Onze gids deze week Duncan Stutterheim

Duncan Stutterheim: ‘Ik heb de hele wereld gezien en in 32 landen evenementen georganiseerd’

Amsterdam is nog steeds de favoriete stad van Duncan Stutterheim, maar hij gidst ons graag langs Ibiza en Glastonbury. Gekleed in de basics van Rick Owens. 

Duncan Stutterheim. Beeld Daniel Cohen

Zeg je Duncan Stutterheim, dan zeg je groots opgezette evenementen en dampende megafuiven als Sensation, Thunderdome en Mysteryland. Kolkende mensenmassa’s in stadions, vuurwerk, dj’s, lichtshows, de hele mikmak. Het is dat soort amusement waar Stutterheim (48) rijk en beroemd mee is geworden, tot in Brazilië en Australië aan toe. 

Zijn allereerste evenement organiseerde hij met zijn vrienden Irfan van Ewijk en Theo Lelie: een reusachtige eindexamenfuif in de Utrechtse jaarbeurs, waar in plaats van de gehoopte tweeduizend twáálfduizend mensen op afkwamen. Dat feest was het begin van het bedrijf ID&T (de voorletters van Irfan, Duncan & Theo), dat een megasucces werd. 

Dat succes werd niet in een rechte lijn aangetikt: Stutterheim werd met vallen, opstaan, een faillissement en een lening van zijn vader de hogepriester van het nachtleven. Zijn motto: doorgaan, niets is onmogelijk, je leeft maar één keer. Dat laatste realiseert hij zich des te ­beter sinds zijn vier jaar jongere broer, zielsverwant en zaken­partner Miles met zijn Porsche tegen een boom knalde en het leven liet, 24 jaar jong.

CV Duncan Stutterheim

1971 Geboren in Purmerend

1992 Oprichting I,D&T

1992 Eerste editie Thunderdome, toonaangevend gabberfeest met edities in België en Duitsland

1993 Eerste editie Mysteryland, festival met elektronische dancemuziek

2000 Eerste editie Sensation, indoor elektronisch dancefestival dat in 35 landen twee miljoen bezoekers trekt

2005 fusie met festivalorganisatie Q-Dance om faillissement van I,D&T te voorkomen

2007 Eerste editie Welcome to the future, festival met techno- en housemuziek

2013 Aankoop evenmentenlocatie Warehouse aan de Elementenstraat in Amsterdam

2015 I,D&T verkocht voor 130 miljoen dollar aan de Amerikaanse concertpromotor SFX

2015 Wint IJ-prijs voor het internationaal profileren van Amsterdam

2016 Gedecoreerd met Frans Banninck Cocqpenning van de gemeente Amsterdam

2017 Aankoop Toren Sloterdijk

2018 Aankoop 17 gebouwen op het Westergasterrein samen met zijn vrouw en Foppe en Lennart van Millten

Duncan Stutterheim woont met zijn vrouw Lisca en drie dochters (16, 15 en 4 jaar) in Amsterdam. Hij is momenteel bestuurslid bij Amsterdam 750, de Nederlandse Sportraad, het Concertgebouworkest en de Amsterdam Music School.

gids van de week Beeld Daniel Cohen

Duncan zelf werd ouder en besloot na de geboorte van zijn derde dochter dat het wel mooi ­geweest was met dat nachtleven. In 2013 werd ID&T overgenomen door het Amerikaanse bedrijf SFX Entertainment en kocht Stutterheim een evenementenlocatie aan de ­Amsterdamse Elementenstraat. In 2015 stopte hij bij ID&T. Met zijn vrouw Lisca en hun dochters woonde hij twee jaar in Sydney en een jaar in New York. 

Weer terug in Nederland stortte hij zich op een nieuwe liefde: vastgoed. Met zakenpartners Hans Brouwer en Sander Groet blies Stutterheim nieuw leven in de oude Shell-toren in Amsterdam-Noord. In 2017 kocht hij Toren Sloterdijk aan de Rhoneweg met het doel er een ­creatieve broedplaats van te ­maken. En sinds een halfjaar zijn Stutterheim en zijn vrouw samen met Foppe en Lennart van Millten de nieuwe eigenaren van het ­Amsterdamse Westergasterrein, dat ze willen uitbouwen tot een kunst- en cultuurdorp voor elke leeftijd en smaak. 

‘Het aanbod gaat van een Holland Festival-opera tot een technofeest. De locatie is geweldig en de gebouwen zijn zó prachtig’, zegt Stutterheim in zijn kantoor midden op het terrein. ‘De vorige eigenaren hebben ze geweldig goed gerenoveerd. Er is hier van alles mogelijk: fotobeurzen, tentoonstellingen, opera’s, festivals, films, horeca, voor professionals én voor consumenten. Ons ideaal is om alle huurders met elkaar te laten samenwerken en de programmering op elkaar af te laten stemmen. Dan kun je van A naar B naar C, en zo een hele dag hier doorbrengen, in dat dorps­gevoel. We roepen weleens gekscherend dat we misschien een burgemeester moeten ­benoemen’.

Beeld Daniel Cohen

Evenementenlocatie: de Johan Cruijff Arena

‘Het is toch de plek van mijn Ajax, dat blijft speciaal. Ik kan er op de fiets heen. Het is een modern stadion waar we echt iets bijzonders hebben neergezet met Sensation. Ik ben op veel plekken geweest, maar nergens in de wereld ben ik een mooier stadion tegengekomen dan in Amsterdam. Qua sfeer is een festival buiten misschien leuker, maar juist dat hier het dak dicht kan maakt het zo bijzonder. Je hebt dan een enorme zaal, en als je een beetje je best doet is het er nog gezellig ook. De truc is om de gasten onder te dompelen in een andere dimensie. Daar heb je niet per se enorme lampen voor nodig, een Engelse kermissfeer kan goed met peertjes. 

Decorstukken zijn belangrijk – zo zetten we ooit een piramide neer. Afrokken van minder fraaie delen is ook van groot belang. We hebben vrachtwagens vol doeken hierheen gereden. Niemand mag foto’s plaatsen van de opbouw, daar ben ik heel streng op. Het zou de verrassing maar verknallen. Bij een evenement ga ik altijd bij de ingang staan, kijken naar de gezichten van de bezoekers, hoe ze totaal vergeten dat ze in een voetbalstadion zijn, niet weten wat ze zien. Ik kan daar kippevel van krijgen.’

Sensation in de Johan Cruijff Arena. Beeld Michel van Bergen / ANP

Festival: Glastonbury

‘Ik ga er dit jaar voor het eerst heen, met mijn vrouw en onze twee oudste dochters, en ik verheug me enorm. Iedereen die er al is geweest zegt: dit is nog wel een tandje boven op alle andere festivals. Het is een feest voor de hele familie, dat kennen we helaas niet in Nederland. De grond waarop het festival wordt georganiseerd is particulier bezit, dus de meneer die het organiseert kan ermee doen wat-ie wil. Ik droom daarvan. Als wij ergens iets organiseren, moeten we het na afloop weer precies zo opleveren als we het aantroffen. ­Burning Man in Amerika stond ook op ons lijstje, maar omdat tegelijkertijd de aanvraag voor een visum liep, moesten we het land weer uit – zo zijn de regels. Daardoor misten we het festival, dat was wel een enorme domper, vooral voor Lisca, die alles geregeld had. Ik durf niet nog eens over Burning Man te beginnen.’

Glastonbury Festival. Beeld Simone Joyner / Getty

Stad: Amsterdam

‘Ik heb de hele wereld gezien en in 32 landen evenementen georganiseerd, maar Amsterdam blijft favoriet – met op nummer twee Sydney, daar hebben we twee jaar gewoond. Dat is alleen veel te ver weg van familie en vrienden. En van Amsterdam! Het mooie aan Amsterdam vind ik dat er zo’n ­geweldig cultureel aanbod is, en alles is te fietsen. De mentaliteit is lekker relaxed, mensen zijn er gelukkig, mijn dochters hebben het naar hun zin. We hebben ook in New York gewoond, maar daar is het veel harder en gaat alles sneller. 

Het nadeel van Amsterdam is wel het gebrek aan ruimte, aan ­bedrijfsruimte en aan huurwoningen in het middensegment. Daarom denk ik aan bouwen in de hoogte, zoals in het Meat­packing District in New York. Zo kwam ik op het idee van de ­Makerstoren in Sloterdijk, op de oude locatie van het ID&T-gebouw. Waarom bouwen we niet méér torens? Ik ben supertrots wat we van de A’dam Toren hebben gemaakt, dat is echt een icoon van de stad geworden. Achter die toren in Amsterdam-Noord staat trouwens al een fantastische woontoren, met deels hogere en deels lagere huren. 

Ook tof: de Pontsteiger bij de Houthavens, dat vind ik echt een stoer gebouw. Over ruimtegebrek gesproken: er moet nu toch echt wat gedaan worden aan die stroom toeristen in de stad. Eigenlijk zijn we al een grens gepasseerd, qua drukte. De prijzen moeten omhoog, of Airbnb moet verboden worden.’

Vakantiebestemming: Ibiza (het rustige noorden) en Malediven (One & Only Reethi Rah)

‘We zijn op Ibiza terechtgekomen door het uitgaan, uiteraard, maar nu gaan we er juist heen om tot rust te komen. We hebben er een tweede huis, in het noorden, in het bos. Daar hebben we zelfs in de zomer geen last van de drommen toeristen. Eens in de vijf jaar doen we heel decadent en gaan we naar de Malediven. Grote favoriet daar is het resort One & Only Reethi Ra. Dat is totáál over de top, en alles is er geweldig goed geregeld. We zijn ooit één keer naar een ander resort geweest, maar dat haalde het niet bij het One & Only. Dus gaan we alleen nog maar daarnaartoe.’

One & Only Reethi Rah.

Film: La Grande Bellezza

‘Zo’n fantastische film! Omdat het ook een beetje met mijn achtergrond te maken heeft: het feesten, de muziek. En dan die oudjes! Of ik niet zelf een partyconcept kan bedenken voor ­senioren? In Amsterdam is het vaker geprobeerd: bars en restaurants, maar het werkt op de een of andere manier niet. Ik heb een poging gedaan met Cineac. Er zijn ook van die 40 en 50 Up-feesten. Tja. Maar of dat het moet zijn? Het zit gewoon ­minder in onze cultuur dan in de Italiaanse, denk ik, om voor oudere mensen iets te regelen waar ze de voetjes van de vloer kunnen gooien.’

La Grande Bellezza. Beeld Still uit La Grande Bellezza

Ontwerper: Rick Owens

‘Ik heb ooit gehandeld in overhemden, maar draag zelf liever jeans, een wit T-shirt en dan iets erop: een trainingsvest, een jasje of een bomberjack. De beste basics maakt ontwerper Rick Owens. Zijn pasvormen zijn geweldig, als je een van zijn bomberjackjes aantrekt voelt het zo van: whoop! Die zitten lekker! Qua sneakers ben ik dol op Filling Pieces. Ik vind het mooi hoor, mode. Prachtig om te zien hoe sommige merken zichzelf heruitvinden. Zo’n Gucci dat van glamourous naar superhip is gegaan en echt verdubbeld is qua omzet. Al die jonge gasten volgen het op Instagram en tellen gerust 800 euro neer voor een stuk. Hoe dan?’

Ontwerper Rick Owens. Beeld AP

Medicijn: ayahuasca

 ‘Drie keer per jaar gebruik ik ayahuasca, sinds een jaar of zeven. Onzin dat het op de verboden opiumlijst staat, alsof het xtc of cocaïne is. Ik snap de onrust wel, er zijn veel charlatans mee bezig. Maar ik stoor me er wel aan hoe hard minister Grapperhaus probeert er een repressief beleid op te voeren. Ik vind ayahuasca geen drug, maar een medicijn. Niet om iets mee te genezen, het voorkómt dat je ziek wordt, en helpt op momenten dat het nodig is om jouw staat van zijn te reflecteren en goede gesprekken te voeren. Ik neem het onder begeleiding van twee mensen die precies weten wat ze doen. Het laat me beter denken, dieper voelen, weten waar ik heen wil. Het is mentale voorzorg, net zoals sporten dat voor je lichaam is. Ik zit ook in de Sportraad, en merk dat er vanuit Den Haag naar verhouding veel te weinig aandacht is voor preventie. Er gaat 80 miljoen naar sport en 82 miljard naar gezondheidszorg. Er is geen minister van sport, zelfs geen staatssecretaris. Kun je nagaan.’

Ayahuasca. Beeld Imageselect

Boek: Tonio 

Tonio heeft me diep geraakt door de parallel: ook ik ben een dierbare verloren in het verkeer. Door Tonio ben ik meer van A.F.Th. van der Heijden gaan lezen. Ik ben geen boekenverslinder, als ik er vijftien tot twintig per jaar lees is het veel, maar ik vind lezen fijner dan een film kijken. Van der Heijden creëert met zijn zinnen een film in mijn hoofd. Hij schrijft zo beeldend, hij neemt me mee in zijn verhaal en ik ga er helemaal in op. Ik heb ook enorm genoten van Lucifer van Connie Palmen. Zo heerlijk, die scènes over die oude schrijvers in de Kring en over de ­cultuurkliek in Amsterdam. En spannend is het ook nog.’ 

Tonio van A.F. Th. van der Heijden.

Restaurant: Toscanini

 ‘Een goed patatje in de Voetboogsteeg is zeer geliefd, maar mijn favoriete plek om te eten is restaurant Toscanini. Ik heb geen favoriet gerecht, ik kies steevast het menu van de dag. Daar heeft de kok die dag echt bewust voor gekozen, dus neem ik dat. Het is een Italiaans restaurant, maar dan wel een Amsterdamse Italiaan. Geen platte pizza maar ook geen fine dining, gewoon, puur eten, zoals ze dat in Amsterdam bij Rijssel en Kaagman & Kortekaas ook zo lekker serveren. De mix van mensen is goed, de sfeer, de open keuken. Ze snáppen het daar gewoon.’

Restaurant Toscanini.

Auto: Porsche 918

‘De mooiste auto ter wereld vind ik de Porsche 918, een ­supersportwagen. Een van de eerste hybrides die ook nog eens alle records verpulverde. Het eerste woord dat ik kon zeggen was auto, kun je nagaan. Na de dood van Miles heb ik een paarse Lamborghini gekocht, omdat hij daar zo’n hekel aan had. Het was pure recalcitrantie. Zo van: o ja, kan ik geen paarse Lamborghini kopen omdat Miles dat lelijk vond? Ik kan het dus wel, ik doe het gewoon. Je leeft maar één keer! Stond daar een lelijke paarse Lamborghini met omhoogslaande deuren midden in de Pijp. Ik had er namelijk geen parkeerplaats voor. Het heeft wel drie jaar geduurd eer ik een beetje normaal kon doen na de dood van Miles.’

Porsche 918.

Instrument: piano

 ‘Tot mijn 16de heb ik pianoles gehad, daarna heb ik twintig jaar geen piano meer aangeraakt. Tot we in Sydney gingen wonen, daar stond er een, en ik had er tijd voor. Als jongen speelde ik Beethoven, nu speel ik moderne componisten als Beving, Einaudi en Glass. Ik leer nieuwe akkoorden spelen en er staat ook een piano in de keuken. Mijn vrouw en dochters worden weleens gek van me als ik oefen, maar als er niemand thuis is, kan ik zo een uur zitten spelen. Het geeft me rust, het weerhoudt me ervan mijn telefoon te pakken. Dat zijn echt míjn momenten.’

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden