De GidsLust & Liefde

‘Door de lsd zagen we alles door hetzelfde paar ogen’

Beeld Sasa Ostoja

Tijdens hun vakantie in de VS ervoeren Rosalie en haar aanstaande man een saamhorigheid die een soort buffer werd voor al het lelijks dat nog moest komen.

Rosalie (35):

‘Mijn allermooiste liefdeservaring van dit decennium en misschien wel van mijn hele leven was zes jaar geleden in Californië. Mijn vriend en ik waren acht jaar samen, ik hoopte enorm dat hij mij tijdens die reis ten huwelijk zou vragen, maar op een of andere manier rekende ik er niet op omdat hij – dacht ik – niet bij mijn vader langs was geweest om mijn hand te vragen. Een kinderachtig verlangen van een klein meisje. Maar voor mij was het meer: ik wilde trouwen om mijn jeugd af te sluiten, om onze verbondenheid die onverwoestbaar leek samen met iedereen die we lief hadden te vieren. Een moment stilstaan bij wat we voor elkaar betekenden voor we een nieuwe fase begonnen waarin kinderen geboren zouden worden. Mijn moeder overleed toen ik 18 was, mijn vriend leerde ik kort daarna kennen, bijna alsof ze hem met onzichtbare hand een duwtje had gegeven mijn richting op. Door haar dood ben ik meer dan gemiddeld doordrongen van de grove onvoorspelbaarheid van het leven. Toen ik hem leerde kennen was ik piepjong en aangedaan, ik zei, ik wil je niet date-daten, zo’n klassiek kader legt te veel druk, ik wacht liever af. Maar hij bleek iemand bij wie ik me intens op mijn gemak voelde en beetje bij beetje groeide de liefde en ik kreeg door dat langzame groeiproces een onvoorstelbare kracht en buigzaamheid.

‘Precies daar wilde ik dus bij stilstaan met een huwelijksfeest, het werd tijd het kaderloze vorm te geven, maar ook al ben ik nog zo onafhankelijk, ik wilde wel gevraagd worden. We liepen samen in het  Yosemite-park, we beklommen een berg, ik geloof dat we wel drie uur onderweg waren. Ik ruik nog de geur van de naaldbomen, ik voel de zachte naalden veren onder mijn voeten. Er waren niet veel anderen op onze weg, en soms was het zoeken naar de juiste route. Het einddoel was een plek die Clouds Rest heet, aan het einde van het naaldbos. De bomen weken, het werd kaler, we bevonden ons op een helling met enorme granieten rotsformaties en aan het einde was een idioot smalle richel met 360 graden uitzicht. Ineens zakte mijn vriend door zijn knieën, overmand door emotie en hoogtevrees, haalde een met kleine parels belegde ring tevoorschijn en vroeg of ik met hem wilde trouwen. Ja, graag riep ik, wat anders, en we huilden in elkaars armen en even later sprak ik zomaar twee wildvreemden aan. Ik ga trouwen, zei ik, nog steeds roepend, want ik kon niet anders dan roepen. Het was of mijn blijdschap samenviel met de schoonheid van de omgeving, en het universum zou ik bijna zeggen. Huppelend begon ik de afdaling, en het gesprek dat op de heenweg zo vrolijk was, veranderde van toon, er borrelde een lichtheid op en tegelijk voelde ik een voornaam gewicht: dat van de belofte die we elkaar zojuist hadden gedaan. Want ook al moest het feest nog komen, eigenlijk waren we zojuist getrouwd. Op de plek waar zijn knieën en de wolken rustten. Konden we het aan, de rest van ons leven voor elkaar zorgen?

‘Toen we beneden bij de tent aankwamen, roosterde ik worstjes boven het vuur en we zagen een hert met een kalf bij de beek en we zagen ook een beer: liefde en gevaar kruisten kort na elkaar ons pad. Hoe waar dat zou zijn, bleek toen niet lang na onze bruiloft, kort na elkaar, ook mijn vader en broer overleden. Geen man kan een moeder, een vader en een broer tegelijk vervangen en ook nu ben ik nog steeds in de rouw en mis ik de veiligheid van het gezin van vroeger. Maar toen, in Californië vierden we de liefde, het leven, de kameraadschap, we voelden ons twee boeven op oorlogspad toen we een paar dagen later doorreisden naar Burning Man, een festival midden in de woestijn, een soort hippiefeest van een week lang met muziek, beeldende kunst en allerlei happenings en alles even radical inclusive, wat erop neer komt dat iedereen kan zijn wie hij wil zijn, zich kleedt of juist niet kleedt hoe hij wil. Er was een koepel waar je door verfkanonnen werd bespoten. Er waren mannen met indianentooien, mannen in een militair uniform uit de Tweede Wereldoorlog. Iemand gaf ons beiden een lsd-zegel op onze tong, en toen gebeurde er iets buitengewoons wat ik moeilijk kan uitleggen zonder dat mijn gehoor afhaakt omdat het zo uitzonderlijk was en zo mystificerend, uitsluitend en tegelijk verbindend. Door de lsd zagen we alles door hetzelfde paar ogen. Het leek of we elkaar zonder moeite doorgrondden, echt één waren, we dwaalden over het terrein en terug in onze tent keken we dwars door het tentdoek naar de sterrenhemel. We vrijden en mijn verruimde brein liet mij pornografische, niet-agressieve heerlijke beelden zien van voluptueuze kronkelende lichamen en toen mijn vriend in slaap dreigde te vallen was dat alsof hij voor altijd in de aardkorst zou verdwijnen en ik maakte hem wakker want ik kon niet zonder hem. Tijdens mijn orgasme die avond knalde er rood vuurwerk in mijn hoofd en hoorde ik The Beatles heel hard Lucy in the sky with diamonds zingen. En ja, dit was mijn decennium, althans, een van mijn hoogtepunten. En op een of andere manier is het of alle saamhorigheid die we die vakantie voelden een soort buffer werd voor alle lelijks wat gebeurd was en nog moest komen.

‘Toen de zon opkwam en ik in de verte iemand zag lopen, moest ik huilen, want in die ene figuur zag ik met kraakheldere lsd-blik alles wat een mens is: de goedheid en het gedoe wat leven heet. Het hert met kalf én de beer. En nu, zes jaar later, genieten we enorm van onze dochtertjes, maar alle verlies gaat daar niet ineens mee weg en soms voel ik me een kat in het nauw. En wat ben ik dan blij dat mijn vriend die kat kent en nooit schrikt. Onze verbinding is altijd sterker dan de paniek en altijd warmer dan mijn sprongen hoog zijn.’

Op verzoek van de geïnterviewde is de naam Rosalie gefingeerd. Ook geïnterviewd worden? Mail een korte toelichting naar lust@volkskrant.nl

Overleeft een liefde ziekte, een miskraam of vreemdgaan? In de podcast Van Twee Kanten interviewt Corine Koole twee partners apart van elkaar over een heftige gebeurtenis in hun relatie. Ook voor deelname aan onze podcast kunt u naar bovenstaand adres mailen. Graag zelfs.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden