De zakenman

Zijn bestaan was één grote strijd tegen het stof. De flessen water die hij ons verkocht, zaten in een kartonnen doos, maar voor hij ze overhandigde, wreef hij ze zorgvuldig schoon met een doek....

En een zakenman was hij. Van uiterlijkheden moest hij het niet hebben; hij had een doodgewoon, nog jeugdig gezicht en een onopvallend postuur. Zijn winkel was ook niet indrukwekkend; het hok besloeg precies anderhalve vierkante meter, het was tegen de muur rond een eeuwenoud paleis geplakt. Een koelkast nam het grootste deel van de ruimte in. Hij kon er zelf nog net naast staan, achter een minuscule toonbank met vier potten snoep. Om zijn winkel te kunnen verlaten, moest hij bukkend door een luik. Rondom had hij planken volgeladen met de meest vreemdsoortige spullen, variërend van dettolpleisters tot een doosje wierook dat een melodie afspeelde wanneer je het deksel openmaakte. Maar chocola en vruchtensap had hij ook, de eerste keer dat we water bij hem kochten, zwaaide hij de deur van de koelkast wijdopen om te tonen wat hij allemaal bevatte. We bedankten beleefd, maar het zat al in ons hoofd, en toen ik later een onbedwingbare trek in chocola kreeg, haalde ik het natuurlijk bij hem.

De winkel stond op een plein in het centrum. De andere stalletjes hadden wielen, 's avonds werden ze door hun eigenaars weggereden. Kennelijk was onze waterleverancier de enige die een vergunning voor een vaste zaak had weten te veroveren. We hadden er altijd overheen gekeken, maar toen we een paar weken klant bij hem waren, wees hij ons op nog een vaste zaak, links naast de zijne. Ook dit hok was klein en scheef, er zat een rolluik voor. 'Van mij!', zei hij trots. 'Gaat binnenkort open!'

De keer erop vroeg hij hoe lang wij nog in de stad bleven? Hij wrong zich tussen zijn koopwaar door naar beneden en diepte een beschreven stuk papier op. Het was de ontwerp-tekst voor de uitnodiging, had hij geen fouten in de spelling gemaakt? Ik corrigeerde zijn Engels naar mijn beste kunnen, en een paar weken later kon hij ons breed lachend de definitieve kaart overhandigen. Hij was prachtig, het leek wel of deze uitnodiging was bedoeld voor de opening van een bankgebouw of van een nieuw gemeentehuis. Op de envelop stond een speciaal ontworpen logo, een wereldbol omsloten door de beginletters van de naam van de nieuwe zaak. We begrepen dat het niet om een tweede water-snoep-pleister-wierookwinkeltje ging, het werd een communicatiekantoor, je kon er telefoneren en faxen.

De zakenman blaakte van ambitie, vanzelf begonnen wij ons net zo op het openingsfeest te verheugen als hij. Toen het eindelijk zover was, op een zondagmorgen om kwart over negen, liepen we in onze netste kleren naar het plein. Aan de paleismuur was een groot stoffen schaduwdak vastgemaakt, eronder stonden stoelen. Een rode loper leidde naar het communicatiekantoor, voor het deurtje zat een lint. Muziek was er ook; uit de snoepzaak, die was afgesloten met een schot, klonk het iele gesnerp van het wierookdoosje.

Toen alle stoelen onder het tentdoek bezet waren, arriveerde een hoge ome. Hij knipte het lint door en voerde een ritueel uit met een kokosnoot. Daarna ging hij de nieuwe zaak in en zakte neer op de enige stoel die erin paste. Het telefoontoestel stond voor hem klaar, gewillig hield de man de hoorn aan zijn oor. Een officiële fotograaf legde alles vast.

Nu was het tijd voor traktaties. Trots ging de zakenman rond met ijs, iets anders had hij niet. Maar wij waren juist klant bij hem geworden omdat we het Indiase kraanwater niet konden verdragen, dit ijs was echt niet gemaakt van bronwater uit flessen. Toch konden we niet weigeren, vond ik.

Een dag later hing een van ons voorover boven de wc in de hotelkamer, terwijl de ander op de rand van het bed zijn maag aan het legen was in een emmer. We moesten er allebei erg om lachen, maar ik geef toe dat ik ook spijt had.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden