Onze gids deze weekRuud Gullit

De zomer door met Gids van de week Ruud Gullit: voetballen op het pleintje, de Maya’s en Inca’s en Rod Stewart

Ruud Gullit Beeld Oof Verschuren

Er is zat te doen en zien voor onze Gids Ruud Gullit nu hij even géén sportanalyse levert: van een balletje trappen op het plein, tot lezen over de Inca’s en dromen van een reisje naar Londen, straks.   

Ruud Gullit is goedgeluimd, want ondanks een grillig leven is Ruud Gullit nou eenmaal altijd goedgeluimd. Toen eind maart zowel de jonge Gullit – vanwege de herhaling van het EK’88 – als de inmiddels 57-jarige Gullit – als analyticus – op tv was, viel dat extra op. ‘Ik heb ook wel mijn dingetjes, maar ik ben geen klager, ik zie snel de zon’, legde hij al vaak uit.

Sinds het voetbal is stilgevallen en hij niet meer hoeft aan te schuiven aan de voetbalanalysetafels van Bein Sports in Qatar, de BBC in Londen en Ziggo Sport in Hilversum is hij meer thuis dan ooit.

Daar, in Amsterdam, vermaakt hij zich prima met zijn vriendin Karin. Hij sport veel buiten. Met zoon Maxim, die bij Jong AZ speelt, trapt hij een balletje op een pleintje, net als vroeger toen hij zelf jong was. Hij dropt boodschappen bij zijn 81-jarige moeder die absoluut de deur niet uit mag vanwege een longaandoening. Ze praten via het balkon.

Gullit was altijd een opvallende voetballer met zijn dreads, turbodijen, veelzijdigheid en bulderlach. Maar ook door zijn brede smaak, lef, solidariteitsgevoel, controverses en intuïtieve aard. Ik volgde hem als verslaggever, was even zijn ghostwriter toen hij columnist was voor het blad Sportweek en zocht hem onder meer op in Los Angeles toen hij daar coach was.

Altijd voelden ontmoetingen met Gullit vertrouwd door zijn Jordanese humor (standaardbegroeting: ‘Hé ouwe penis!’). Toch zijn ze nooit hetzelfde, want altijd is er verse inspiratie in overvloed. Gullit riep als een van de eerste profvoetballers de hulp in van een haptonoom, Ted Troost. Hij zong als middentwintiger in een reggaeband en lanceerde als middenvijftiger een e-sportsacademie. Hij was de eerste Nederlandse trainer op het hoogste niveau in Engeland, Amerika en Tsjetsjenië.

Ruud Gullit Beeld Oof Verschuren

Al veertig jaar draait iedereen zijn hoofd om als hij langsloopt. Alleen Ruud Gullit zelf niet: hij zapt snel weg als hij zichzelf op tv ziet. Hij praat en beweegt te veel en te druk, vindt hij. Zelfs zijn topdagen als voetballer hoeft hij niet zo nodig terug te zien. Toen het EK’88 werd herhaald ging hij na twintig minuten naar buiten met Maxim, terwijl die best verder wilde kijken. ‘Hij vond dat er veel meer gebeurde in een wedstrijd dan vandaag de dag.’

Hoppa, wéér een nieuw inzicht opgedaan. ‘Juist inzichten van jonge mensen vind ik interessant.’

Geamuseerd met serieuze noten vertelt hij honderduit over zaken die verder gaan dan de voetbalwaan van de dag. Voor zijn favoriete acteur (Denzel Washington), sporter (Muhammed Ali) en gerecht (‘bestel eens bucatini all’amatriciana als je in Italië bent, zálig’) is niet eens ruimte. Voor deze negen favorieten wel.

Concert: Rod Stewart

Rod Stewart Beeld Getty Images

‘Rod Stewart heeft prachtige, rustige nummers, maar toen ik hem live zag midden jaren negentig barstte elk lied van de energie. Je kón niet stil blijven staan. Hij trad op in Londen, in een klein zaaltje voor honderd geluksvogels. Ik speelde in die tijd bij Chelsea en mocht daarbij zijn. Rod had ons in zijn greep. Hij vermaakte, ontroerde en liet ons toch swingen; onvergetelijk. Wat een heerlijke, rauwe stem, wat een charisma, wat een humor. Die avond had een gouden gloed.

Mijn muzieksmaak is heel breed. Ik luister veel nieuwe muziek, veel r&b en hip-hop, maar ook nog steeds graag naar muziek van de Zwitserse harpist Andreas Vollenweider. Daarop kun je heerlijk mediteren. Reggae is er altijd geweest en zal er altijd zijn. Dat ik in de jaren tachtig het podium opklom met reggaegroep Revelation Time was een tikje overmoedig. In die tijd had ik misschien te veel zelfvertrouwen, dan kun je wel eens zoiets doen hè, hahaha. Het was in Ahoy. Als ik eraan terugdenk, krijg ik weer zweetteentjes, want ik kan niet zingen. Een lesje in nederigheid.’

Stad: Londen

Beeld Getty Images

‘Ik houd van Amsterdam, maar Londen is de beste stad van de wereld. Amsterdam is mooi, maar klein, in Londen heb je ongelooflijk veel geweldige buurten. Cultuur, architectuur, shows, restaurants, concertzalen; je vindt het in overvloed en overal. Vaak pak ik met Karin een hotel in Mayfair, Soho of Knightsbridge en dan gaan we gewoon de hele dag slenteren, shoppen en mooie dingen bekijken en daarna dineren in een fijn restaurant.

Ik had acht jaar in Italië gespeeld toen ik in 1995 in Londen belandde doordat ik bij Chelsea ging spelen. Milaan ligt me na aan het hart, maar in Londen ging een nieuwe, multiculturele wereld voor me open. Die stad verrast me nog steeds. Ik vind de humor zalig; ad rem en volledig slijmvrij. Als het straks weer kan, is dat waarschijnlijk de eerste plek waar we naartoe gaan.’

Golfbaan: Kingsbarns

De Kingsbarns golfbaan Beeld Getty Images

‘Schotland is toch wel het mekka voor golfliefhebbers. Op tien kilometer naast het beroemde St. Andrews ligt Kingsbarns. Geweldige holes die zich helemaal langs de kustlijn uitstrekken. Eén hole, de twaalfde, gaat echt volledig langs de zee. Als je op de tee staat, begin je al met genieten. Je slaat af en dan lopen, lopen, lopen langs die kust. Hemels. Golf is al lang een passie van me. In 1990 kreeg ik een golfset cadeau van de AC Milan-fanclub. Het is een meditatieve sport, even weg uit de gekte, even in een mooie, rustige omgeving een balletje slaan, tot jezelf komen. Bijna alle prestatiedrang valt weg. Ik heb met een lading topgolfers mogen spelen. Lee Westwood, Ian Poulter, John Daly, Darren Clarke, Pablo Larranzábal, Joost Luiten, Wil Besseling. Fantastisch om hun techniek te zien, bovenal zijn het heel leuke, gezellige gasten.’

Activist: Nelson Mandela

Nelson Mandela bij een bezoek aan Nederland in 1990, vanaf het balkon van de Stadsschouwburg in Amsterdam. Beeld Hollandse Hoogte / Willem Middelkoop

‘De grootste teamplayer die er ooit heeft bestaan. Mandela streed als geen ander voor humane rechten voor zwarte mensen. In Zuid-Afrika, maar eigenlijk in de hele wereld kreeg hij dat voor elkaar door als gevangene zijn persoonlijke gevoelens te onderdrukken. Hij wilde slechts vrij zijn als er verandering zou komen.

Het was een tamelijk spontane actie om de Gouden Bal die ik in 1989 kreeg aan hem op te dragen. Ik had veel over hem gelezen en hoorde zijn naam ook voorbijkomen in reggaeliedjes. Ben me erin gaan verdiepen. Die hommage maakte veel meer los dan ik gedacht had. In Zuid-Afrika ervoer ik een enorme dankbaarheid, terwijl híj de grote held is.

Ik heb Mandela driemaal mogen ontmoeten. Vooral de eerste keer in Amsterdam konden we lang praten, hij maakte ongelooflijk veel indruk op me. Met zijn energie, wijsheid en moed. Ik zal hem nooit vergeten.’

Voetballer: Diego Maradona

Diego Maradona viert een goal tegen AC Milan in 1988 in het Stadio San Paolo in Napels.Beeld Getty Images

‘Maradona speelde gelijktijdig met mij in Italië. Hij bij Napoli, ik bij Milan. De Italiaanse pers zette ons steeds tegen elkaar af. Wie is de beste? Voor mij was dat helemaal geen thema; ik vond Diego veel beter. Ik kon met mijn snelheid en kracht veel forceren, maar Diego was een artiest, een rasvoetballer. De striphelddoelpunten die hij maakte, de steekpasses die hij gaf...

Napoli-Milan was een kraker van jewelste in een kolkend stadion. Maar voor de wedstrijd stond hij in de catacomben rustig te jongleren. Hoofd, schouder, hoofd, schouder. Stonden wij stiekem naar te koekeloeren. Ik baalde als hij werd neergeschopt. Hopelijk staat-ie op, dacht ik dan.

Ik trof hem wel eens in een restaurant of discotheek. Dat was altijd gezellig, altijd lachen. Maar we voerden ook goede gesprekken over het leven. Het is jammer dat hij later problemen kreeg. Ik herinner me liever die keer dat we samen speelden tijdens een benefietduel na onze actieve carrières. Ondanks de slijtage hadden we meteen dat oude gevoel te pakken. Je wenste dat je tien jaar jonger was en samen in één team speelde. Hij had me geweldig kunnen lanceren. Ik denk alleen dat het ten koste was gegaan van mijn eigen doelpuntenproductie. Ik had alles naar hem gespeeld.’

Boek: Alles over piramides, maya’s en inca’s

‘Al mijn hele leven wil ik alles weten over piramides, en over volkeren die zulke kunstwerken zonder moderne middelen in elkaar hebben gezet. Ik wil nog steeds naar Egypte, maar het komt er maar niet van. Ben wel in Mexico geweest, de Teotihuacan-piramide gezien. Dat fascineert me. Hoe hebben ze dat voor elkaar gekregen? Wat is de betekenis van het geheel en van de details? Hoe kan het dat hun cultuur al zo geavanceerd was, met sterrenkunde, een speciaal schrift en religie? Ik koop alle boeken daarover die er te vinden zijn, kijk alle documentaires. Ik bezoek musea die over de Egyptische, de maya of de inca-cultuur gaan. Machtig, man, als je ineens in een ruimte staat met een enorme sarcofaag.

De Teotihuacan-piramide in Mexico.Beeld De Agostini via Getty Images

De theorieën lopen ongelooflijk uiteen. De een zegt dat het gebouwd kon worden met behulp van hogere machten, de ander legt het heel wiskundig uit. De mens wil ontdekken, dat ging lang in stapjes, maar de laatste decennia gaat het heel hard. Nu willen we naar Mars, wat logisch is, want onze aarde gaat naar de kloten. Maar het is te ver weg. Dus moet je mensen invriezen of puur hun DNA daarheen sturen. Nou ja, dat soort dingen vind ik interessant.’

Kledingmerk: Alessandrini

Alessandrini Beeld Getty Images

‘Prachtmerk. In mijn Milan-tijd ontdekt, maar ik kreeg die broeken niet aan, die waren veel te krap. Die Italianen zijn van die kleine gastjes met dunne beentjes en zonder kont. Gelukkig kwamen er voor de Nederlandse markt grotere maten. Ze hebben heel felgekleurde, excentrieke kledingstukken, maar ook heel ingetogen, degelijke pakken waar toch het oog voor detail vanaf spat. Ik ga ook graag naar The Society Shop voor colberts of pakken.

Ik vind dat je er als analyticus representatief moet uitzien. Korte mouwtjes en allemaal tatoeages die eronderdoor piepen, dat leidt af. Terwijl het gaat om wat je zegt. Bij Bein Sports is een pak met stropdas zelfs verplicht, op de Engelse tv kan alleen een overhemd nog wel, in Nederland mag alles. Maar voor mezelf ben ik daar scherp op. Je moet er enigszins geloofwaardig uitzien.’

