De Gids Uit eten

Eén ding zou het sprookje van pannekoekenhuis Hans & Grietje compleet maken en dat is een goede chef

Het sprookjesachtige, hysterisch grote kinderrestaurant Hans en Grietje in Zeewolde zit vol verbeelding en verrassingen en heeft écht een goed verhaal. Jammer dat het eten zo veel beter zou kunnen.

Geen centimeter is door Grietje zelf ongedecoreerd gelaten. Beeld Els Zweerink

Als er één thema is dat in veel sprookjes terugkomt, dan is het het eten van kleine kinderen – en dan heb ik het niet over of ze voldoende groente binnenkrijgen. Wolven, reuzen, heksen en andere griezels wringen zich er in de raarste bochten voor een maaltje peutergebraad; vooral de sprookjes van de gebroeders Grimm zijn op dat gebied onomwonden gruwelijk.

Het oerverhaal van Hans en Grietje, dat de broers ook in hun – voor kinderen overigens volstrekt ongeschikte – Kinder- und Hausmärchen optekenden, stamt waarschijnlijk al uit de middeleeuwen, en dan specifiek uit de grote hongersnood van 1315 tot 1317. Misoogsten vanwege extreem nat weer veroorzaakten in deze jaren in heel Noordwest-Europa een ongekend voedseltekort. Miljoenen mensen stierven van de honger, wanhopige ouders lieten hun kinderen aan hun lot over en kannibalisme kwam veel voor.

Ook zonder voedselschaarste kan ik me best in die ouders van Hans en Grietje verplaatsen, en dan vooral wanneer de kleuters bij extreem nat weer op woensdagmiddag uit verveling het behang van de muren krabben. Je zou ze gevoeglijk met een zak kruimels het bos in sturen – tegenwoordig noemen we dat een dropping.

Hans & Grietje 

Sternweg 2a 

Zeewolde 

hansengrietjezeewolde.nl

Pannekoekenkasteel met zowel binnen als buiten een gigantische speeltuin. Alle gebruikte zuivelproducten komen van de bijbehorende biologische boerderij.

Cijfer: 7 

Gelukkig bereikte ons het bericht over twee slimme heksen uit Zeewolde die besloten dat het serveren van kindereten meer geld in het laatje brengt dan het eten van kinderen. Of eigenlijk waren het geen heksen, maar een boerenechtpaar met de naam – je gelooft het niet – Hans en Grietje Dielissen. Ze runden al lang een melkveehouderij waar ze van eigen melk allerlei zuivelproducten maakten, maar hadden genoeg van de lage prijzen die de supermarkt betaalde en besloten hun spullen zelf aan de man te gaan brengen. Een uitspanninkje aan de weg met ijs en koffie groeide uit tot een waar pannekoekenpaleis met een heksenthema en zevenhonderd zitplaatsen. Alle ijs, yoghurt, room en kaas die op de biologische boerderij wordt gemaakt, wordt in het restaurant gebruikt. Goed verhaal.

En qua stijlvastheid namen Hans en Grietje geen halve maatregelen. ‘Een waar paradijs met binnenspeeltuin!’ ronken de recensies op Tripadvisor. Nu zijn kinderparadijzen doorgaans de hel voor volwassenen en binnenspeeltuinen roepen bij mij een verwarrende mix van moederlijke bezorgdheid en blinde haat op. Dit soort plekken zijn vaak zo ongelooflijk lelijk, en de hysterie, de dubieuze hygiëne en de herrie van honderden kinderen die op twee na allemaal níét van mij zijn, maken me stante pede murw.

Maar ik moet inbinden als we na een tocht door de bemiezerde Flevopolder de parkeerplaats oprijden: pannekoekenhuis Hans en Grietje is prachtig gemaakt, met veel oog voor detail. Er zijn meerdere kasteeltjes met tientallen antonpieckachtige torentjes en scheve ramen waar het kroost naar binnen kan klimmen: springkussens, speeltoestellen, een skelterbaan en allerlei ondergrondse gangen waar met een druk op de knop allerlei liefdevol van tweedehands spul in elkaar geknutselde bewegende tafereeltjes uit het sprookje in gang kunnen worden gezet. En dat is alleen nog maar de tuin. In het grote restaurant zelf, dat uit verschillende eetzalen bestaat, is ook geen centimeter door Grietje zelf ongedecoreerd gelaten: van de tafels, die allemaal heksenvoeten hebben, tot aan het beschilderde plafond – het is allemaal met enorm veel verbeelding en creativiteit gemaakt, en tegelijkertijd ook zo gemoedelijk houtje-touwtje in elkaar gezet dat je niet het gevoel hebt in Disneyland te zijn beland. Tegenover de open keuken, waar piepjonge koks de pannekoeken omdraaien, begint een spannend stelsel verstopte tunnels en grote glijbanen die eindigen in de kelder. Erboven zien we een enorme gemechaniseerde heks die zo nu en dan losbarst in getimmer op een groot orgel. In onze eetzaal hangt een touw, en als een kind daaraan trekt gaat de hele vloer wel een meter omhoog. U leest dit goed. In de naastgelegen zaal komt er plotseling water uit het dak en vliegen er tafels de lucht in. “En daar staat een prinses!” gilt mijn dochter, want in een van de eetzalen blijkt een (echte) bruiloft aan de gang te zijn, wat ik dan weer… Nou ja. Ik moet dan denken aan Geert Wilders die graag tien keer achter elkaar in de Droomvlucht gaat. 

Goed, ik ga het toch ook nog maar even over het eten hebben. Dat is niet denderend. Als ik naar een speeltuin ga, verwacht ik geen haute cuisine, maar het is beslist jammer dat de creativiteit en liefde die in het gebouw en interieur zijn gestopt niet hun weg hebben gevonden naar het menu en de keuken. Er zijn gehaktballetjes die naar maggipoeder smaken, nogal rubberige, zweterige blokjes jonge kaas, zielige, bleke kipkluifjes in groothandelsmarinade, slecht aangemaakte sla, wattig brood met suffe knoflooksaus. De grote pannekoeken zijn degig en slap in plaats van knapperig en mals en ze vallen meteen uit elkaar als je ze oprolt – ik heb er zelf, in een duidelijke vlaag van binnenspeeltuingedreven verstandsverbijstering, één besteld met shoarma, paprika en ananas (€ 14,20), omdat de serveerster zei dat dat ‘de hardloper’ was. Dat was geen goed idee.

Pannekoek met shoarma, paprika en ananas. Beeld Els Zweerink

Toch: de kinderpannekoeken (€ 8,80, we hebben er één met spek en één met appel) volstaan best. Er ligt een griezelige plastic heksenneus op voor in de verkleedkist, alsmede allerlei snoep en een munt waar de kinderen onder andere nog meer snoep mee kunnen kopen. Dat had van mij niet echt gehoeven, sowieso vind ik de alomtegenwoordigheid van zoete troep nogal overweldigend: snoep bij binnenkomst, snoep bij de koffie, snoep bij het weggaan. Het ijs, dat redelijk is, kunnen de kinderen zelf gaan bestellen in een apart winkeltje, en dan vervolgens versieren met, jazeker, snoep – ik vind het altijd een beetje fantasieloos om kinderen zo opzichtig vol te proppen met opzichtige kindercrack als spekken en smarties. Maar goed: als je gaat eten in het huisje van de heks, vraag je er natuurlijk een beetje om. 

Al met al is dit een heel sympathieke, goed opgezette plek, en voor de prijs van een pannekoek kan er een hele middag gespeeld worden. Er is eigenlijk maar één ding dat het sprookje compleet zou maken, en dat is een goede chef. 

Kinderpannekoek met spek, snoep en een heksenneus. Beeld Els Zweerink

Schreeuwen en smakken

Een pannekoekenhuis is natuurlijk per definitie een geschikt kinderrestaurant, maar dat geldt beslist niet voor alle andere zaken. Zeven gangen lang tafelen is voor de meeste Nederlandse kinderen te veel gevraagd, maar er zijn nog altijd vrij veel (ook chique) restaurants die voor hun kleine gasten niet verder komen dan patat met kroket of pasta met tomatensaus. Dat is jammer, want een restaurant is ook voor een kind bij uitstek een plek om eens iets nieuws te proberen. Veel chefs zijn best bereid een halve of anderszins aangepaste portie van een regulier gerecht te bereiden – zeker als dit bij de reservering al wordt aangegeven. Ook zijn er zaken die desgevraagd een ‘dievenbord’ aanbieden: een leeg bordje waarmee kinderen eten van de borden van hun ouders mogen pikken (zeg maar dag tegen uw frites). 

Niet iedereen is overigens gediend van kinderen in horecagelegenheden, zeker niet als ze gillen, zeuren of jengelend tussen de tafels slierten. Een paar jaar geleden werd (onder andere door huidig FvD-gemeenteraadslid in Amsterdam Annabel Nanninga) de actiegroep No Kids Allowed opgericht, waarin gepleit werd voor een lijst van kindvrije horeca waar je rustig kan eten zonder overlast van andermans kroost. Die lijst is er naar mijn weten nooit gekomen, wél komen er steeds meer zaken die zich expliciet op gezinnen richten.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden