Een opvouwbare lepel voor in de Himalaya

Het spel zal iedereen kennen. kringetje kinderen, eentje begint. 'Ik ga op reis en ik neem mee ellipse' Het kind noemt een voorwerp....

Grote eerbied en ontzag voor het theelepeltje kreeg ik toen twintig jaar geleden een vriend in een Spaanse gevangenis zat. Hij was gearresteerd vanwege zachte drugs en werd tot vijftien jaar gevangenisstraf veroordeeld. In de gevangenis ontmoette hij nog twee Nederlanders. Zelfde liedje, zachte drugs. De Spanjaarden waren zo vriendelijk de drie samen in een cel te stoppen. De vriend heeft een zus die veel van hem houdt. Ze reisde naar Spanje en bracht haar broer tijdens het bezoekuur een theelepeltje. Dat had hij nodig, zei hij. Het is in sommige landen gebruikelijk, nee noodzakelijk, dat familieleden spullen brengen die gevangenen nodig hebben. De drie mannen hadden stenen losgemaakt uit de vloer van hun cel. Het was een oude gevangenis. Zacht cement. Ze konden ook een gat maken in de muur naar een naastgelegen cel waar niemand zat.

Onder een bed in de cel begonnen ze te graven aan een tunnel. Met een theelepeltje. De aarde uit de tunnel gooiden ze door het gat in de muur in de lege cel. Het heeft maanden geduurd. Ze hadden het ook met een schep kunnen doen of met drilboren, maar scheppen en drilboren vallen op in een gevangenis. Een theelepeltje niet. Het was een sterk roestvrijstalen lepeltje, een horecalepeltje waar geen mens ooit aandacht aan besteedt. Als je de koffie en de appelpunt ophebt en je zit alweer op je fiets en iemand vraagt hoe het lepeltje er uitzag, meid toch, je zou het bij god niet weten. Zo'n lepeltje bedoel ik. De stille kracht. De tunnel lukte, het cement tussen de stenen van de buitenmuur werd weggeschraapt, een paar stenen uit de gevel en de mannen konden er vandoor.

Ze waren al terug in Nederland toen het Algemeen Dagblad nog op de voorpagina sprak van een grote klopjacht op drie ontsnapte Nederlanders in de Spaanse wildernis.

Een iets grotere maat van hetzelfde type onbelangrijke lepel wordt dessertlepel genoemd. Voor nog meer doeleinden geschikt. Volgens m'n brievenweger weegt een roestvrijstalen dessertlepel nog net geen eenentwintig gram. Straks doet dat er iets toe. Maar eerst de kampeerwinkel.

Het rugzakzwerven is terug in de mode - sinds vorige week, toen het in dit magazine werd verkondigd. Wie loopt, wil zo weinig mogelijk dragen. Maar wie zwerft wil zoveel mogelijk bij zich hebben. Daarvoor heeft de outdoorshop een keur aan spullen die niks wegen. Niet nieuw, de socialisten kampeerden vroeger al met een vierkanten aluminium pannetje. Nieuw zijn de materialen, zoals titanium, waar pannetjes van worden gemaakt die net zo weinig wegen als een papieren envelop. Er is wat voor te zeggen om met zo'n buitensporig duur pannetje op stap te gaan, de Derde Wereld de ogen uit steken. Maar ontwerpers van lichtgewicht spullen hebben een vreemde manier van redeneren. Niet een pannetje, maar een keukenuitrusting zoals je nu eenmaal thuis gewend bent. Letterlijk. Een brochure van de Amerikaanse msr-kampeeruitrustingen: je hoeft je hoofd er niet meer over te breken of je je favoriete luxe keukengereedschap in je rugzak zult stoppen of niet. Er is nu een set lichtgewicht keukenaccessoires. Van plastic, en opvouwbaar.

Plastic? We hebben al eens over een opvouwbaar plastic lepeltje geschreven. Het past bovenin een bekertje vruchtenyoghurt. Het bekertje kan meteen na aankoop leeggegeten worden.

Maar deze is van plastic dat tegen hitte kan, zegt de kampeerwinkelier waar de keukenuitrusting te koop hangt. Ik koop de opvouwbare plastic lepel, Amerikaans ontwerp, made in Taiwan en voor het sensationele bedrag van fl.9,95. Een opvouwbare plastic spatel kost nog meer. En pas tijdens het proefkamperen merk ik dat er iets vreemds is aan de lepel. Hij vouwt prima, maar je kunt er niet mee eten. Nat, dun voedsel krijgt een geoefende slurper er wel uit, maar dikke pap of bonen, dat zal niet gaan. De lepel is te diep, heeft scherpe rechtopstaande randen die de eerste keer je mondhoeken opensnijden waarna je hem de tweede keer wel in je grotere mond krijgt, maar dan nog is je bovenlip niet groot genoeg om de lepel leeg te vegen.

In de lepel zijn vier maatstrepen aangebracht met getallen, als hij helemaal vol is heb je tachtig milliliter soep opgeschept. Hebben avonturiers in de Himalaya, waar deze lepel helemaal naartoe wordt gedragen omdat hij niks weegt (28 gram) zulke informatie nodig? Het is een maatschep. Deze lepel doet je aarzelen over wat rugzakzwervers uitspoken onderweg.

Niet ver van de outdoor & adventureshop is een Hema. Even kijken naar de prijs van een roestvrijstalen dessertlepel. Slechts fl.1,50. Voor de prijs van de ellendige plastic opvouwer kunnen we zes van deze stalen glimmers kopen en we houden nog geld over voor de Novib.

Aan een zo'n dessertlepel heeft de zwerver al genoeg en let op, deze weegt zeven gram minder dan de opvouwbare lichtgewicht. Bovendien kan langs een stoeprand het uiteinde van de steel geslepen worden zodat een vlijmscherp beiteltje ontstaat waarmee een vijand gedood kan worden en een lam geslacht. De opvouwer heeft niets van dat gemak en wie ermee in de gevangenis belandt, kan de tunnel wel vergeten. Maatstreepjes!

Alles pleit voor de wondermooie dessertlepel van de Hema. Er is een klein bezwaar.

De Hema schrijft op een plakkertje op de steel van de lepel dat deze 'niet vaatwasmachine bestendig' is. Dat is de plastic Amerikaan wel en het zal niet lang duren of de eerste rugzakafwasmachine is op de markt. Dan heb je weer even geen keus.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden