DE GIDSLust & Liefde

‘Een harnasje zit gezonde liefde niet in de weg’

Beeld Saša Ostoja

Madelief was niet van plan zich te laten meeslepen door emoties. Vandaar dat haar verliefdheid haar nogal overviel.

Madelief (24): ‘Van jonge vrouwen wordt verwacht dat ze even sterk zijn als mannen. Nog het meest door ons jonge, studerende vrouwen zelf. Een van de consequenties is dat ik me heb aangeleerd me nooit te laten meeslepen door emoties. Voor een deel heeft het natuurlijk met mijn analyserende karakter te maken, maar niet alleen. Ik geloof echt dat het tonen van emoties mij zwak maakt. Ik zal nooit het huilende vrouwtje zijn, nooit stampvoeten op de dansvloer als hij te lang met een ander meisje praat, maar er zo beheerst mogelijk tussenuit piepen, jas zoeken in de garderobe en stilletjes naar mijn fiets lopen, met opgeheven gezicht. In de hoop, de niet te onderdrukken hoop, dat hij mijn vertrek opmerkt en me achterna komt. Ik laat me niet kennen.

Dus toen ik de jongen met de blauwe ogen ontmoette op de studentenvereniging en iedereen me waarschuwde omdat hij altijd meerdere meisjes tegelijk had, haalde ik mijn schouders op. Beter juist, vond ik, zelf had ik ook meerdere contacten tegelijk. We zagen elkaar op de vereniging maar spraken ook apart af en gingen een paar keer per maand met elkaar naar bed. Voor zijn onvermogen tot het geven van exclusieve aandacht was ik immuun. Het klinkt misschien raar, maar ik zag hem vooral als een puzzel. Als ik naar hem keek, baardje, knappe gezichtstrekken, charmant, een weerwoord voor iedereen, vroeg ik me vaak af hoe het hem lukte de indruk te wekken zo open te zijn, zonder ooit iets wezenlijks over zichzelf te zeggen. Zijn voorkomen en goede sociale manieren verhulden met succes zijn geslotenheid. En ik wilde weten wie daaronder zat.

Niet als zijn verzorgende redder ofzo. Niet als het meisje dat denkt dat zij de uitzondering is, en hij voor haar wel zijn hart moet openen. Ik wist dat ik een van de velen was. Ik was hooguit nieuwsgieriger dan die velen. En toen zijn moeder plotseling overleed en iedereen ervan uit leek te gaan dat hij zich met zijn nonchalante natuur wel alleen zou redden, ontfermde ik me over hem. Ik had eerder gefaald toen een vriend een familielid verloor en zag de jongen met de blauwe ogen als mijn tweede kans mijn hulpvaardigheid te testen. Hoe berekenend dat misschien ook klinkt, ik wilde leren wie ik was door hem te leren kennen en te helpen. Ineens gingen onze gesprekken over verlies en verdriet, niet dagenlang maar maandenlang, en er veranderde iets, en toch was ik totaal van de kaart toen ik ineens verliefd op hem werd. Eerst had ik het niet door. Onze ontmoetingen verschoten van kleur en intensiteit, euforie wisselde weemoed af, dit moest verliefdheid zijn, maar lyrisch gezwijmel stond ik mezelf niet toe. Het was me volslagen duidelijk dat dit nieuwe gevoel, de allereerste keer dat ik echt verliefd was, zich in mijn eentje het best liet ontdekken. Een stil groots geheim dat onverteld moest blijven. Het nieuwe, ongrijpbare was zo krachtig dat alles wel eens aan het wankelen zou kunnen worden gebracht als ik de jongen met de blauwe ogen erover zou vertellen. In mijn eentje zou ik niet alleen meer plezier aan dit gevoel beleven maar ook voorkomen dat hij of goedbedoelende anderen op mijn hart zouden trappen.

Ik beschermde mezelf en was oprecht tevreden. Waar ik tijdens de vier jaar verkering met mijn allereerste vriendje vooral had geprobeerd greep te krijgen op het concept ‘relatie’, zonder afgeleid te worden door al te zinderende gevoelens, was alles nu totaal anders. Destijds hield ik me bezig met vragen als: hoe vaak zie je elkaar als je een relatie hebt, welke afspraken maak je precies, welke vrijheden gun je elkaar? We gingen samen naar de film, op vakantie, en ontdekten hoe het leven was als je het ineens met zijn tweeën leefde. Maar op iemand verliefd zijn was een waagstuk dat ik eerst van alle kanten zelf wilde verkennen om er een goed beeld van te kunnen vormen. 

Tot de dag dat hij vertelde dat er een meisje was dat exclusief met hem wilde daten en hij overwoog dat maar eens te proberen, hield ik alle heftigheid voor mezelf. We zaten op een bankje. Het was de dag na een festival waar hij nogal met haar in de weer was geweest. Eerst perste ik eruit dat ik het prima vond, maar toen ik thuiskwam en me realiseerde dat ik hem straks kwijt zou zijn, moest ik wel zeggen hoe leuk ik hem vond. Ook al verlangde ik niet per se naar meer, want ik had immers alles al: seks, vriendschap en goddelijke vrijblijvendheid. En toch probeerden we het en werden we een stel. Nu alweer anderhalf jaar.

En wat denk je: het werkt. In zekere zin is er niets veranderd. We slapen niet meer met anderen, maar de vrijheid is gebleven. Ik heb geleerd dat je niet dezelfde interesses hoeft te hebben om het leuk te hebben samen. Hij is chaotisch en gamet veel, ik ben geordend en actief in de milieubeweging. In coronatijd, waarin alles op zijn kop staat, hebben we steun aan elkaar. We praten meer dan ooit over wat ons te wachten staat als die crisis doorzet, wat het voor onze toekomst betekent. Maar als ik moet huilen, stop ik met praten en wacht tot ik de tranen heb weggeduwd. Soms zit hij dan geduldig zwijgend tegenover me, het kan zomaar tien minuten duren voor ik mijn emoties onder bedwang heb en weer verder praat. Maar ik denk liever eerst na en deel hem daarna in mijn mogelijk afgevlakte conclusie in plaats van een huilbui over hem uit te storten. Een harnasje zit gezonde liefde niet in de weg. Omdat er kwetsbaarheid mee wordt uitgedrukt zou elke emotie tussen geliefden zomaar moeten kunnen worden geuit. Baarlijke nonsens. Rationaliteit levert uiteindelijk een veel samenhangender verhaal op. Daarbij: de verliefdheid in deze relatie zorgt voor zoveel heerlijke ongrijpbaarheid, er blijft genoeg over waar ik geen invloed op heb. Die wonderlijke balans tussen controle en toeval is nieuw voor mij en maakt dat ik me nooit verveel.’

Op verzoek van de geïnterviewde is de naam Madelief gefingeerd. Ook geïnterviewd worden? Mail ons gerust.

Voor komende zomer zijn we (nog steeds) op zoek naar mannen en vrouwen die willen vertellen over een bijzondere vakantieliefde van lang of kort geleden. We willen ook de vakantieliefde zelf aan het woord laten; zo nodig gaan we samen met u op zoek. Mail naar lust@volkskrant.nl.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden