Lust & Liefde

‘Dit keer ben ik er minder van overtuigd dat ik het kind niet wil houden. Dit wordt kennelijk voor ons beslist’

Beeld Sasa Ostoja

Toen Maaike (29) met Kerst Max ontmoette, had ze niet verwacht dat ze in de lockdown al zou samenwonen. Laat staan zwanger worden. 

‘Die Tweede Kerstdag in 2019 liep ik de bioscoop binnen waar ik wel vaker wat ga drinken. Met een schok zag ik dat er een nieuwe jongen achter de bar stond. Zoals je soms in een fractie van een seconde weet wat leuk en mooi en goed voor je is, wist ik meteen dat hij een belangrijke rol in mijn leven zou kunnen gaan spelen. Toch bleef het die avond bij: ‘Hoi, ik ben Maaike’ en ‘Hoi, ik ben Max’, ook al was ik daar nog tot laat. In de dagen erop dacht ik soms aan hem, maar daarna vervaagde dat. Tot ik ineens een berichtje kreeg. Van een gezamenlijke vriend had Max gehoord dat ik hem leuk vond en twee weken later zaten we op een koude zondag in ­januari in een Amsterdams café. Met zijn lengte, zijn donkere haar en ogen deed hij anderen denken aan een bekend acteur en ik was trots op zijn gezelschap en aandacht. 

Toen we om vier uur ’s nachts naar buiten kwamen, vergat ik hem te zoenen. Er was zoveel te bespreken geweest dat al het andere, een plan, aantrekkingskracht, zelfs zelfbewustzijn, naar de achtergrond verdween. Dit was waar ik altijd al naar op zoek was: samenzijn met iemand met wie ik me ­alleen maar op mijn gemak voelde, zonder valse spanningen en ­reserves. Midden in de nacht fietsten we samen nog een stukje op, tot ik ineens naar links moest en daarmee de kans verpestte om op de straathoek afscheid te nemen. ‘Jammer’, schreef hij toen ik thuis was. ‘Maar dat houden we dan nog tegoed.’ 

Vanaf dat moment zagen we ­elkaar drie keer in de week. Op 1 maart kondigde hij aan na zijn werk mij officieel verkering te vragen, we waren nog brak van de vorige avond, maar kennelijk was dit voor hem het uitgelezen moment voor een officieel statement. Weer twee weken later ­zaten we op de bank en keken naar Rutte die het volk sommeerde de komende tijd thuis te blijven. Misschien, zei Max, moet ik eventjes bij jou komen wonen, bij mij in huis wonen ­zoveel mensen. Natuurlijk, antwoordde ik. Van het ene op het andere moment woonden we samen en toen moest het echte ­leren kennen nog beginnen. Tijdens het prachtige voorjaar zaten we avond aan avond op mijn overdekte balkon. Soms regende het, maar wij zaten altijd droog. 

We vertelden elkaar over onze levens, iedere avond ontvouwden we een nieuw, soms iets groter, soms iets kleiner hoekje van onszelf, we vertelden over de gezinnen waar we uit kwamen en het was of we in een film zaten: de wereld verging en wij hadden elkaar lief. Om ons heen stierven mensen aan een onbekend virus en wij vonden hoop en vertrouwen bij elkaar.

In juni bleek ik zwanger. Tot dat moment had ik nooit echt nagedacht over een kind en vanaf die dag gingen de gesprekken onder de gekleurde lichtjes van mijn balkon, tussen de planten en kaarsen, over wat we moesten doen. Uiteindelijk besloten we samen dat we nog niet toe waren aan een baby. We kenden elkaar pas drie maanden, wilden nog reizen maken samen, het avontuur lokte en daar pasten geen kinderen bij.

Met de versoepelingen van de crisismaatregelen keerde Max weer gedeeltelijk terug naar de woongroep waarvoor hij bewust had gekozen vlak voor wij elkaar hadden leren kennen. Vijf dagen in de week is hij nu bij mij, en twee dagen is hij daar; hij heeft daar iets af te maken, vindt hij. Ik ben teleurgesteld over dat ­besluit, het voelt alsof we een stap terugdoen in plaats van vooruit. Ik vind dat je voornemens en plannen moet durven bijstellen en desnoods radicaal veranderen als de omstandigheden daarom vragen. Dat vindt Max niet. Hij plant de kleinste dingen. Als we wakker werden in de lockdown, bespraken we wat we die dag zouden doen. Vaak gingen we naar een bouwmarkt omdat we net als heel Nederland ons huis aan het opknappen ­waren, maar het kenmerkte hem dat hij vooraf wilde weten of het die dag bijvoorbeeld de Gamma of de Praxis zou worden. Grappig vond ik dat. 

Vorige week deed ik opnieuw een zwangerschapstest. Het klinkt ontzettend naïef, twee keer in een half jaar ongewenst zwanger worden, maar dwars door alle anticonceptiemaatregelen heen heeft toch een bevruchting plaatsgevonden. Dit keer ben ik er minder van overtuigd dat ik het kind niet wil houden. Zoals ik, toen ik de eerste keer Max’ dromerige blik zag, daar achter de bar van mijn lievelingsbioscoop, wist dat hij het was van wie ik kon houden, denk ik nu: dit wordt kennelijk zo voor ons beslist. Het toeval neemt een loopje met ons. Wat kunnen mij die verre reizen eigenlijk schelen. Waarom denken we over een baby als iemand die ons leven overhoop schopt, in plaats van iemand die ons nieuwe kansen geeft? Waarom altijd eerst een huis en dan een kind, waarom niet andersom? Tijdens de lockdown zijn we in een snelkookpan gegooid en hebben elkaar leren kennen op een ­manier waar je normaal jaren over doet. Kleine gewoonten; iedere dag deelden we ­elkaars hebbelijkheden. Wij zijn al een team. Zonder ­corona hadden we eerst eindeloos gedatet en hadden familie en vrienden onze indrukken gekleurd. We hebben gemerkt hoe fijn het kan zijn als het onverwachte en het onvoorspelbare je plannen in de war gooien; ik ben klaar om dat nog eens te laten gebeuren, en nu nog beter.

Max is in paniek. Gisteren zijn we samen naar zijn moeder geweest, die zelf pas 21 was toen ze hem kreeg. Eerst was ze blij met het nieuws, maar toen ze het dilemma van haar zoon zag, zei ze: ‘Dat verbaast me eigenlijk niets. Jij hebt altijd moeite gehad met kiezen. Tegen de tijd dat jij eraan toe bent, is Maaike allang in de overgang.’ Daar moest ik om lachen. Sindsdien voelt het alsof het besluit iets dichterbij is gekomen. Wij kúnnen dit, wij weten hoe het is om op elkaar te zijn aangewezen. Ik durf het diepe in. Nu Max nog.’

De namen Maaike en Max zijn gefingeerd.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden