De voice-over beperkt de ruimte om Mauds gedrag in La Holandese zelf te beoordelen (***)

In haar filmdebuut verraadt Marleen Jonkman een scherp oog voor het niet te regisseren moment. La Holandesa gaat over het ontvluchten van een gefnuikte droom. Onmogelijk, blijkt al vlot.

Rifka Lodeizen als Maud in La Holandesa.

Ze proberen het nog één keer, het ­Nederlandse liefdeskoppel Maud en Frank. In een ogenschijnlijk perfect ­decor om elkaar opnieuw te ontdekken: op reis door Chili, van het koude, bergachtige Patagonië in het zuiden naar de uitgestrekte, warme Atacamawoestijn, duizenden kilometers noordelijker. Zo’n trip waarbij persoonlijke ontwikkelingen worden weerspiegeld in het veranderende landschap, keurig ­volgens het roadmoviehandboek.

La Holandesa, het speelfilmdebuut van Marleen Jonkman, gaat over het ontvluchten van een gefnuikte droom: Maud en Frank zijn rond de veertig, ongewenst kinderloos en hopen elkaar te vinden in een leven zónder die droom. Onmogelijk, zo blijkt al vlot.

Impulsief slaat Maud op de vlucht, weg van Frank. Weg van de werkelijkheid, ook. Op een veerboot fantaseert ze over een leven mét kinderen, waarna ze zich verward opdringt als tijdelijke ­oppas van de baby die haar uit haar slaap huilde. Later krijgt ze een lift van een vrachtwagenchauffeur en zijn 10-jarige zoontje Messi (dat eigenlijk Diego heet). Als de chauffeur haar ’s nachts aanrandt, neemt Maud opnieuw de ­benen, met Messi aan de hand.

Het is een fraai, ongewoon filmduo, beiden met een been in hun eigen ­fantasiewereld, waar ze elkaars behoeften tijdelijk vervullen. Rifka Lodeizen lijkt gemaakt voor de rol, gezegend met een zorgelijke frons waarmee ze piekeren haast tot kunst verheft. Ook de ­10-jarige Cristóbal Farias overtuigt als surrogaatzoon met een minstens even dwingende behoefte aan een moederschoot.

Een dissonant is de terugkerende voice-over met voicemailberichten van Frank, die zich afwisselend ongerust, boos en gelaten toont. ‘Weet je nog dat je zei dat we samen de hele wereld ­aankonden?’ Die teksten storen, op den duur, en niet eens zozeer vanwege de clichématige inhoud ervan. Zo’n zeurderige kerel die enkel hoopt dat Maud de oude Maud weer wordt, terwijl het de kijker allang duidelijk is dat ze een pad is ingeslagen waarbij er geen weg terug meer is: het zorgt voor een onnodige confrontatie met de werkelijkheid die Maud tracht te ontvluchten. La Holandesa is juist op zijn sterkst wanneer je, net als Maud, wordt verleid die werkelijkheid even te vergeten, wanneer je de ruimte krijgt haar gedrag zelf te beoordelen. De voice-over beperkt die ruimte.

En dat terwijl Jonkman Mauds illusie geregeld zo krachtig verbeeldt. Juweeltjes zijn het, de kleurrijke en zonovergoten beelden van op straat spelende kinderen in de kunstenaarsstad Valparaíso. Hier verraadt Jonkman een scherp oog voor het niet te regisseren moment – en hier smaakt La Holandesa naar meer.

La Holandesa, 3 sterren

Regie Marleen Jonkman.

Met Rifka Lodeizen, Cristóbal Farias, Guido Pollemans, Daniel Candia.

92 min., in 26 zalen.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden