Uit met Henk van Straten

Henk van Straten bezoekt Barrel in Groningen: ‘Ik zit hier gewoon van goede wijn te genieten. Wie had dat durven voorspellen toen ik een jonge punker was’

Groningen is een studentenstad en in een studentenstad heb je veel oude fietsen. Zo’n oude fiets noem je een barrel. Maar je kunt ook zeggen: a barrel of wine. Of het kan een bekakte manier van ‘borrel’ uitspreken zijn: ‘Hééé ouwe schuimbuik, schenk eens een flinke barrel in voor me.’

Nou, daarom heet wijnbar Barrel in het centrum van Groningen dus Barrel. Een idee van oprichter en eigenaar Martijn. En Martijn is een kakker, dus dat speelt ook weer mee.

Nee hoor, dat is flauw van me. Zeker, hij ziet eruit als iemand die altijd heeft gehockeyd, president was van een studentencorps en graag aan een glas goede wijn ruikt (logisch, want een wijnbar), maar hij is verre van een elitair mannetje. Barrel is dan ook verre van een elitair zaakje.

Op een zondagmiddag om 4 uur – ze zijn net open – zijn er slechts twee tafeltjes bezet. Al snel wordt het echter drukker. Het pand is oud en statig, maar toch knus. In het midden van de zaak staat een trap die naar het plafond leidt en dan stopt. Op de treden liggen boeken en andere sfeervolle prullaria. Onder de trap staat een jukebox. Op een schoolbord staan alle wijnen geschreven. Aan de zijkant van de bar, onder bungelende worsten, worden de kaas- en vleesplankjes bereid. Het licht is mild, de muziek staat zacht.

‘Ik wilde een wijnbar die in eerste instantie gezellig en laagdrempelig is’, legt Martijn uit. ‘Als je niets van wijn weet, en ik zie je van je glas genieten, dan geeft me dat evenveel voldoening als wanneer je een fijnproever bent. De service is voor iedereen hetzelfde. Kijk, als je stoer wilt komen doen over je wijnkennis dan mag dat ook hoor, die dans wil ik best met je aangaan.’ Hij kijkt er een beetje zelfvoldaan bij. Zo van: kom maar op.

De ober van dienst vandaag is echter de wat jongere Youri. Hem zou je Martijns protegé kunnen noemen. Ook hij praat heerlijk bekakt. Of misschien is het simpelweg ABN en ben ik gewoon een Brabander. Je kunt alle kanten met hem op: ga je voor meerdere glazen, rood, wit, etc. Hij doet suggesties, verrast je, schenkt je bij en legt uit wat je drinkt (informatie die ik – eerlijk is eerlijk – eigenlijk zelden in me opneem).

Maar verdomme, deze wijnen zijn lékker. Mijn favoriet van vandaag is de Dveri-Pax Sipon Furmint uit 2011. Geen idee wat het betekent hoor; zoals ik al zei gaat de uitleg steeds aan me voorbij. Mijn vriendin let beter op, die knikt erbij alsof ze ook echt begrijpt waar Youri het over heeft. Wel hoor ik hem plots zeggen dat mijn wijn op een bepaalde manier is opgevoed. Verstond ik dat nou goed? Jazeker, wijnen worden blijkbaar opgevoed, net als puppy’s, en mannen.

Tjonge. Ik zit hier gewoon van goede wijn te genieten. Wie had dat durven voorspellen toen ik een jonge punker was en dronken op het podium anti-maatschappij-teksten stond te schreeuwen?

Enfin. De uren passeren hier even gemakkelijk en aangenaam als de wijnen. Voor je het weet is het avond en zit je er al uren. Het wordt donker buiten en de wereld komt hier nooit binnen. De wijn benevelt, maar hij maakt je nooit echt dronken. Moet je er waarschijnlijk wel kaas bij eten hoor, maar het is ook alsof de wijn zich voor dronkenschap te goed voelt. Dat vindt hij maar ordinair.

Tenslotte neemt Martijn ons mee naar het deurtje aan de andere kant van de doodlopende trap. Zelden mag iemand daar naar binnen. Achter die deur leidt een trapje naar de kelder. Je raadt het al: het is een wijnkelder. Maar daarover mag ik niet schrijven.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden