de gids lust en liefde

Hein, gelukkig getrouwd en de zestig gepasseerd, blijkt opeens smoorverliefd op een ander

Beeld sassa ostoja

Hein is al jaren gelukkig getrouwd, maar nu begint een klein ongemak hem toch op te spelen.

Hein (64): ‘Ik ben al zesentwintig jaar gelukkig met mijn vrouw. Er is niemand met wie ik zo frictieloos zou kunnen leven als met haar. We gaan veel uit, delen dezelfde interesses en in situaties waarin we op elkaar zijn aangewezen, vullen we elkaar vloeiend aan. Daarnaast ben ik gelukkig met mijn werk, de kinderen, de vrienden, de stad waar ik woon en toch ben ik bang om als verrader te worden weggestuurd en alles kwijt te raken. Toen we net verkering hadden trok mijn vrouw haar hand terug als ik die pakte. Ik ben altijd lichamelijker geweest dan zij. Als we knuffelen of vrijen is dat omdat ik het initiatief neem. Als ze bijvoorbeeld in de keuken staat met haar rug naar me toe, wil ik haar even vasthouden. Die behoefte is er nog steeds, maar de drempel naar dit soort openlijke affectie wordt hoger. Nu we ouder zijn lijkt het nog minder makkelijk om even mijn handen op haar heupen te leggen, mijn hoofd op haar schouders te laten rusten. Met een draaiende beweging van een bovenlichaam, een hoofd en een arm die schielijk terugtrekken, weert ze me af en ontglipt me. Ik heb periodes gekend dat ik boos werd, periodes dat het gemis me neerslachtig maakte. Dat ik dacht: ik weet eigenlijk niet of ik nog durf, het zal toch wel niks worden en mijn vrouw en ik zijn vast geen uitzondering. Ik heb weleens gehoord dat een van de eerste vragen van een relatietherapeut is, of je nog intiem bent samen. “Geen seks” zou een tikkende bom zijn. Je kunt zomaar een leuk iemand tegenkomen die wel graag vrijt. En dan ben je weerloos. Ik bijvoorbeeld, zou ik dit voorjaar ook verliefd zijn geworden op die andere vrouw als het voorgaande allemaal niet speelde?

Ik ontmoette haar in maart op een feestje van een oude vriend. Ze liep een beetje onwennig rond tussen de andere gasten omdat ze bijna niemand kende. Ik sprak haar aan, ze zag eruit of ze het koud had en aan het einde van de middag lag mijn hand op haar rug en kort erna volgde een kus, als logisch gevolg. Aanraken en aangeraakt worden waren lang sluimerende verlangens die vervuld moesten worden toen het kon, ik dacht niet eens na. Die ene zoen zag ik, onervaren vreemdganger als ik was, als incident, maar dat was-ie natuurlijk niet. Want na een paar weken opgewonden appen stapte ik met bonzend hart in de trein op weg naar haar. Drie uur duurde de rit, lang genoeg om me te realiseren waar ik mee bezig was. Onderweg probeerde ik me haar gezicht voor de geest halen, wat nauwelijks lukte want ik had haar slechts een keer gezien. Maar toen ze voor me stond, kwam ze me meer dan vertrouwd voor. Hand in hand liepen we naar haar huis, ik keek niet een keer achterom. Wat bezielde me? Ik was nota bene de zestig gepasseerd, had nooit een andere vrouw liefgehad dan de mijne, en was ineens zonder waarschuwing smoorverliefd. Ze nam me mee naar het strand waar ik voor het eerst sinds lange tijd weer zwom. Het was of ik mezelf verdubbelde, of ik twee mannen was, twee Heinen, de een bij haar en de ander thuis met zijn vrouw en ik voelde me met beide mannen even verwant. Ik wilde niet de een kwijt om me voluit aan de ander te kunnen wijden of omgekeerd. De pijn die ik mijn vrouw en kinderen zou doen als ik ‘tabee’ zou roepen, zou alle andere geluk overschaduwen. Niet alleen ben ik te huiselijk om mijn oude mand te willen verruilen voor een nieuwe, ik lieg niet als ik zeg: ik houd zielsveel van mijn vrouw.

Stop dan met die kolder. Ja, maar de nieuwe liefde heeft me vergezichten getoond die ik nooit eerder heb gezien. Ik had eigenlijk al afscheid genomen van hoop, maar ineens stond ze zonder dat ik had hoeven zoeken voor me. Andersom verlangde zij naar mij als naar iets compleets, niet alleen naar een deel van mij dat haar toevallig beviel. Voor het eerst begreep ik mannen die geheime affaires beginnen. Ik voelde me niet schuldig, mijn vrouw wist van niets. Ik troostte mezelf met de quote uit een film, waarin een bedrogen echtgenote uitriep: had me maar niets gezegd, ik hoef dit niet te weten. Dus zwijg ik nog steeds omdat ik denk dat mijn vrouw dan beter af is. Maar mijn vriendin is de grote verliezer, zij kan me niet bellen wanneer ze wil en we zien elkaar alleen op mijn voorwaarden. Ze maakte het uit, gisteren, om die reden. Ik heb vannacht nauwelijks geslapen, totaal van mijn stuk gebracht en verward, al begrijp ik ook wel dat deze situatie uiteindelijk onhoudbaar is. Zou het mogelijk zijn alles op alles te zetten en mij met mezelf te verzoenen en van de twee identiteiten weer een te maken? Als ik vanavond tegen mijn vrouw zeg, we moeten praten, er is iets fout gegaan, zal ze zich dan minder verraden voelen dan wanneer ze er zelf achter komt op een dag? Een ding is zeker: de liefde voor mijn vriendin blijft. Die tweede liefde is niet fictiever dan de eerste, hooguit meer hallucinerend. Het liefst zou ik met beide vrouwen doorleven. Iedere keuze is een breuk met mijn gevoelsleven. Aan de andere kant: er is al voor me gekozen. Mijn vriendin is de sterkste van ons beiden.

Mijn vrouw en ik moeten praten. Maar vanzelf gaat dat niet. Wat jaren geleden begon als oneffenheid is uitgegroeid tot een blokkade. Het is lang geleden dat we vrijden. Een paar keer zijn we halverwege gestopt omdat het haar pijn deed. Ik heb daar geen goed antwoord op en zij ook niet. Het is vreemd en verdrietig; juist bij haar die me zo vertrouwd en lief is, lukt het niet mijn hart te luchten. Als ik tegen een zakelijk probleem aanloop, praat ik dat liefst diezelfde dag nog uit. Met mijn vrouw draal ik al jaren, de kwestie wordt groter en schadelijker.’

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden