Column Ibtihal Jadib

Een vrij lange en enigszins brede man komt makkelijk weg met een lelijke kop, bij vrouwen ligt dat anders

Ibtihal Jadib. Beeld Valentina Vos

Mijn dochter nadert haar 2de verjaardag en begint eindelijk een bosje haar van betekenis te krijgen. Tot nog toe moesten we het doen met een vlassige pluk, maar er kan nu zowaar een staartje in. Dit in tegenstelling tot mijn zoon, bij wie zijn Marokkaanse genen onmiskenbaar blijken uit zijn wilde krullen die om de haverklap teruggesnoeid moeten worden. Het roept bij mijn schoonmoeder de terug-kerende vraag op of zich bij mijn dochter al een krul heeft aangediend. Ze blijft hopen dat het meisje gespaard zal blijven voor 'dat afschuwelijke steile haar' waarin zijzelf een levenlang verwoed volume heeft proberen te föhnen.

Ondertussen strijkt mijn eigen moeder met een glimlach over dat zachte glanzende bolletje, want oh, wat is haar kleindochter toch mooi met dat fijne haar. Toen ik mijn zusje vertelde hoe ik onwennig probeer uit te vinden welk beleid dit type haar vraagt, zei ze droogjes: 'Beter toch, dat ze Nederlands haar heeft en niet die rotkrullen waarmee wij zijn opgescheept.' Mijn zusje is een indrukwekkend aantal uren per week kwijt aan het steilen van haar haren. Net als ik vroeger, toen idioot dure keramische steiltangen, chemisch ontkrullen en keratinebehandelingen vaste onderdelen waren van mijn schoonheidsritueel. Tegenwoordig laat ik dat varen, voor rituelen heb ik met die twee rondrennende apen geen tijd. Ik moest denken aan mijn tienertijd, toen ik niet wist welk schoonheidsideaal ik moest nastreven. Ik was een spriet die jaloers werd aangekeken door mijn eeuwig lijnende vriendinnen als ik achteloos een zak chips naar binnen werkte. Ondertussen werd ik door familieleden aangespoord om aan te komen, in hun ogen was ik meelijwekkend mager. Als ik een Marokkaanse takchita aantrok, keken mijn tantes bedremmeld: zo'n jurk staat pas mooi als je de rondingen hebt van een rubensvrouw. Terwijl mijn Nederlandse vriendinnen iedere zomer een paar kilo's eraf probeerden te krijgen eer ze zich in hun bikini waagden, probeerde ik juist een paar kilo erbij te eten voor ik me in Marokko in een takchita durfde te vertonen. Het was vergeefse moeite. Dat had wel als voordeel dat ik meer vrijheid kreeg, want zo'n dunne lat zag toch niemand staan. Terwijl mijn voluptueuze nichtjes streng in de gaten werden gehouden, kon ik probleemloos met de jongens op straat voetballen.

Een ander verwarrend punt was wat ik moest doen met mijn huid. In Nederland hoorde je na de vakantie een 'lekker kleurtje' te hebben, dat was mooi. In mijn studententijd was de zonnebank mateloos populair en voorkwamen mijn vriendinnen en ik er in de winter mee dat we benen kregen als melkflessen. Maar als ik in Marokko op het strand lag te bakken, schreeuwden mijn nichtjes het uit: ik moest mijn huid zo licht mogelijk houden! Kreeg ik prompt een pet op mijn hoofd geduwd.

In Nederland krijg je complimentjes als je dun en gebruind bent en een volle bos krullen laat wapperen. In Marokko is het juist mooi als je stevig bent, een lichte huid hebt en steile haren. Dit geldt allemaal trouwens voor vrouwen. Bij mannen is het schoonheidsideaal tamelijk universeel: als ze vrij lang en enigszins breed zijn, krijgen ze overal wel een bewonderend knikje. Zelfs met een lelijke kop komt een man weg, dan wordt hij 'markant' genoemd en dat hoeft aan zijn charme niets af te doen. Toch gek, dat verschil. Zeker als je bedenkt dat vrouwen veel mooiere wezens zijn dan mannen.

ibtihal.jadib@volkskrant.nl

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.