BoekrecensieDe hartenvreter

De wreedheden waartoe mensen in De hartenvreter in staat zijn doen je huiveren (vier sterren)

Boris Vian (1920-1959) kan monter schrijven over gruwelijke dingen. Zijn roman De hartenvreter, die in Frankrijk verscheen in 1953, is daar een goed voorbeeld van. Nu is het boek na ruim vijftig jaar opnieuw in het Nederlands uitgegeven, in een geactualiseerde vertaling van Sonja Pos.

Het verhaal speelt zich af op een onbestemde plek, aan zee, met een huis in een grote tuin en een weg die naar het dorp loopt. Langs de weg stroomt een rode beek waarop De Glorië vaart, een schuit met een man die dode dingen uit de beek moet opvissen met zijn tanden. En er wordt nogal wat gedood in het dorp: kinderen, dieren en bejaarden moeten werken tot ze erbij neervallen en krijgen de hele tijd klappen. Vian schrijft beeldend hoe een jochie van een jaar of 10 een grote eikenstam aan het bewerken is met een bijl die hij nauwelijks kan optillen. De kruisiging van een paard is zo aangrijpend dat hoofdpersoon Jakodood, die uit de stad komt en geen weet heeft van de plattelandse gewoonten, van het tafereel wegvlucht omdat hij de klaaglijke kreten van het paard niet meer kan aanhoren.

De hartenvreter

Boris Vian 

Vier sterren

Uit het Frans vertaald door Sonja Pos.

Uitgeverij Vleugels; 191 pagina’s; € 22,95.

Jakodood verblijft in het huis met de tuin, waar de jonge moeder Clementine woont. Ze beviel van haar drie jongetjes op de dag dat Jakodood aankwam en staat sindsdien doodsangsten uit over wat Joël, Noël en Citroën kan overkomen. Ze perkt hun bewegingsruimte steeds verder in.

Hoewel hij wel erg veel zijpaadjes bewandelt, werkt dit absurdistische boek omdat Vian zo’n lichtvoetige schrijver is. Zijn woordgrappen, het verslag van de bokswedstrijd tussen de pastoor en de koster, de treffende wijze waarop Vian de drie baby’s beschrijft: het geeft de lezer allemaal wat lucht. Maar de wreedheden waartoe mensen hier in staat zijn doen je huiveren. En wellicht moet je die juist lezen als de minst fictieve delen van deze barokke roman.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden