De gidsLust & Liefde

De vrome vader van Hasna (40) reageerde heel anders op haar Nederlandse vriend dan verwacht

Beeld Sasa Ostoja

‘De eerste keer dat ik Lex ontmoette was in de kelder van het enige café dat die nacht nog open was. Ik had me laten overhalen door een vriendin en kende een van de jongens met wie hij stond te praten. Hij was aardig, dat was mijn eerste indruk. Maar toen we na afloop dezelfde richting op fietsten, dacht ik: hij zal er toch niet van uitgaan dat hij mee mag? Onderweg vroeg hij naar mijn Marokkaanse achtergrond en als vanzelf begon ik te huilen en ik vertelde over mijn inmiddels geremigreerde ouders die mij mijn westerse levensstijl verweten en die ik al een tijd niet meer zag. Of zijn bevrijdende reactie me toen al opviel, weet ik niet, maar onbewust moet die toch tot mijn benevelde hoofd zijn doorgedrongen, want toen we voor mijn deur stonden vroeg ik hem alsnog mee naar boven. Anders dan veel anderen had hij niet gezegd: ‘Wat een stomme ouders, wat een bekrompen lui.’ Hij luisterde naar me en praatte niemand naar de mond. Ook mij niet. Die nacht gebeurde er niks tussen ons, maar in de dagen erop stuurde hij aan op een nieuwe ontmoeting, hij verstond de kunst te volharden zonder brutaal te worden. Maar ik had voor mezelf een heel andere man in gedachten, een lange en sterke, en ik beklaagde me bij mijn vriendinnen: hoe kom ik van deze jongen af? Totdat een van hen zei: ‘Ik weet dat je in God gelooft, misschien heeft Hij hem gezonden. Geef die jongen een kans, hij lijkt me iemand die voor jou kan zorgen.’ 

Een beetje hoogdravend misschien, maar toen ik afstand deed van dat kinderlijke sjabloon waarmee ik tot dan toe altijd de verkeerde mannen had aangetrokken, zag ik pas hoe lief en geduldig deze jongen was. Door met hem te daten bewees ik niet zozeer hem, maar mezelf een dienst en bij elke ontmoeting werd ik iets verliefder, al duurde het even voor ik er helemaal in durfde te geloven. Hield hij echt van mij? Uit onzekerheid maakte ik ruzie over de kleinste dingen. Een cherrytomaat sneed hij in de breedte in plaats van in de lengte, belachelijk. En een ui pakte hij niet, zoals ik geleerd had, eerst in een hand om hem met de andere twee keer doormidden te snijden, maar hakte hij op een plank in dikke plakken. Telkens als ik daar stampij over maakte, en riep: zie je wel dat wij niet bij elkaar passen, wachtte hij tot ik bedaard was en zei pas de volgende ochtend dat ik hem kwetste met mijn bedilzucht en het gebrek aan vertrouwen. Het had meer voor de hand gelegen als hij had gezegd: wat een gestoord wijf ben je, ik ben er helemaal klaar mee. Ik verklaarde omstandig dat een lap stof maar op één manier gevouwen kon worden en dat je tijdens het afwassen niet, zoals hij, tussendoor je handen droogt. Maar nog had hij niet genoeg van me, en telkens was er weer die opluchting: hij blijft echt bij mij. We werden hechter en hechter en mijn groeiende zelfvertrouwen bracht me ertoe een verzoeningspoging te doen bij mijn ouders en hen op te zoeken. Het werd een ontroerende ontmoeting van zes mooie dagen en ik besloot ze niet te vertellen over mijn Nederlandse vriend om het niet extra gecompliceerd te maken. Hier thuis wist iedereen van mijn relatie, mijn traditionele zus ook, maar zij en ik spraken daar niet over. Tot hij en ik gingen samenwonen.

Ineens had ik helemaal genoeg van leven in de schaduw. Ik besloot haar te schrijven. Ik was inmiddels zo zeker van mijn vriend dat ik hem en ons het daglicht gunde. Deze man had mij stabiliteit gegeven, dat mocht iedereen weten. In diezelfde weken zette ik een foto van ons op Facebook die binnen een paar uur via een tante mijn vader bereikte. Ik wachtte op zijn telefoontje, toch nog in paniek. Dat kwam pas na vier dagen. Ik hoorde hem huilen. ‘Waarom heb je niks verteld toen je hier was?’, vroeg hij. ‘Heb je dan al die dagen geacteerd?’ ‘Papa’, zei ik, ‘ik was zo bang.’ En toen antwoordde mijn vader even plechtig als vanzelfsprekend: ‘Wie zegt dat ik beter ben dan die man? Wie ben ik om over hem te oordelen?’ Hoe was het mogelijk? Wie had gedacht dat deze vrome man ooit deze woorden zou uitspreken, hij was echt veranderd. Vervolgens belde mijn vader mijn zus die mij na het nieuws van mijn samenwonen niet meer had willen zien of spreken. ‘Ik ben jullie vader en ik keur dit goed’, zei hij, ‘nodig hen uit te eten.’ En zo gebeurde het. Nieuwsgierig kropen mijn kleine neefjes bij mijn vriend op schoot, zo vaak zagen ze geen Nederlanders bij hen in huis. Vlak voor hij ons telefoongesprek beëindigde had mijn vader nog wel gezegd: ‘Maar jullie gaan wel trouwen.’ Ik keek Lex aan, en met de mij inmiddels zo bekende kalmte zei hij: dan doen we dat toch? Nog diezelfde maand trouwden we, mijn voormalig docent en zijn vrouw waren mijn getuigen en daarna zijn we met de ouders van mijn vriend naar Marokko gegaan. Een dodelijk vermoeiend soort koorddansen was het, om de twee culturen in evenwicht te houden. Want hoe vertel je je vrijgevochten schoonmoeder dat ze beter een bh kan aantrekken? En hoe beweeg je je vader tot begrip als iedereen bij de auto moet wachten tot zij zich heeft opgemaakt? Uiteindelijk liep alles goed af. Mijn vader kuste de wangen van mijn man en zei: ik heb er een zoon bij.

 Nu zijn we enkele jaren verder. Ik haal mijn schouders op over zijn manier van tomaten en uien snijden. En opmerkelijk genoeg is het de laatste tijd vooral hijzelf die de Nederlandse schraalheid bekritiseert en schamper doet over de verjaardagen van zijn familie met een enkel colaatje en een bakje chips. En dan antwoord ik wat hij mij vroeger antwoordde: ‘Laat hen toch, dat is hun cultuur, respecteer het.’

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden