken. Herinner je je hoe jij zelf op die leeftijd was. Verbaas je dat die grote, bruine lijven uit jou zijn voortgekomen. Geniet van een geslaagde dag. Laat je niet gek maken of tegen elkaar uitspelen. Onthoud hoe leuk ze kunnen zijn: hoe grappig, hoe volwassen ineens in hun conversatie, hoe goed hun Engels is als ze met andere mensen in een restaurant praten. Hoe trots je dan bent.

Vergeet dat jullie vroeger genoeg hadden aan een paar schepjes, een emmer en elkaar, wekenlang. Voorbij is die tijd, voorgoed voorbij. (Liddie Austin, schrijfster/ journalist)

Beeld Paul Faassen

Met een sportgek

En nu niet zeggen 'dan trek je toch géén Bavariajurkje aan', of 'niet zeiken mens, er zit een knop op je tv'. Dat is net zoiets als iemand wijsmaken dat je heus niet nat hoeft te worden als het regent. Wij sportanalfabeten hebben het zwaar, deze zomer. We voelen ons vreemdelingen in eigen land, aliens, uitgestotenen. We horen er niet bij.

Lang heb ik gedacht dat je je best aan de alomtegenwoordigheid van sport kunt onttrekken. Dat je gerust naar de gezellige films kan kijken die tijdens sportevenementen speciaal voor ons soort mensen worden geprogrammeerd. Dat het helemaal niet raar is om je tijdens een EK- finale terug te trekken met een boekje. Maar zo werkt het niet. En dit jaar al helemaal niet. Als ik aan mijn tafel zit en naar rechts kijk, zie ik buiten vlaggetjes. Links zie ik een groen scherm met twee zoons ervoor. Als ik bij mijn geliefde ga logeren moet ik eerst een racefiets van zijn bed halen.

Je ertegen verzetten heeft geen zin. Ook dat heb ik lang geprobeerd. Zeshonderd keer onnozel vragen tegen wie Nederland ook alweer moet vanavond. Demonstratief door het beeld kruipen met een krat bier op je rug. Roepen dat alle fietsers homo zijn in die strakke pakjes en met die geschoren benen en ze zullen ze hun aarsjes ook wel bleken, of niet soms, nou? Het helpt niets.

Wie de zomer wil overleven met sportverslaafden kan maar een ding doen: accepteer het. Toon interesse. Vraag de sportverslaafde wat er zo leuk is aan zijn sport. Hij zal het je graag uitleggen, want hij is immers sportverslaafd. Je hoeft niet net zo fanatiek te worden als hij, maar als je weet wat er op het scherm te zien is wordt het vanzelf een beetje leuk. En je voelt je tenminste niet meer zo eenzaam. (Wilma de Rek)

Met een boekenwurm

Hoewel ik een verwoed, zeg maar gerust pathologisch lezer ben, gaat het bij ons aan de keukentafel altijd over boeken die ik niet heb gelezen. Dat krijg je als je wederhelft beroepslezer is. Mevrouw Goossens recenseert literatuur voor de Volkskrant en krijgt in die hoedanigheid geregeld romans onder ogen die nog niet in de winkel liggen. Daar doet zij vervolgens aan de keukentafel kond van. 'Dat nieuwe boekje van (naam uit piëteit met de auteur verwijderd, JG), staat weer vol met onbeholpen masturbantenproza!' Of: 'Meesterlijk, dat laatste deel uit die trilogie van (naam wegens na-ijver verwijderd, JG).' 

In het eerste geval laat ik het boek ongelezen omdat het klaarblijkelijk ruk is, in het tweede geval omdat ik ook weleens een roman heb geschreven die echter nooit in de Volkskrant is besproken, waardoor ik in zo'n geval al snel het gevoel hebt dat mijn vrouw op mijn keukentafel vreemdgaat met een andere auteur. Enfin, wat doet een literatuurrecensent op vakantie, na een heel jaar lezen? Nóg meer lezen, uiteraard. Het strand is tenslotte de ideale plek om titels in te halen die door het werk zijn blijven liggen. Waardoor ik aan de campingtafel ineens moet praten over boeken die ik allang uit heb. 'Ja schat, het is inderdaad een tikkeltje ongeloofwaardig dat in de nieuwe Irving iederéén gay dan wel trans blijkt te zijn.' Of: 'Jahá, tuurlijk is Karl Marlantes Vietnamveteraan. Anders kan je toch nooit zo'n boek schrijven?' En: 'Gut, nou, het is wat hè, zo'n Powerpoint-hoofdstuk in A Visit from the Goon Squad. Maar wil je nou je kop even houden? Ik probeer te lezen, ja!' (Jerry Goossens, schrijver/journalist)

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden