Recensie Theater

Deep Blue is ritualistisch muziektheater waarin oerkreten samenklinken met moderne, elektronische clicks en beats (drie sterren)

Deep Blue van Project Wildeman op Festival Karavaan. Beeld Emma te Hietbrink

Deep Blue van en door Project Wildeman. Festival Karavaan, De Drukkerij, Alkmaar, 5/6. Daar nog te zien t/m 9 juni en deze zomer te zien op festival Over het IJ, 13 t/m 23 juli in Amsterdam, en Heimland, 27, 28 en 19 juli in Diepenheim. 

Pfrrrrrrr! Ha-ka-ka-ka! Auww! Pieuwwwwwwww! Maak deze geluiden minutenlang, gewoon met je stem, goed hard en vooral met overtuiging, en je kan zó meedoen in een voorstelling van Project Wildeman. Al jaren maken de Wildemannen (Sven Hamerpagt, Milan Mes, Maarten Vinkenoog) ritualistisch muziektheater waarin oerkreten samenklinken met moderne, elektronische clicks en beats. Op Festival Karavaan ging deze week hun nieuwste werk Deep Blue in première. En iedereen mag (uiteindelijk) meedoen.

De titel verwijst naar de superschaakcomputer van IBM, die ooit wereldkampioen schaken Garry Kasparov versloeg. In de voorstelling worden de drie Wildemannen langzaam maar zeker overmeesterd door een ronddraaiend tafelblok stampvol met elektronische muziektechnologie: samplers, samplepads, microfoons en laptops met Ableton Live. De muziek die ze hieruit produceren – de ene keer knisperend als piepschuim, de andere keer melancholisch galmend en dan weer energiek pompend – is het indrukwekkendste aan de voorstelling. Alles wordt live gesampled en gespeeld en veel stukken komen door improvisatie tot stand.

Minder geslaagd zijn de meer theatrale delen. In een reeks onsamenhangende scènes moet de verstrengeling van mens en machine tot uiting komen. Maar de muzikanten zijn matige acteurs. Monologen (zoals over cyborgs en over de kunst van het samplen) worden onbeholpen uitgesproken. Choreografieën (zoals een man met kunstvoeten aan zijn handen en een ballet van robotstofzuigers) ogen amateuristisch en weinig origineel. Wel fascinerend is het slotbeeld, waarin het publiek betrokken wordt in de (op)mars van de machines. Het drietal creëert een rondtollend muziekgedrocht waarin een metafoor te herkennen is voor de onstuitbare dominantie van de technologie en het daaropvolgende verlies van elke vorm van individualiteit. Als de machines regeren, verwordt de mens tot een oerkreten slakende wildeman.

Deep Blue van Project Wildeman op Festival Karavaan. Beeld Emma te Hietbrink
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.