RelatiesPsychische patiënten

Durfjijmetmij, de gratis relatiesite voor mensen met psychische problemen

Een relatie aangaan of vrienden maken is vaak lastig voor mensen met psychische problemen. Een speciale datingsite helpt daarbij.

Johan Kooiman (51): ‘Er wordt gechat over medicatie, bezoekjes aan psychiaters, drank- en drugsgebruik.’Beeld Hanne van der Woude

Een klein sociaal netwerk, een stigma, meestal geen werk en natuurlijk de aandoening zelf, maken mensen met psychiatrische problemen vaak eenzamer dan ‘gezonde’ mensen. Vrienden maken of een relatie hebben, is dan ook een grote wens, bleek zes jaar geleden uit een tevredenheidsonderzoek van Parnassia, een Haagse ggz-instelling. ‘Maar hoe gaan we ze daarmee helpen?’, vroeg psychiatrisch verpleegkundige Peggy van Droogenbroeck van Parnassia zich destijds af. ‘Een ggz-instelling is geen relatiebureau, maar we kunnen wel een handje helpen.’

Van Droogenbroeck nam het initiatief tot Durfjijmetmij.nl, een gratis relatiesite waar intussen 6 duizend cliënten van 21 deelnemende ggz-instellingen bij zijn ingeschreven. Ze weet dat er relaties en vriendschappen zijn ontstaan via de site, en dat nog veel deelnemers zoekende zijn. ‘Ik merk vooral dat de site tot contact met lotgenoten leidt. Het is een laagdrempelige manier om open te zijn over je aandoening en met elkaar te chatten zonder allerlei verplichtingen.’ Het online delen van emoties, ook negatieve, blijkt volgens recent onderzoek net zo positief te werken als offline je hart luchten. ‘Voor mensen die veel thuiszitten en geïsoleerd leven, is Durfjijmetmij.nl een uitkomst’, zegt Van Droogenbroeck. ‘Maar ook voor cliënten die een gezin, een baan en een vriendenkring hebben, is het fijn met gelijkgestemden te praten over je medicatie, je behandeling of gewoon over de leuke dingen in het leven.’

Johan Kooiman (51) zoekt een vrouw die hem aankan

Het gaat goed met Johan. Vijf dagen per week gaat hij naar de dagbesteding in het activiteitencentrum, één avond per week speelt hij klaverjas in de kroeg en elke donderdag komt een hulpverlener bij hem thuis kijken of alles is opgeruimd.

Tien jaar geleden was alles anders. ‘Ik deed rare dingen’, vertelt Johan, die ergens in de Randstad woont. ‘Lopen over de snelweg, 10 duizend euro uitgeven op een dag, heel veel drinken, niet slapen. Ik was een gevaar voor de samenleving en mezelf.’ Hij lacht. ‘Ik kan er nu om lachen, maar leuk was het niet.’ Johan kreeg destijds al langer psychische hulp, maar toch ging het goed mis. Hij haalde dagen en nachten door, zonder slaap. Tot het moment dat hij ‘het verloor’, van straat werd geplukt en gedwongen werd opgenomen. De zwartste momenten beleefde hij in de isoleercel. ‘Een nare ervaring, zwak uitgedrukt.’ De diagnose luidde toen: een bipolaire stoornis. Heftige stemmingswisselingen, met ernstige manische perioden. Gelukkig sloeg de medicatie aan, net als psychiatrische behandeling.

Nu is het leven van Johan ‘stabiel’. ‘Sommige mensen vinden me nog steeds een chaoot’, glimlacht hij. ‘Maar ik heb gewoon te veel energie in m’n lijf, stilzitten kan ik niet.’ Dus heeft hij altijd een volle agenda en maakt hij nog steeds dagen van een uur of 20. Bijna alles wat Johan doet, doet hij met overgave. Dus ook het maken van vrienden of het zoeken van een relatie. Via websites bijvoorbeeld. Zo zit Johan op Tindl, Badoo en Vriendschapsnet, sites voor ‘gewone mensen’, zoals hij het noemt. ‘Via Vriendschapsnet ben ik vorig jaar een weekend weggeweest naar een bungalowpark, met twintig man. Zij wisten niks van m’n ggz-verleden, en dat hoeven ze ook niet te weten. We praatten over de normale dingen in het leven.’ Daten via relatiesites doet Johan geregeld, maar tot een relatie leidde dat nog niet. ‘Wel tot andere dingen. Via een site leerde ik een vrouw kennen met wie ik op vrijdag een kopje koffie ging drinken. Pas op maandagavond ging ik daar weg.’ Johan draait een shaggie. ‘Sappige verhalen genoeg.’

Meer sociale forums dan relatiesites

Hij zit ook op Zeddnet, een platform voor ‘mensen met een imperfectie’ en op Durfjijmetmij.nl, speciaal voor psychiatrische patiënten. ‘Op die sites vind ik gelijkgestemden. Er wordt gechat over medicatie, bezoekjes aan psychiaters, drank- en drugsgebruik. Je kunt je ei kwijt, maar bezoekers blijven toch gesloten, vind ik, alsof ze een muur om zich heen hebben gebouwd.’ Deze sites zijn volgens Johan meer sociale forums dan relatiesites. Afgelopen twee jaar had Johan twee serieuze relaties. Eentje met een vrouw met psychische problemen en een met een vrouw zonder ‘geestelijke sores’. Met de laatste maakte Johan het na vier maanden uit. ‘Ik paste me te veel aan haar aan en moest te veel dingen laten. Aan mezelf kwam ik niet meer toe.’ De vrouw met een psychiatrische achtergrond, Nancy, ontmoette Johan in het activiteitencentrum van de ggz-instelling. Johan wijst in zijn flat naar een schilderij aan de muur. De laatste halte heet het, gemaakt door Nancy. ‘In februari vorig jaar heeft ze zelfmoord gepleegd.’ De relatie was toen al uit. ‘Ik had meer uitdaging nodig om me happy te voelen. Zij was meer een kluizenaarstype. Dat komt vaak voor, dat mensen met psychische problemen buitenshuis weinig ondernemen.’ Bovendien was Nancy al jarenlang bezig afscheid van het leven te nemen, waar Johan barst van levensenergie. De vrouw naar wie Johan zoekt moet daarmee om kunnen gaan. En aanvankelijk genoegen kunnen nemen met vriendschap. ‘Daaruit vloeit dan misschien een relatie voort.’

Duck Mosmans (47) ontmoet lotgenoten via Durfjijmetmij.nl

Beeld Hanne van der Woude

‘Een psychose is onwijs leuk’, vertelt Duck uit Leidschendam. ‘Dat euforische gevoel, de energie, het is een dronkenschap van twee tot drie weken, maar dan heftiger. Helaas komt daarna de kater: vijf maanden dat je niks meer kunt en knaldepressief bent.’ Ducks laatste psychose dateert van ruim twee jaar geleden. Er volgde een opname in een psychiatrische kliniek, de vierde in z’n leven. De eerdere diagnose - een bipolaire stoornis, met psychoses en depressies - werd bevestigd.

‘Ken je dat tv-programma Een van de acht uit de jaren zeventig, met Mies Bouwman? Die sfeer van toen hangt er nog steeds in ggz-instellingen. Ik ben overigens heel blij hoor, met de ggz. Je krijgt opvang, er is rust. In therapie maakte ik vogels van textiel, heerlijk meditatief. Maar er is ook wantrouwen. Met sommige medepatiënten kun je geen normaal gesprek voeren. De ‘normale’ mensen zijn hulpverleners, maar die stellen zich iets anders op - begrijpelijk, het is hun werk.’

De overgang na een opname naar de ‘normale’ wereld kan erg groot zijn, weet Duck. ‘Als je thuiskomt, is het als terugkomen van vakantie, alleen was die vakantie niet zo leuk.’ Een leeg huis, geen werk en nog herstellende: Duck belandde in een sociaal isolement. ‘Ik wilde niet naar buiten. Boodschappen doen was al te veel. De supermarkt is een bron van prikkels, daar werd ik bang van.’ Even naar de kroeg voor een gezellig praatje zat er ook niet in. ‘Ik kon geen gesprek voeren zonder iets te verraden. Zeggen dat ik depressief was, wilde ik uit schaamte niet. En vertel ik het wel, dan krijgen mensen een bepaald beeld van me, dat niet klopt. Mensen weten niet precies wat ik heb, ze zijn er bang voor of willen er niks mee te maken hebben. Na een opname moet je alles weer opbouwen. Maar je durft sociale contacten pas aan als je weer een beetje rechtop staat. Dus was ik in die periode verschrikkelijk eenzaam.’

Een ruit naar de buitenwereld

Duck meldde zich bij de laatste thuiskomst aan bij besloten Facebookgroepen voor psychiatrische patiënten en Durfjijmetmij.nl. ‘Sociale media zijn een uitkomst. Op die sites had ik het gevoel: ik ben niet alleen. Het ging me toen niet om vrienden maken of een partner vinden. Ik had behoefte aan lotgenoten. Aan mensen die een rugzak hebben, die opentrekken en de inhoud laten zien. Om te praten, zonder schaamte.’ Voor Duck was Durfjijmetmij.nl een ‘ruit naar de buitenwereld’. ‘Je kunt naar buiten kijken, zonder dat dat buiten bij jou binnenkomt.’ Hij zag ook hoe mensen zich op andere sociale media beter voordoen dan ze zich voelen. ‘Mensen die op Durfjijmetmij.nl van alles over hun aandoening vertellen, doen op Facebook alsof ze een geweldig leven hebben.’

Na z’n herstel schreef Duck zich in bij een ‘gewone’ relatiesite. ‘Op zo’n site is het een beetje solliciteren, jezelf profileren en verkopen. Daar ben ik niet zo goed in.’ Duck lacht. ‘Maar ik heb daar wél m’n vriendin gevonden.’ Snel na het eerste contact, vertelde hij haar over z’n aandoening. ‘Ik kan en wil dat niet achterhouden. Ze reageerde heel begripvol, tot mijn opluchting. En ze vertelde dat zij ook een aandoening heeft. Dat was heel bevrijdend. Daardoor begrijpen we elkaar en dat is in een relatie wel zo belangrijk.’

‘Het is niet alleen op de bank elkaars handje vasthouden, er komt veel meer bij kijken’

Manou Maessen (40) zou wel een vriendin willen

Beeld Hanne van der Woude

De vriendenkring van Manou uit Heerlen mag best wat worden uitgebreid, vindt ze zelf. Ze heeft wel vrienden, maar die kent ze al sinds haar jeugd. ‘Een vriendschap aangaan vind ik makkelijk, maar het onderhouden ervan is een drama. Ik kan me wel afvragen hoe het met een vriend gaat, maar bellen of een afspraak maken, lukt niet. Dat stel ik steeds uit. En als het dan lang geleden is, durf ik niet meer.’

Manou heeft add, een aandachtstoornis waardoor ze zich moeilijk kan concentreren en iets afmaken zelden lukt. ‘Het is chaos in mijn hoofd. Onbelangrijke dingen blijven maar ronddwarrelen. En alles komt binnen bij me, alsof ik één open zenuw ben. Een beetje alsof je in de Mediamarkt bent en alle tv’s op een ander kanaal staan.’ Rust in haar hoofd krijgt ze van diamond painting, waarbij ze afbeeldingen maakt met kunststof steentjes.

Haar omgeving merkt weinig van de add, wel van haar fysieke beperkingen. Manou: ‘Ik kijk wat scheel. Als baby had ik een waterhoofd, daardoor ben ik halfzijdig spastisch verlamd. En mijn linkerbeen sleept een beetje vanwege heupdysplasie. Ik heb er geen last van, maar mensen kijken naar me en ik zie ze denken: wat hééft zij?’

Weinig vertrouwen in de hulpverlening

Een zorgeloze jeugd had ze evenmin: naast de eindeloze ziekenhuisopnamen waren er traumatische seksuele ervaringen en daarnaast kreeg ze onterecht het stempel ‘verstandelijk gehandicapt’ opgedrukt. Daardoor heeft ze weinig vertrouwen in de hulpverlening. ‘Het helpt allemaal niet echt bij het maken van vrienden of vinden van een vriendin.’ Manou, lachend: ‘Ik mankeer lichamelijk iets, ben geestelijk niet helemaal in orde en ik val óók nog eens op vrouwen.’

Een relatie heeft ze nog nooit gehad. ‘Dat zou ik wel willen, maar ik vind het door mijn ver-leden zo creepy. Het is niet alleen op de bank elkaars handje vasthouden, er komt veel meer bij kijken.’ Het vinden van een vriendin is lastig. ‘De meeste mensen denken: als je een afwijking hebt, hoef ik je niet. Dat is misschien hard, maar zo is het wel. En waar zou ik iemand moeten ontmoeten? Ik ga niet naar de kroeg en zodra een vrouw met me flirt, denk ik dat ze me raar vindt.’

Daarom heeft Manou zich ingeschreven op Durfjijmetmij.nl. ‘Het is makkelijker om via internet met iemand in contact te komen dan in de ‘normale’ wereld. Bezoekers van de site weten dat je ‘iets’ hebt.’ Niettemin loopt het op de relatiesite ook niet zo soepeltjes, vertelt ze. ‘Ik kijk weleens op een profiel. Een bericht sturen durf ik nog wel, maar afspreken? Dan denk ik: o, mijn god, laat maar zitten.’ Ze krijgt wel eens een berichtje van een deelnemer die interesse heeft. ‘Dan antwoord ik twee keer en dan stop ik. Een beetje lullig, maar ook hier lukt het me niet het contact te onderhouden. Dat is echt een add-dingetje.’

Wat voor partner ze zoekt? ‘Een vrouw, transgender mag ook, die begrip heeft voor mijn beperkingen. Zij mag zelf ook een beperking hebben, dat maakt me niets uit.’ Manou, lachend: ‘Maar iemand met smetvrees lijkt me niet verstandig, want als zo iemand de chaos bij mij thuis ziet, rent ze meteen gillend weg.’

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden