Hiske aan de kustWassenaarse Slag

Geen gekkigheid aan het strand van Strandpaviljoen Sport bij Wassenaar

Deze zomer even geen beoordelingen in cijfers. Hiske zoekt de zee op, van Bergen tot ­Cadzand. Aflevering 3: Wassenaarse Slag. Kom er gerust in zwembroek voor de kreeft.

‘Ik hoef nooit met vakantie: er is geen mooiere zee dan de Noordzee,’ Aan het woord is Fred van der Kroft, Wassenaarseslagveteraan, die we spreken voor zijn strandballen-en-ijsjeskiosk boven op het duin. Rechts in de verte zie je Noordwijk liggen, links het reuzenrad op de pier van Scheveningen. Hierboven, aan het einde van de lange, kronkelige weg door duinen en langs chique villa’s, ruikt het naar rozen en heet zand.

Fred werd op het strand geboren – inderdaad, hierzo óp het strand, in Paviljoen de Zon dat zijn ouders uitbaatten – en was zelf vervolgens tot 1999 eigenaar van Strandpaviljoen Sport, dat hij overdeed aan zijn zoon Sander. Maar die zee hè, die blééf trekken. Dus heeft hij nu al jaren zijn kiosk: ‘Hobbyen en afbouwen’, noemt hij het. ‘Ik moet elke dag die zee zien. Anders word ik onrustig.’

Strandpaviljoen Sport in Wassenaar.Beeld Niels Stomps

Wat en waar:

Wat: Strandpaviljoen Sport

Waar: Wassenaarse Slag, bij de opgang links na de reddingsbrigade

Eten: Kreeft, onbeperkt scholletjes, verse inktvisringen

Sfeer: Kneuterig en gemoedelijk, veel wat oudere bezoekers.

Het waren andere tijden: kwamen zonaanbidders vroeger voor acht uur ’s morgens over het duin rennen, bepakt en bezakt met broodjes en koffie en strandstoelen, nou is het pas na elven dat ze arriveren. Maar dan blijven ze ’s avonds wèl eten, en lunchen willen ze óók. ‘Wij verkochten een kopje koffie, een uitsmijtertje en een broodje worst, en later een sateetje uit de magnetron. Nu willen mensen kreeften en oesters.’

Nu: die hebben ze tegenwoordig dus ook bij Sport – het homarium ligt pal naast de ingang. Maar denk erom: Sport is niet de zaak die u zich nu voorstelt bij een kreeftenrestaurant in Wassenaar. Het grote, zachtgroene paviljoen met een rood hekje rondom is eerder gemoedelijk en kneuterig dan bekakt of poenig. Binnen kunststof tafels, borden met spreuken en grote felgekleurde objecten aan het plafond. Het publiek bestaat voor het overgrote deel uit vaste gasten, veelal al een beetje op leeftijd, dames en heren uit Wassenaar en Voorschoten.

Sander: ‘Die kreeften, dat was eigenlijk maar voor de gein. Ik had een zee-aquarium gemaakt, en een maatje was wezen duiken in de Grevelingen. Die kwam er ineens twee levende brengen. Kregen we ineens vragen van de gasten, of ze die ook konden bestellen? Zo is het gekomen.’

Irma van der Marel, de vrouw van Sander, en komt ook van het strand: haar ouders hadden de zaak aan de andere kant van de opgang, ze fietsten altijd samen naar school en nou ja, zoals die dingen gaan. Ze is één en al kordate vriendelijkheid, zo iemand die graag dingen zegt als: ‘Ik zeg altijd maar: slecht weer bestaat niet, alleen slechte kleding en een slecht humeur.’ Ons wordt aangeraden de inktvisringetjes te nemen (‘Vérse natuurlijk hè, niet van die stukken fietsband.’) Er zijn onbeperkt scholletjes, er is zeebaars. De kreeft is prima en de frietjes ook. Er zijn opvallend veel glutenvrije opties; de 15-jarige dochter van Irma en Sander heeft coeliakie.

Beeld Niels Stomps

Irma: ‘Mensen vragen wel eens waarom we geen tafellinnen nemen, of chiquere stoelen, maar dat past helemaal niet bij ons. Er komen hier geregeld ministers of andere bekende mensen een visje eten, en die zeggen juist: wat zijn we blij dat je die zottigheid allemaal niet hebt. Ik zeg altijd maar: hier kunt je in een Zeeman-zwembroek een kreeft komen eten.’

En staat de vierde generatie Van der Kroft al te trappelen? Sander: ‘Die zegt: jullie denken toch niet dat ik zo gek ben als jullie?’ Ze ziet natuurlijk best hoe hard wij moeten werken.’ Maar ondertussen heeft ze er wel al een snuffelstage op zitten, en gaat ze na de zomer naar de middelbare hotelschool. Irma: ‘Je ziet meteen dat ze het snel oppikt, en wij zouden het natuurlijk prachtig vinden. Maar we gaan haar niet pushen – dat werkt maar averechts.’ 

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden