De Gids Lust en Liefde

‘Die spagaat tussen haar gezin en mij is een bron van onzekerheid gebleven, ook toen ze haar gezin voor mij verliet’

Beeld Saša Ostoja

Elisa’s heftige relatie met een oudere vrouw heeft voor hen beiden grote consequenties. 

Elisa (25): ‘Om me heen waren altijd zo veel mensen die dachten te weten hoe het hoort, dat ik soms geneigd was om conventies waar ik nooit voor gekozen had in en uit te ademen alsof het mijn eigen ademstroom was. Er leek bijvoorbeeld een vanzelfsprekende overeenstemming te bestaan over hoe je het lekkerst zoent, dat de leukste vrouwen lang en blond zijn en dat lesbisch zijn al ingewikkeld genoeg was, en je maar beter een knappe leeftijdgenote kunt kiezen. Maar bij Jettie dacht ik niks, overwoog ik niks en voelde alleen maar enorme gelukzaligheid. Ze had donker haar, was klein en zestien jaar ouder dan ik, ze had drie kinderen en was getrouwd met een man. We leerden elkaar kennen op een tantracursus waar zij assisteerde. Toen we elkaar de hand schudden, gebeurde er niks. Een juf met een brilletje. Maar toen we later die dag samen een oefening deden, werd ik overweldigd. Ik was er niet zeker van of het liefde was, maar in elk geval iets wat ik vervullend moet noemen, wat me van top tot teen deed stralen. 

‘Van veel later, toen we al een verhouding hadden, herinner ik me een ontmoeting op het station. Ik zie haar nog op me afkomen in een geel jurkje en pumps – anderen zouden zeggen ‘wat is ze mooi’, maar dat was ze niet, ze was buitenaards prachtig en alleen haar zien maakte me waanzinnig opgewonden. Met die tantra had dat allemaal niks te maken, dat had ik wel vaker gedaan, het was zijzelf. Ik heb haar die eerste middag verteld wat me overkomen was, en vroeg haar mee uit wandelen. Ze reageerde vriendelijk op mijn ontboezeming en zei: ‘Een wens van me is nu in vervulling gegaan’. Ze bleek al langer fantasieën te hebben over vrouwen, maar ik interpreteerde haar uitspraak als iets wat klaar was. Er was een wens, namelijk bevestiging van een vrouw, die was nu in vervulling en nu ging ze weer terug naar haar gezin.

Ik temde mijn drang haar lief te hebben al werd die liefde groter naarmate we elkaar vaker zagen en we samen op zondagavond cursussen gingen organiseren. In een van die weekenden had ze zonder aankondiging voor ons een tweepersoonskamer gereserveerd. Ik was verbaasd, in de weken ervoor had ze me vaak genoeg afgewezen om me mijn gevoelens met kracht de kop in te laten drukken, maar samen in bed gaf ik opgelucht toe en verdronk als het ware. Voor haar was die nacht een tweede ontmaagding. Wat mij betreft: niks kon mij méér vervullen dan haar lichaam. Ik vroeg haar: ‘Denk je weleens aan me als we niet samen zijn?’ Ze antwoordde: ‘Nee, als we niet samen zijn blokkeer ik je.’ Die spagaat tussen haar gezin en mij is steeds een bron van onzekerheid gebleven, ook toen ze me haar liefde bekende en zij haar gezin verliet en alleen ging wonen. 

‘In januari 2018 kregen we officieel een relatie en een jaar later was ze gescheiden na een huwelijk van zestien jaar. Twaalf maanden is ze bezig geweest met ontvlechten en zelfs daarna bleef ze met zichtbare en onzichtbare tentakels verbonden aan de ex en vanzelfsprekend aan de kinderen. Ze ging zelfs met vakantie met hen en weekendjes weg. Toen ze veertig werd zat ze in Frankrijk en kon ik haar niet eens feliciteren. Onze liefde dreef op verlangen, de wens het te redden en op slopende onveiligheid. De stap moet voor haar achteraf te groot en te ontwrichtend zijn geweest, ze was veertig jaar lang nieuwsgierig geweest naar vrouwen, maar nu ze alleen woonde moet het zijn geweest of haar anker was weggeslagen.

De twee werelden waren best verzoenbaar geweest, maar ze klauwde zich krampachtig vast aan zowel wat was als wat is. Om de haverklap stond die ex weer voor de deur, bijvoorbeeld om de gezinsauto te lenen, en dan stond zijn fiets weer een dag tegen de gevel, of hij nam bloemen mee en die stonden dan een week op tafel, of er stonden bloemen en dan ging ik er al automatisch van uit dat die van hem waren. Om de haverklap lichtte dat verdomde Iphone-scherm op en las ik zijn naam. Ik heb nooit iemand zo lief gehad en nooit zo veel ruzie gemaakt. Een keer stonden we schreeuwend midden in Den Haag omdat ik de pest in had dat ze vlak voor we vertrokken zich nog wilde omkleden. Die ruzies en escalaties schiepen in zekere zin ook ruimte. Ik was in veel opzichten bij haar iemand anders geworden, en dat ik nu ook ruzie kon maken hoorde misschien wel bij die nieuwe levendigheid. 

‘Intussen bleef om ons heen iedereen erop wijzen dat onze verhouding weinig kans had. ‘Je stapt in een verhaal dat niet van jou is’, kreeg ik te horen. En dat was zo, we waren geïsoleerd, maar het gebrek aan zuurstof maakte het nog intenser. Voor ik haar leerde kennen, was ik geneigd me onzichtbaar te maken, maar zij liet mij inzien wat ik allemaal kon. Door haar bezieling kroop ik als het ware uit mijzelf tevoorschijn, ik ging mijn rijbewijs halen, vond een nieuwe woning. Ondanks alle onrust en drukte gaf ze me een gevoel van grote waarde. Maar vorige week werd de onveiligheid me te veel, na de zoveelste uitputtende ruzie waarin de ex een rol speelde, heb ik het zondagmiddag uitgemaakt. Ze was boos en zei: ‘Maar ik heb alles voor jou opgegeven...’ Toen wist ik het zeker. Want ze had natuurlijk moeten zeggen dat ze haar man had verlaten omdat ze zelf vond dat het genoeg was, niet ik.

Nu de kruitdampen enigszins beginnen op te trekken vraag ik me af: wat stelde die immense vervulling nou eigenlijk voor? En misschien moet het antwoord zijn dat die niet eens zat in de grote liefde maar in de por die zij mij gaf om de hoofdrolspeler te worden in mijn eigen leven: dat voorvoelde ik die eerste cursusdag en daar zal ik haar altijd dankbaar voor blijven. Want ook al is haar rol uitgespeeld, ik merk aan alles dat die ontwikkeling doorzet.’

Overleeft een liefde ziekte, een miskraam of vreemdgaan? In Van Twee Kanten interviewt Corine Koole twee partners apart van elkaar over een heftige gebeurtenis in hun relatie.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden