De GidsLust & Liefde

‘De wereld is veranderd en wij zochten elkaar niet op’

Beeld Saša Ostoja

Anouk had niet verwacht dat haar minnaar en zij zo makkelijk uit elkaar zouden drijven.

Anouk (40): ‘In mijn hoofd is het een knikkerbaan, telkens als een knikker met veel kabaal naar beneden dendert en daar rust lijkt te vinden, wordt die weer omhooggeduwd en komt maar niet tot stilstand. Tot zes weken terug waren wij elkaars minnaars en beste vrienden. Wij voerden altijd lange gesprekken, waarbij hij me kanten van mij liet zien die ik niet kende. En ineens was het of we elkaar niets meer te zeggen hadden. Van het een op het andere moment was er geen diepte meer. Vier jaar zagen we elkaar iedere donderdag, geen ontmoeting was hetzelfde. We stapten in de auto en keken wel waar we uitkwamen. We voeren in een bootje en zoenden elkaar in de sluis. We vrijden en maakten lange wandelingen. Als ik tegen hem aan lag in het gras of in de auto, las hij me voor uit Joe Speedboot, zijn lievelingsboek. Elke keer een korte passage, bijna een jaar lang. Hij lachte hardop en ik voelde zijn stem trillen door mijn lichaam. Joe Speedboot ligt nu naast mijn bed, ik kijk ernaar maar pak het niet meer op. Mijn vriend was iemand die zei wat hij dacht en ik kon alles van hem hebben. Want als je elkaar niet hebt, vond ik, kun je elkaar ook niet kwijtraken.

En nu is hij toch kwijt. Zonder concrete aanleiding of reden zien we elkaar niet meer. Met het aanbreken van de crisis hebben we nog wel geprobeerd om af te spreken. Dan schreef hij: ik wil graag naar je toe komen. En ik schreef terug: ik loop door de duinen met de hond, je weet me te vinden. Maar in plaats van te komen antwoordde hij: ben je erg verdrietig als ik deze donderdag oversla? En ik was laf en drong niet aan. Net die laatste meters maakten we niet, de moeite van daarvoor namen we niet meer. Het vuur leek zomaar, zonder enige aankondiging gedoofd. En kom niet aan met verhalen over de catharsis van de crisis die je doet realiseren wat er echt toe doet. Ik heb al die tijd geweten dat mijn man en drie kinderen belangrijker zijn, daar heb ik geen crisis voor nodig. Ik heb altijd geweten dat deze andere man het extraatje was, waarvan ik vond dat ik er recht op had en ondanks mijn grote liefde voor hem, is hij nooit een bedreiging geweest voor mijn huwelijk. Het was begonnen langs de lijn van het voetbalveld, waar onze kinderen speelden. Ik had het initiatief genomen en heb bewust naar een verhouding toegewerkt. Allebei wisten we dat het eindig was maar in de tussentijd deden we of de eeuwigheid van ons was. Elk boottochtje, elke wandeling was een nieuwe herinnering en een bevestiging van ons bestaan. Dat niemand van ons wist maakte het nog intenser.

Ik begrijp dat veranderde omstandigheden, en zeker radicaal veranderde omstandigheden zoals de recente crisis, nieuwe invullingen van vriendschappen en relaties in de hand werken, ik heb vriendinnen waarvan ik dacht dat ze belangrijk waren, die ik ineens niet meer zie. Maar ik had nooit gedacht dat uitgerekend hij, het allermooiste wat ik dacht te hebben naast mijn gezin, het slachtoffer zou worden. We hadden genoeg kansen even het huis uit te gaan en elkaar te zien, maar we deden het niet. 

En precies dat maakt het zo pijnlijk. Niet het onvermogen maar de onwil. Ja, de omstandigheden veranderden, maar waarom veranderde het verlangen mee, waarom lieten we dat versloffen, net zo lang tot ik het per app vier weken terug uitmaakte? Wat wij hadden bleek uiteindelijk minder flexibel, ja minder groots dan ik vier jaar lang heb gedacht. Daar zit de pijn. Ik heb me vergist. Niet in hem maar in mezelf. In de jaren hiervoor probeerde ik me weleens voor te stellen hoe het zou zijn als het onvermijdelijke einde daar was, dan dacht ik steeds: gelukkig heb ik dan altijd mijn herinneringen nog. Ik zag voor me hoe al die herinneringen samen een glimlach op mijn mond zouden toveren, hoe ik met zachtheid aan hem zou terugdenken. Ik was zo trots dat ik hem gefixt had, drie kinderen had ik op de wereld gezet en nu had ik iets voor mezelf. 

Maar ik voel hoe hij nu zelfs uit mijn herinneringen glipt, als het ware stomp wordt. Zelfs onze mooiste ervaringen roepen geen warmte meer op. Is het omdat er geen nieuwe ervaringen bijkomen en ons bestaan dus niet langer wordt gelegitimeerd? Wat ons bond lag niet verankerd in dagelijkse verplichtingen, in een gezin, in routines, daardoor moesten wij misschien wel uit elkaar drijven toen het ijs ging kruien. Pijn voel ik niet vanwege het gemis, maar vanwege het gebrek daaraan. Iets waardevols wat vier jaar dag en nacht glorieus rondspookte en bleef groeien in mijn hoofd bleek zomaar geveld te kunnen worden als een holle boom. Kennelijk vinden we het makkelijker elkaar niet te zien. Ik appte hem een paar weken terug: waarom hebben wij het niet gered? En hoopte op woorden van troost, waardoor ik kon berusten en alles begreep. Iets als: het is goed zo. Maar hij antwoordde: het is eenvoudiger zo. Wat een lompe, grove woordkeuze. Alsof eenvoud ooit ons streven is geweest. Zijn antwoord en het uitblijven van mijn wederantwoord vlakten zelfs ons verleden uit en ik besloot zijn nummer te blokkeren.

En nu ratelen de gedachten maar door mijn hoofd. Wat heeft deze liefde betekend als die zomaar ineens passief en met wederzijds goedvinden kan stoppen? Is er toch een verband met corona? Of moet de conclusie gewoon zijn dat niet alle liefdes bedoeld zijn voor de eeuwigheid, en dat de duur ervan niks zegt over de waarde? Geen idee. Hopelijk komt er nog een moment dat ik hem kan zien als zo’n stukje glas op het strand dat door de kracht van de getijden de scherpte is kwijtgeraakt en is gaan lijken op een kiezel. Maar om die mildheid te kunnen voelen, zijn er nu nog te veel losse eindjes. De wereld is veranderd en wij zochten elkaar niet op. We hebben het verdomme niet gered.’

Op verzoek van de geïnterviewde is de naam Anouk ­gefingeerd.

Coronaverhalen

Voor de komende weken zoeken we mannen en vrouwen, jong en oud, van single tot net samenwonend tot meer dan 50 jaar samen, die hun liefdesrelatie in welke vorm dan ook hebben zien veranderen door het corona­virus en de lockdown. Van prille liefde tot het verlies ven een levenspartner. We horen graag van u. Mail naar lust@volkskrant.nl.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden