StijlpastoorMan als leverworst

De Stijlpastoor dankt de Heer dat we van die skinny ellende rond de heupen afgeraken

Nelson Mandela, de Zuid-Afrikaanse politicus en strijder tegen de Apartheid, tijdens zijn eerste bezoek aan Nederland, een paar maanden na zijn vrijlating van Robbeneiland. Beeld ANP

Met lichte weemoed denkt Esquire-hoofdredacteur Arno Kantelberg terug aan het jasje van Mandela in Amsterdam. 

Ik vond laatst een berispend bericht van een lezer op de digitale deurmat. Of ik de term bips voortaan zou willen mijden, want die is voor kinderen, niet voor volwassen mannen. Afijn, omdat ik als stijlpastoor in dienst sta van mijn kudde, geef ik onmiddellijk gehoor aan dat verzoek, al had ik voor vandaag wel de mannenderrière op de agenda staan, met name die van Rick Engelkes, hieronder. 

Vanwege de beperkte lengte van het jasje zijn de hammen van deze acteur goed zichtbaar voor de toeschouwers achter hem. Kijk, ik ga er blind van uit dat heer Engelkes over een knappe krent beschikt, en als mooie jongen komt hij ­sowieso overal mee weg, maar een functie van het jasje is óók om de toges te camoufleren. Daarom danken we Onze-Lieve-Heer op de blote knieën dat we eindelijk van die skinny ellende afgeraken. Al de hele nieuwe eeuw kijken we tegen überkorte jasje en retestrakke broeken aan. Dat fenomeen – de man als leverworst – loopt gelukkig op zijn laatste benen, op de catwalks is het lange jasje en de wijde bandplooibroek alweer een seizoentje of twee terug, dus het is een kwestie van tijd voordat het straatbeeld meebeweegt.

Rick Engelkes tijdens de inloop bij de premiere Opvliegers 5 in DeLaMar theater in Amsterdam. Beeld Hollandse Hoogte / Patrick Harderwijk

En zo moest ik ineens, met lichte weemoed, denken aan Nelson Mandela, met name aan het jasje dat hij droeg tijdens zijn opwindende bezoek aan Amsterdam in 1990. Het was luttele maanden na zijn vrijlating en Mandela was nog niet overgestapt op zijn Madiba-shirts, de gebatikte zijden bloezen. Op het balkon van de Stadsschouwburg presenteerde hij zich in een double-breasted pak, naar ik vermoed van de hand van zijn vaste kleermaker Yusuf Surtee. Hij combineerde het met een wit overhemd en een prachtig paarse stropdas met paisley­motief. Die vloekte weliswaar lelijk met het groene ensemble van Winnie, maar goed, dat was waarschijnlijk de vertaling van hun verhouding.

Het double-breasted jasje stamt af van de reefer jacket van de Britse marine, een jas met drie rijen knopen. Mandela’s jasje had vier knopen, laag gepositioneerd, zoals in de jaren tachtig usance was (denk Richard Gere in American Gigolo), waarvan hij de onderste knoop gesloten hield (denk Billy Ocean in When the Going Gets Tough). Dat genereert een beetje een kokereffect rondom de heupen, maar camoufleert in elk geval de achtergevel. Ik wil maar zeggen, waarde Rick: van mij hoef je niets aan te nemen, maar als Nelson Mandela het zegt...

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden