Stijlpastoorkaartavond

Gijs Scholten van Aschat lijkt in dwars corduroy op weg te zijn naar een kaartavondje

De acteur kleedt zich echt iets te casual, meent Esquire-hoofdredacteur Arno Kantelberg. Wel goed voor het hoofdstuk corduroy trouwens.

Gijs Scholten van Aschat.Beeld Hollandse Hoogte / Patrick Harderwijk

Op weg naar café Het Bruine Paard voor z’n kaartavond, wipte Gijs Scholten van Aschat (60) nog even aan bij de première van Dangerous Liaisons in het Amsterdamse DeLaMar Theater. Dat leid ik tenminste af aan de achteloosheid van zijn kloffie. Edoch, ondanks al die herfstigheid, werd ik toch verleid door het ton-sur-ton karakter van de outfit, alsmede door de keuze van de stof.

De basis wordt gevormd door de bruine broek. Die is van corduroy, een stof waar ik een zwak voor heb. Corduroy is een samenstelling van duroy, een grove Engelse wol, en cord, wat verwijst naar het patroon van verticale ‘koorden’ in de stof. Het is een zware, sterke stof die in de late 18de eeuw, bij de start van de industriële revolutie, werd gedragen door arbeiders in Manchester; sindsdien wordt de term manchester ook gebruikt als denominatie voor de stof (opvallend genoeg vooral in België).

Wellicht vanwege die werkmansoorsprong werd corduroy in de jaren zeventig en tachtig het uniform van de tegencultuur. Ik herinner me de leuke linkse leraren op het Macropedius College (Achten van Engels, Ruitenbeek van Nederlands) die korte, zwarte corduroy jasjes droegen, met in de geribbelde borstzak geen pochet, maar een buil verse shag – nog zo’n tegencultuurtotem. Maar dat is het tegenstrijdige aan corduroy: in mijn heel jonge jaren hadden mijn broer en ik een identiek corduroy tuinpak waarvan de zwarte stof zo zacht en glanzend was, dat we het van moeders alleen op zondag mochten/moesten dragen. Dat is het type corduroy dat de Fransen bedoelen met velours côtelé, ribfluweel.

Afijn, Scholten is wel van Aschat, maar niet van gisteren, want hij combineert zijn corduroy zeer strategisch, namelijk met een jasje dat van babyrib lijkt en een zwart overhemd dat weer een andere textuur kent – met kleden is het net als met acteren: gelaagdheid geeft diepte. Wat de acteur bij mekaar heeft geplukt is natuurlijk geenszins geschikt voor een gala-aangelegenheid zoals een première, maar in zijn alledaagsheid is het wel een appetijtelijk tableau. De sneakers zijn ook prima, al hadden stevige, donkerbruine werkmansboots het helemaal proletarisch-chic afgemaakt.

Ursul de Geer.Beeld Hollandse Hoogte / Patrick Harderwijk

Over schoeisel gesproken: de opvallende schoenen die de olijke Ursul de Geer (74) droeg bij dezelfde première deden me in vorm denken aan de oudste bekende leren schoen, gevonden in de Areni-grot, daterend uit de Armeense kopertijd. Alhoewel ik er, gek genoeg, ook ineens enorme trek van kreeg in een worstenbroodje.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden