Het raadsel van Hilvarenbeek

Gedwongen door omstandigheden die er hier niet toe doen, hadden we een week van de benzinepomp geleefd. Zeven dagen lang moeten teren op zompige broodjes, brakke salades en droge worstenbroodjes, tot je maag verandert in een vuilniszak met deegballen....

Vandaar dat we ons meer dan gewoonlijk verkneukelden op onze tweewekelijkse eetpartij. Het restaurant waar we onze maag weer wilden opladen was Johan van Groeninge in Hilvarenbeek. Dat had twee redenen. De eerste is dat bij Michelin lovend werd gesproken over het talent Van Groeninge. De tweede is dat we gek zijn op koks met een verhaal. En Van Groeninge is een kok met een verhaal.

Van Groeninge, een van de vele leerlingen van Cas Spijkers, kocht een aantal jaren geleden restaurant de Wilgenplas in Maarssen, inclusief Michelin-ster. Een zaak waar alles deugt, schreef het altijd opgetogen grootste dagblad van Nederland, maar dat vond niet iedereen. De Wilgenplas was te chique, te duur, de klanten bleven weg. Van Groeninge werd in mei vorig jaar failliet verklaard en moest verkopen. Maar een paar maanden later dook hij alweer op in Hilvarenbeek. Da's een verhaal.

Hilvarenbeek is een typisch Brabants dorp dat de modernisering, die genadeloos heeft toegeslagen in het land van hertog Jan, heeft overleefd. Het dorpsplein is het mooiste van de wereld. Geen stenen plein, maar een grazig grasveld met een stokoude lindeboom waaronder de Heer van Hilvarenbeek vroeger zijn proclamaties afkondigde.

Om het plein staan het gemeentehuis, de kerk, een handvol cafés en restaurant Van Groeninge. Een kapitaal hoekpand, wat gek is na het echec in Maarssen. Johan heeft goede connecties in het bankwezen of hij heeft drie keer de lotto gewonnen.

Ons verheugend op een prachtig maal in een rustieke omgeving betreden we de gemarmerde hal waar we tegen onze ergste nachtmerrie oplopen: een man achter een orgel. De bediening bidt om vergeving. Duizendmaal excuus, ze waren vergeten te melden dat vandaag het Walking Dinner plaatsvindt, waarbij half Hilvarenbeek rondtrekt van restaurant naar restaurant. En daar hoort natuurlijk muziek bij.

Of we het erg vinden? Tja, wat zeg je dan? Je hebt je anderhalf uur door de files geworsteld, om te arriveren met een knallende honger. Nee, we vinden het niet erg, knarsen we vriendelijk.

Tegen de schrik krijgen we een glas champagne en de kaart. Die ons weer opvrolijkt, want hij staat vol met spannend eten. Vastbesloten onze avond niet te laten bederven, laten we ons twee voorgerechten brengen waarvan alleen al de beschrijving het mondwater doet vloeien: 'gelieerde koude bouillon van tomaat met geconfijte kwartel en courgettebloem', benevens een 'tosti van Bretonse langoustines en zuurdesembrood met aspergedraadjes en peterselie-kaviaarcrême'.

De tekst is beter dan het eten. De tosti bestaat uit driehoekjes gebakken brood, met ertussen iets dat vooral naar kaas smaakt. Om hiervoor 42,50 gulden te vragen, grenst aan culinaire ladelichterij. De bouillon is een vlak smakende gelei waarin bindmiddel de hoofdrol speelt en de kwartels een smakelijke bijrol vervullen.

Onder jankende orgeltonen en in- en uitgeloop van wandelende eters wordt het vervolg geserveerd van in parmaham gerolde coquilles 'geïnjecteerd' met paprika-puree. Nummer twee eet rivierkreeftjes met gesmolten ganzenlever en truffel. We noteren een opgaande lijn. De coquilles zijn prima, al blijft van het veelbelovende 'injecteren' niet meer over dan wat vage rode vlekken.

Met de rivierkreeftjes is iets raars aan de hand. Ze worden geserveerd met truffel, maar die proef je niet. Voor wie nog nooit truffel heeft gegeten: als je ze eet, weet je dat je ze eet.

Truffels hebben een smaak en geur die de liefhebber uit duizenden herkent. Maar die van Johan hebben niks. Er liggen hele plakken op ons bord, maar ze smaken naar korrelig karton. Johan is bedrogen door zijn truffelleverancier en wij in commissie.

Gezien deze ervaring vrezen we het ergste voor het hoofdgerecht: met truffel ingestoken boerenscharrelkuiken, bereid in kalfsblaas. En inderdaad. Het kuiken, dat aan tafel uit zijn blaas wordt bevrijd, smaakt uitstekend, maar de truffel is zoek. En dan eet je toch gewoon lekkere kip. Te vermelden is nog dat de kreeft aan de andere zijde van de tafel met instemming wordt gegeten, maar ook niet meer dan dat.

Ondanks de onvermoeibare orgelspeler die ons langzaam tot doffe waanzin drijft, laten we ons verleiden tot een dessert van gebakken aardbeien met roze pepers, yogurt-sabayon en vanille-ijs. Blij toe, het smaakt voortreffelijk.

Met een katterig gevoel rekenen we bijna vierhonderd gulden af. Wat veel te veel is. We kunnen de muziek de schuld geven en misschien was onze maag uit vorm door het bezinepomp-eten, maar de meeste schuld draagt toch Johan. We hebben niks principieels tegen heel duur, maar dan moet het ook heel goed zijn. En dat was het niet.

We lopen de teleurstelling weg met een paar rondjes rond het dorpsplein en denken aan Maarssen. Hilvarenbeek heeft een mooier plein.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden