De gidsLuisterboeken

Het grote voordeel van zo’n Libris-nominatie is dat die boeken ineens ook te beluisteren zijn

Beeld Sabine van Wechem

Zo’n nominatie voor de Libris Literatuur Prijs doet wonderen voor de luisterletteren.

Er werden de afgelopen weken weer veel winst- en verliesrekeningen opgemaakt. Ook van de literatuur. Een duister paard, woonachtig in Zweden, ging er zomaar vandoor met de Libris Literatuur Prijs, wat leidde tot het gebruikelijke tumult over mannen die prijzen winnen, duistere paarden die gedoodverfde favorieten verslaan, incapabele jury’s, verdrietige uitgevers, huilende moeders en vaders, kortom, beter van niet, zo’n literaire prijs. Dit alles ondanks de wiskundige basis voor de jurering die voorzitter Ionica Smeets had gelegd. Goed, de stofwolken zijn inmiddels gaan liggen en dat betekent dat we hier, in het hoekje waar geen sterren en strepen en al helemaal geen prijzen worden uitgedeeld, de balans kunnen opmaken. Want het grote voordeel van boeken die ergens voor genomineerd worden, is dat ze dan meestal ook allemaal plotsklaps in de luisterwinkels en -bibliotheken verkrijgbaar zijn. Win-win, als ik zo vrij mag zijn. 

Hugo Blom leidt u door de wereld van het luisterboek. Pjotr van Lenteren doet dat volgende week over jeugdboeken, Rob van Scheers praat u daarna bij over thrillers.

Beeld Van Oorschot

Laten we bij de winnaar beginnen. Sander Kollaards roman Uit het leven van een hond – en ik moet dan toch steeds denken aan de film Mitt liv som hund van Lasse Hallström, maar dat terzijde – wordt voorgelezen door Jeroen van Kan. Een professionele, warme stem die dit boek, dat naar verluidt geschreven is alsof Kollaard met een kopje thee erbij tegen ons praat, in een prettig hoog tempo voorleest. Duurt alles bij elkaar net geen vier uur, zet maar een pot thee, dus. In volstrekt willekeurige volgorde de anderen: Nachtouders van Saskia de Coster wordt helder gelezen door Lottie Hellingman; Vallen is als vliegen van Manon Uphoff wordt door haarzelf voorgelezen en dit boek had naar mijn idee een professionele stem verdiend – niet per se die van Uphoff zelf, die soms wat zwaar en omfloerst klinkt; Marijke Schermer leest Liefde, als dat het is ook zelf voor, en heeft ongetwijfeld voordeel van haar achtergrond – ze werd opgeleid aan de Toneelschool in Arnhem. Ze heeft een zakelijke dictie die het verhaal enige distantie geeft, maar ook tempo; Zwarte schuur van Oek de Jong is voorgelezen door Roel Bentz van den Berg, over wie ik vorig jaar november al schreef dat hij precies de goede stem heeft voor dit zintuiglijke verhaal (en daar blijf ik natuurlijk bij). En dan. Wessel te Gussinklo, 79 jaar inmiddels, winnaar van een respectabel aantal prijzen, enkele keren genomineerd voor de Libris en de Ako, die hij nooit won, ook nu niet met De hoogstapelaar. Wat pas echt vervelend is, is dat niet één titel van hem is voorgelezen, ook zijn laatste niet. Toch een verliezer aan het eind van dit liedje.

Beeld Het Tweede Gezicht

Sommige schrijvers hebben nu eenmaal een extra duwtje nodig. Zo een kwam ik tegen tijdens voorgaande tocht door de luisterletteren. Een naam die me totaal onbekend voorkwam, hoewel deze schrijver zelfs kan bogen op een genootschap dat zijn literaire nagedachtenis eert en zich beijvert voor (her)uitgaven van zijn werk. Zijn naam is Albert Vigoleis Thelen en van hem ga ik u een luisterboek aanbevelen dat maar liefst 48 uur duurt. Thelen werd in 1903 geboren in het Duitse Viersen en studeerde onder meer Nederlands aan de universiteit van Münster, waarna omzwervingen hem van Mallorca (1931-1936), via Frankrijk, Spanje en Portugal naar Amsterdam (1947-1954) brachten. Daar zou hij zijn eerste, autobiografische roman schrijven, Die Insel des zweiten Gesichts, uitgegeven door Van Oorschot, die de eerste versie te lang vond, waarna de schrijver in woede driehonderd pagina’s vernietigde. Er bleef genoeg over, bijna 1.000 pagina’s in de vertaling van Wil Boesten uit 2004, uitgegeven door Het Tweede Gezicht en in 2013 met klassieke dictie voorgelezen door Louis Houet. Blurbs zeggen me meestal niet veel, maar dit boek wordt u mede aanbevolen door Thomas Mann en Maarten ’t Hart. Die laatste zei over de roman: ‘Een van de meest wonderbaarlijke boeken die in de vorige eeuw verschenen zijn.’ Ik denk dat we een winnaar hebben.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden