Recensie Ty Segall & White Fence

De vijftien korte nummers op Joy schieten van melancholiek naar euforisch (drie sterren)

Ty Segall & White Fence: Joy.

De Californische Ty Segall blijft in rap tempo platen uitbrengen en iedere keer denk je weer: doe nou eens wat rustiger aan en maak een album eens echt goed af.

Ty Segall & White Fence: Joy

Drie sterren

Drag City/V2

Ook nu weer, op deze co-productie met Tim Presley alias White Fence. Joy is wat de titel zegt: een vrolijke potpourri van gitaarriffs, liedjes en aanzetten daartoe. De vijftien korte nummers schieten van melancholiek naar euforisch. Na ieder mooi klein liedje volgt weer een ontregelend stukje kabaal. Saai wordt het nooit. Echt heel goed of onontkoombaar ook niet.

Maar het is een vermakelijk half uurtje muzikaal plezier dat het duo hier aanbiedt. Alsof ze A Quick One, While He’s Away, de aloude mini-opera van The Who (1966), van een vervolg wilden voorzien. Wat ze natuurlijk niet lukt, maar charmant is het wel.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.