Kunstenaar: Judith Wiersema

Torso van Judith Wiersema Beeld Stefan Ammerlaan

‘Zij maakt echt prachtige beelden en sculpturen, vooral van vrouwenlichamen, maar ook van fruit. Ik heb haar lang geleden leren kennen via Jan des Bouvrie. Ze is autodidact, naturel, intuïtief. Haar werken weerspiegelen haar emoties en drijfveren. Achter elk stuk zit een verhaal. Ik heb een vrouwentorso van haar hand thuis staan.

Daar vind je ook afbeeldingen van Paulien Huizinga, zij was vroeger presentatrice en is na deelname aan het programma Het Perfecte Plaatje professioneel fotograaf geworden. Dat vind ik mooi, als iemand zichzelf opnieuw uitvindt. Nu exposeert ze in galeries in Parijs, New York en Los Angeles. Heel erg knap.’

Presentator: Eva Jinek

Eva Jinek Beeld ANP

‘Jeroen Pauw is top, maar ik vind Eva de beste. Zij heeft iets wat maar weinig talkshow-hosts hebben, op de een of andere manier denk je dat je haar al veel langer kent. Ik voel me daar altijd supergemakkelijk. Ze luistert goed, heeft knowhow, stelt de juiste vragen en geeft je niet het gevoel dat ze je van alles wil ontlokken. En juist daardoor vertel je meer, wordt de interactie beter, ook met de andere gasten. Dan ga je met een fijn gevoel naar huis.

Geamuseerd: ‘Nou, en dan kom je thuis en dan vraag ik aan Kaatje: ‘joh hoe was het?’ Nou en dan zegt ze: ‘oh, geen idee, ik heb wat anders gekeken’. Hahaha, sta je meteen weer met je pootjes op aarde. Ik kijk het nooit terug, alleen het begin even. Of mijn haar en kleding goed zitten. Daarna ga ik wat anders doen. Ik weet toch wat er gezegd is? Er is zóveel te doen, man.’

CV Ruud Gullit

Op 1 september 1962 in Amsterdam geboren als Rudi Dil, later nam hij de achternaam aan van zijn vader George Gullit.

1979 Op 19 augustus maakt Gullit zijn debuut in het profvoetbal voor HFC Haarlem dat het talent voor de neus van Feyenoord en Ajax had vastgelegd door inspanningen van coach Barry Hughes.

1982 Transfer naar Feyenoord, mede door financiële bijdrage van Henk de Leeuw, de vader van presentator Paul de Leeuw.

1984 Kampioen met Feyenoord aan de zijde van Johan Cruijff.

1985 Transfer naar PSV waarmee hij tweemaal landskampioen wordt.

1987 Europees voetballer van het jaar, draagt prijs op aan Nelson Mandela. Maakt transfer naar AC Milan voor 16,5 miljoen gulden.

1988 Winnaar Europees Kampioenschap. Gullit is aanvoerder en tekent voor de 1-0 in de finale. Eerste van drie landstitels met AC Milan.

1989 Europees en wereldvoetballer van het jaar. Eerste van twee opeenvolgende gewonnen Europa Cups I met AC Milan.

1995 Na ook tweemaal Sampdoria te hebben gediend, maakt hij de oversteek naar het Londense Chelsea, topclub-in-wording.

1996 Wordt naast speler ook trainer van Chelsea en wint de FA Cup. Daarna nog trainer bij Newcastle United, Feyenoord, LA Galaxy, Terek Grozny en assistent bij het Nederlands elftal.

Gullit zong kortstondig, was hoofdredacteur van tijdschrift GULLIT, interviewde bekendheden in een tv-programma, bracht een boek uit (Kijken naar voetbal) en was ambassadeur van het HollandBelgiumBid voor het WK 2018. Hij heeft een e-sportsteam, werkt thans als voetbalanalyticus en heeft zes kinderen.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden