Het lijkt een tijd te zijn die niet meer meetelt

Beeld ANP

Het grootste deel van Nederland heeft al vakantie, alleen de regio waarin ik woon nog niet. De kranten zijn al in hun zomer-outfit, ik zoek vergeefs naar vertrouwde columnisten.

De schooldagen zijn gevuld met spelletjesdagen, juffen- en meesterdagen, picknicks, parades en musicals. Het rapport is al binnen, wat ze op school nu nog presteren of niet, haalt de papieren niet meer.

Het lijkt een tijd te zijn die niet meer meetelt. We naderen de woestijn van de zomervakantie, sommigen zijn er al, Noord-Holland sluit als laatste aan.

Er worden nog volop kinderfeestjes gegeven. Vooral voor hen die jarig zijn in de vakantie, als hun klasgenootjes er niets van merken. Niemand wil in de zomervakantie jarig zijn. Er is wel meer dat niet in de zomervakantie mag gebeuren. Ik had ooit een vriend die 15 was toen zijn vader overleed, midden in de zomer. Hij zei hoe vervelend het was, dat toen hij weken later weer op school kwam, de dood van zijn vader alweer oud nieuws leek.

Tellen

Ik herinner me de dood van Amy Winehouse. Ik hoorde het op de autoradio, op de terugreis van een vakantie in Frankrijk. Ik had drie weken lang geen nieuws gevolgd. Amy Winehouse stierf de dag na de aanslagen in Noorwegen, juli 2011, en ik hoorde van beide rampen in één nieuwsbericht. Het onderstreepte maar weer eens goed dat het sterven gewoon doorging, ook tijdens mijn vakantie.

Poes Mulan is vorige week teruggevonden. Na achttien jaar lang spoorloos te zijn geweest. In 2010 was ze in Nijmegen als vermist opgegeven. Haar baasje blijkt in de tussentijd te zijn overleden, ze was 35, ze had MS. Maar de ouders van het baasje hebben zich met liefde over Mulan ontfermd, een bruinzwart boskatje. Wat moet dat vreemd zijn geweest, dat wezen dat uit het verleden is opgedoken. Tellen die ouders hoe oud hun dochter nu zou zijn geweest? De meeste ouders kunnen dat niet laten.

Het komt ook door die naderende zomervakantie, deze extra tijd, dat mijn gedachten naar de jong gestorvenen gaan die met ons verder leven in hun gemiste tijd.

Herdenken

Tot welke denkbare leeftijd blijf je tellen? 80? 90? Het is een zinloze exercitie, die ik ook niet kan laten. Mijn broer zou nu 47 zijn.

Bij extra tijd denk ik soms aan mijn eigen leven. Toen mijn broer stierf, ook al midden in een zomervakantie, leek het toch alsof ik daarna aan de beurt was. Toen hij leerde fietsen leerde ik het toch ook daarna. Toen hij naar school ging volgde ik twee jaar later, hij kocht zijn tweede pick-up, ik kreeg zijn oude. Het sterven deed ik hem niet na. Ik heb al erg veel extra tijd gekregen. Geen enkel jaar na zijn dood heb ik ooit nog als vanzelfsprekend beschouwd. Mijn leven is één lange zomervakantie. Laat ik nou net slecht zijn in vakantie.

In Tate Britain hangt sinds pas een grote foto gemaakt door Khadija Saye, een Brits-Gambiaanse kunstenares. In de herdenkingsruimte van het museum, waarin Tate recentelijk overleden kunstenaars eert. Khadija Saye kwam om bij de brand in de Londense Grenfell Tower. In mei was er nog werk van haar te zien op de Biënnale van Venetië, een serie zelfportretten; Dwelling: in this space we breathe. Khadija Saye was 24 toen ze stierf. Haar moeder kwam samen met haar om, dus anderen zullen in de toekomst moeten tellen hoe oud Khadija 'nu zou zijn geworden'.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden