De Gids Burn-out

Enrico de Krijger over zijn burn-out: ‘Ik kon zelfs mijn eigen kinderen niet om me heen hebben’

Opeens kon Enrico de Krijger (49) uit Sneek, toen werkzaam in de psychiatrie, niet meer slapen. Hij moest concluderen dat hij chronisch gestrest was. ‘Ik reageerde prikkelbaar op mijn kinderen en had weinig geduld. Ik dacht: dat hoort gewoon bij mij. Maar dat was niet zo.’ Zijn burn-out duurde anderhalf jaar. ‘Ik schrok hoe ver ik het had laten komen.’

Enrico de Krijger Beeld https://psytraining.nl/

Wat was je situatie toen je een burn-out kreeg?

‘Ik werkte vier dagen in de week als hoofdbehandelaar in een gesloten ggz-instelling; een zware en verantwoordelijke baan. Ik deed het werk van een psychiater terwijl ik daar niet voor ben opgeleid. Je hoopt dat je manager zegt: je bent moe, zie ik, ga wat eerder naar huis. Maar dat gebeurt natuurlijk niet. Twee jaar daarvoor heb ik naast mijn werk ook een studie afgerond. Het was druk in combinatie met mijn gezin want ook thuis, met twee kinderen van 9 en 11 jaar, waren er altijd prikkels.’

Wat was het moment waarop je wist dat het niet meer ging?

‘Het was de week na de herfstvakantie en ik sliep minder dan twee uur per nacht. Om half elf lag ik in bed om rond 12 uur weer wakker te worden. Inslapen lukte daarna niet meer. Het was niet dat ik aan het piekeren was, maar mijn lichaam kwam maar niet tot rust. Ik had een hoge hartslag en er schoten allerlei beelden door mijn hoofd. Alsof ik uit een achtbaan kwam.

‘Die maandag stond ik op om naar mijn werk te gaan. Maar het ging niet. Ik wist: als ik nu in de auto stap, dan gaat het niet goed. Mijn vrouw zei: jij belt je werkgever of ik doe het. Ik werd erg emotioneel tijdens dat gesprek, het was alsof ik een tak losliet en niet wist wat er ging komen. Ik schrok ook hoe ver ik het had laten komen.’

Hoe zag een dag eruit, toen je middenin je burn-out zat?

‘Ik was gespannen, depressief en voelde me mislukt. Zelfs mijn eigen kinderen kon ik moeilijk om me heen hebben. Dat was lastig. Want je hebt ook van die strenge stemmetjes in je hoofd: ik moet er wel zijn voor de kinderen. Ik weet nog goed hoe zwaar het was die keer dat ik met de kinderen in de stad schoenen ging kopen. Mijn lichaam kon al die prikkels helemaal niet aan. Het zweet stond me op de rug. Op aanraden van mijn huisarts ben ik veel gaan wandelen. Verder lag ik veel op bed. Na een tijdje durfde ik naar de sportschool. Ik deed dat direct heel fanatiek en liep daar met een schema rond. Ik wilde het steeds beter doen dan de vorige dag. Na een jaar kwam ik erachter dat je ook anders kunt sporten.

‘Ik was ook boos op mezelf. Mijn vader is drie keer overspannen geweest en ik had me voorgenomen: dat wil ik nooit. Ik ben zelf lange tijd onder mijn kunnen gaan werken om dat te voorkomen.’

De Volkskrant-Burn-outgids

De komende weken onderzoekt de Volkskrant in gesprek met (ervarings)experts waarom zovelen van ons zich opgebrand voelen, hoe we kunnen voorkomen dat we uitgeput raken en of we echt de meest overprikkelde generatie ooit zijn. Kampen we met een overdaad aan stress en stressoren, of zijn we de weg kwijt?

Op Volkskrant.nl/burnout verzamelen we de verhalen over burn-out en stress. 

Via deze besloten Facebookgroep kunt u uw eigen verhaal delen. 

Hoe reageerde je omgeving?

‘Mijn vrouw was bezorgd. Zij stond er opeens grotendeels alleen voor. Vrienden en kennissen waren verbaasd: waarom overkomt jou dit? Ik kwam altijd vrolijk en energiek over. Over het algemeen kon ik rekenen op begrip.’

Hoe ging het herstel?

‘Het duurde lang voordat alle cortisol uit mijn lijf was. Ik kwam erachter dat ik eigenlijk al heel lang erg gestrest was. Ik reageerde bijvoorbeeld prikkelbaar op mijn kinderen en had weinig geduld. Maar ik dacht: dat hoort bij mij. Dat is niet zo. Het heeft in totaal anderhalf jaar geduurd voordat ik weer mijn uren kon maken. Sporten heeft mij veel geholpen. Ik kan stress nu beter proeven als het op komt zetten. En ik weet ook: die stress wil ik nooit meer.’

Een leven zonder stress: kan dat wel?

‘Toen ik weer ging werken, was ik direct weer het braafste jongetje van de klas. Met stress tot gevolg. Je hebt een keuze hoe je je leven inricht. Nu heb ik mijn eigen bedrijf waarmee ik andere mensen help die ook kampen met een burn-out. Ik begrens mijn tijd achter de laptop – tien keer per week een half uurtje – omdat ik daar moe van word.’

Wat heeft jou echt geholpen?

‘Ik luister goed naar mijn vrouw, wanneer zij zegt: Enrico, je bent weer heel druk. En ik herken mijn stresssignalen. Dan slaap ik slechter en loopt mijn werk stroef. Ik durf mij nu ook kwetsbaarder op te stellen en hulp te vragen als ik ergens niet uitkom. Dat kon ik vroeger niet.

‘Ik heb een eigen ontspanningsoefening ontwikkeld. Je gaat op de grond liggen met je onderbenen op een stoel, zodat je bovenbenen haaks staan op je lijf. Hierdoor ontspan je je bekkenbodem. Je ademt naar je buik toe en na elke uit-ademhaling pauzeer je. Je armen zijn gespreid, dat noem ik de Jezus-houding, waardoor je hoofd het teken krijgt dat het lichaam ontspannen is.’

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.