Het Los Angeles van liedjesschrijver Randy Newman

'In L.A. heb je de mooiste vrouwen ter wereld. Ik weet alleen niet precies waar je ze vindt'

De bomen, de weidsheid, de restaurants. Aartsmopperkont en subliem liedjesschrijver Randy Newman gidst ons door de stad waar hij dol op is en die hij zelden verlaat: Los Angeles.

Voetgangers lopen op Main Street in de wijk Venice Foto Jennifer Hueston

Het kan geen toeval zijn. Op het moment dat Randy Newman in Amsterdam is, houdt een broeierige hitte de stad in een houdgreep. Vrouwen dragen jurkjes, mannen korte broeken; iedereen zoekt verkoeling in de schaduw. Meer Los Angeles, thuishaven van Newman, kan Amsterdam niet worden. Grote meneren uit de muziekindustrie interview je niet in korte broek. Dus lang leve de airco in het luxe hotel The Grand.

'Dus het kán warm worden, hier', zegt Newman. De singer-songwriter en componist van filmmuziek is net op z'n gemak de kamer binnengekomen en gaan zitten in een comfortabele fauteuil. Als je hem niet zou kennen, zou je kunnen denken dat hij - met alle respect - met zijn overhemd met korte mouwen, gezette lijf en witgrijze haardos, zomaar een Amerikaanse toerist op leeftijd is die Amsterdam van zijn lijstje komt afstrepen. Maar Newman is hier niet om een rondvaart te maken door de grachten (nou ja, ook), maar voor de promotie van zijn nieuwste album Dark Matter; het eerste in negen jaar tijd en het volgende hoofdstuk in een carrière die bijna vijftig jaar geleden begon met zijn debuutalbum Randy Newman. Een leven gevuld met albums vol bitterzoete satirische liedjes, waaronder natuurlijk Short People, waarmee hij wereldberoemd werd.

Randy Newman leverde vooral ook een onuitwisbare bijdrage aan de filmmuziek. Hij schreef muziek voor onder andere Parenthood (1989), Toy Story (1995), Cars (2006) en Meet The Parents (2000). Hij won er twee Oscars mee, voor Monsters, Inc. (2002, beste soundtrack) en Toy Story 3 (2010, beste liedje), zes Grammy's en drie Emmy's. En hij heeft zijn eigen ster op de Walk of Fame in Hollywood, Los Angeles.

I Love L.A.

Als iemand een kind van die stad is, dan wel Randy Newman. Hij woont, op een klein uitstapje naar New Orleans na, al zijn hele leven in de stad van de eeuwige zon. Hij schreef I Love L.A., een satirische ode aan de stad waar hij werd geboren en waar hij ook denkt te sterven. En hoewel hij aan het begin van het interview waarschuwt dat hij 'eigenlijk best een kluizenaar is', wil hij ons graag meenemen door zijn stad. Maar niet dan nadat hij eerst heeft uitgelegd hoeveel invloed L.A. bewust en onbewust op zijn carrière en zijn oeuvre heeft gehad.

'Drie van mijn ooms schreven ook filmmuziek. En volgens mijn vader, die arts was, was filmmuziek de grootste kunstvorm van de 20ste eeuw. Dat heeft allemaal ongetwijfeld effect gehad op mij. Ook dat ik op mijn 5de al de studio-orkesten zag en hoorde spelen. Meer dan andere songwriters gebruik ik in mijn muziek orkesten.

'Toch heeft dat niets te maken met waarom ik I Love L.A. heb geschreven. Dat deed ik alleen maar omdat Don Henley van de Eagles tegen me zei: 'Iedereen schrijft liedjes over de stad, maar jij komt ervandaan. Waarom schrijf jij er niet eentje?'

Randy Newman tijdens zijn bezoek aan Amsterdam Foto Daniel Cohen

'Weet je wat het ook is met die liedjes van mij, meer misschien dan dat ze over L.A. gaan? Ze gaan vooral níét over New York. New Yorkse schrijvers hebben een intellectuele gemene deler: ze willen dat jij hoort dat ze grote ideeën hebben. In mijn liedjes zijn de personages een beetje anti-intellectueel. Ze zijn onhandig en dom. Ik zeg vaak: het is een agressieve soort onwetendheid. En daar zijn ze trots op. Dat is een beetje L.A.-achtig.

'De geneugten van L.A. zijn de geneugten die je ervaart met je mond open, maar zonder te praten: de zon, de fantastische vrouwen; het is sensueler, aardser. Het is vooral zonneschijn, daarom gaan mensen er wonen. En het is er weids. De stad is ontworpen op de auto. Jarenlang mochten van de gemeente gebouwen niet hoger zijn dan dertien verdiepingen, vanwege de dreiging van aardbevingen.

'Die weidsheid zit ook in mijn liedjes. Neem My Life Is Good. Die kerel, de arrogante verteller, gaat naar Mexico en neemt een meisje mee terug om in zijn huis te laten werken. 'Took a little ride into Beverly Hills...' De personages in mijn liedjes zijn luidruchtig en nemen ruimte in. Zoiets kan niet in Tokio of New York.

'Er is een beroemde uitspraak dat als je Amerika door elkaar schudt, alle losse eindjes, gekke dingen en maffe mensen in Los Angeles terechtkomen.

'Overigens is het ook hier drukker geworden. De verkeersopstoppingen kunnen afgrijselijk zijn. Maar de lucht is beter dan vroeger. We hadden altijd vuilverbranders in onze achtertuinen staan, het zag eruit als Pittsburgh.

'Wat daarentegen slechter is geworden, zijn de openbare scholen. Toen ik kind was, behoorden de scholen in Californië tot de beste van het land. Een wetswijziging heeft een einde gemaakt aan de onroerendgoedbelasting, en van dat geld werden openbare scholen gefinancierd. Het is vreselijk. Veel meer kinderen gaan nu naar privéscholen. Dat betekent dat ze niet meer in de buurt spelen; je ziet kinderen niet meer op straat. Wij speelden altijd door de hele stad, we waren altijd buiten. Kinderen zitten nu veel meer thuis, totdat ze mogen rijden.'

Maple Drive, Beverly Hills

'Ik ben een beetje een kluizenaar. Maar als ik je ergens mee naartoe zou nemen, zou dat Maple Drive in Beverly Hills zijn. Treffende naam, want er staat een zootje esdoorns. En op welk moment in het jaar je ook gaat, het is er prachtig. Dan heb ik het niet over de huizen, alleen over de bomen. Het is in Beverly Hills, dus die huizen zullen ongetwijfeld ook mooi zijn, maar ik kijk er niet naar.'

Maple Drive, Beverly Hills Foto Jennifer Hueston

State Beach

'State Beach ligt onder aan Santa Monica Canyon. Heel fraai. Als kind kwam ik daar vijf jaar lang elke dag. Wat het onderscheidt van al die andere stranden? Dat ik er altijd naartoe ging en dat ik de andere mensen kende die ernaartoe gingen. Ik was daar een keertje en stond bij de balustrade. Er kwam een meisje aanlopen. Ze was jonger, ze had een fantastisch achterwerk. Ik stond daar dus bij die balustrade. En zij keek naar het strand dat onder ons lag. Toen keek ze mij aan en zei ze: 'Tsss, er is helemaal níémand!' Dat deed pijn! Ik ben er nog steeds niet overheen.'

Brentwood Country Mart

'Brentwood Mart, een groot winkelcentrum, is wel echt een L.A.-achtig ding. Je hebt er eten en winkels. En er is zelfs een boekwinkel. Die zijn verder allemaal weg. Ik kan geen andere boekwinkel in een straal van 45 vierkante kilometer bedenken. Het feit dat die boekwinkel bestaat, is een prestatie op zich. Diesel, heet hij.'

Winkelcentrum Brentwood Country Mart Foto Jennifer Hueston

Venice

'In L.A. heb je de mooiste vrouwen ter wereld. Ik weet alleen niet precies waar je ze vindt. Laat me even denken, waar zouden ze kunnen zitten? Ik weet het niet. In Venice? Zou kunnen, op Main Street. Main Street in Venice is een van de weinige straten in L.A. waar je gewoon kunt lopen, verder doe je alles met de auto of de taxi. En er zijn een hoop restaurants in Venice. Toen ik jong was, was het een relatief arme buurt. Nu is het grotendeels gegentrificeerd.'

Het strand van de wijk Venice Foto Jennifer Hueston

Sunset Strip

'Daar gebeurt 's avonds altijd wel iets. Ik weet alleen niet meer wat. Je hebt daar The Comedy Store, maar daar word je waarschijnlijk aangevallen door een hondsdolle komiek. Dat zijn echt de ellendigste mensen ter wereld. Omdat het zulk moeilijk werk is; het is zo eng. Ik ben weleens in een comedyclub geweest. Het optreden toen ging helemáál niet. En dan worden ze boos op het publiek. 'Oké, stelletje klootzakken.' Dat is zo dom, dan vinden ze zichzelf te goed voor de zaal.'

Century Boulevard/Victory Boulevard/Santa Monica Boulevard/Sixth Street

'Niets te zien. Het zijn de straten die ik juist om die reden noem in I Love L.A. Ze gaan van oost naar west.'

Downtown L.A.

Downtown is de moeite waard, maar ik kan je niet zeggen wat er te zien is. Alder Street misschien? Er gebeurt beslist van alles, maar ik weet alleen niet wat. Mijn kinderen zouden het weten, die gaan er vaak heen. Als ík naar een stad ga, doe ik altijd de toeristische dingen. Ik ben blij dat ik hier in Amsterdam die rondvaart door de grachten heb gemaakt, waarbij je het Anne Frank Huis ziet en het smalste huisje ter wereld. Dat vind ik helemaal top, echt.'

Bel Air

'Ik weet niet hoe ik het moet uitleggen, maar waar ik het meest van houd zijn bomen. Misschien komt het doordat mijn ogen nooit goed zijn geweest, ook als kind niet. En bomen zijn groot, die kan ik altijd wel zien. Al mijn hele leven zeggen mensen tegen me: heb je dit gezien, heb je dat gezien? En altijd zei ik: o, ja hoor. Maar ik zag helemaal niets. Alleen die bomen. Behalve Maple Drive heb je daarvoor ook Bel Air, dat is een heel chique buurt. Je hebt daar een huis, op Holmby Drive, vlak bij Beverly Glen. Dat is zo groot, dat moet je zien. Het is iets van 5.000 vierkante meter. Echt de moeite waard, dat soort buitensporigheid. Er worden de laatste tijd veel van dat soort huizen gebouwd. Ik denk dat accountants tegen hun klanten zeggen dat ze moeten bouwen op al het land dat ze hebben. Veel nouveaux riches gaan in die buurt wonen, omdat zich daar de door hen geliefde genoegens bevinden: vrouwen en drugs.'

De chique wijk Bel Air Foto Jennifer Hueston

Restaurants

'De restaurants in L.A. zijn beter dan ooit. Locanda Portofino op Montana is behoorlijk goed. Dan is er nog een tentje waar ik graag eet en waar ze alleen goede pasta hebben. Het is verder geen goed restaurant, dus bestel niets anders dan pasta daar. Het heet Peppone's, op Barrington. Ze serveren er Zuid-Italiaans eten, ook de mostaccioli is goed.

'Je hebt een restaurant op Pico's waar ik graag kom, Valentino's. Ook Italiaans. En nu we de opsomming toch zo eigenzinnig maken, heb ik ook deze nog voor je, een restaurant dat 24 uur per dag open is. Ik heb geen idee hoe ze dat doen met hun boekhouding, of hoe ze zichzelf in leven houden. Er komt nooit iemand. Het heeft een oude stijl, jarenvijftig-achtig. En het heeft een bar. Ik heb me altijd voorgesteld hoe ik daar, als ik om 7 uur 's ochtends dronken zou zijn, naartoe zou gaan en aan de bar mijn gebruikelijke bestelling zou plaatsen. The Pacific Dining Car heet het. Ze hebben goeie steaks, altijd al gehad. Maar de laatste tijd doen ze er iets op wat ik niet lekker vind. Ik heb ze gevraagd waarom. 'O, we proberen gewoon iets anders.' Na tachtig jaar? Als je er bent, moet je zeggen dat je de steak zonder iets erop wilt.

'Er zijn restaurants waar je soms beroemdheden tegenkomt. The Ivy, aan de kust. Spago, in de bergen. Daar kun je heen. Als het je wat kan schelen.'

The Palisades

'Ik woon in The Palisades, dat is dicht bij Brentwood Country Mart. Aangenaam. Het is nu een andere buurt dan toen ik er als kind woonde. Ik woon 400 meter van waar ik woonde toen ik 5 jaar oud was. Dus ik ben een heel eind gekomen. Ik weet niet of ik er wil sterven. Nee, ik ben er nooit dol op geweest. Als kind honkbalde ik er. En je had een paar gemene mensen. Als ik werper was, maakten ze me uit voor 'four eyes' (schele). Mijn vader heeft ooit met iemand gevochten. Je had insiders en outsiders. Ik voelde me een outsider. En dat is zo gebleven. Zelfs in de muziekindustrie, waar ik een insider ben. Ik heb me ook nooit echt een Amerikaan gevoeld. Vroeger wilde ik als iedereen zijn. Nu vind het niet meer erg.'

The Pallisades Foto Jennifer Hueston
Meer over