Recensie Dans

De oogst is te mager bij TWOOLS, de jaarlijkse presentatie van jong choreografietalent (twee sterren)

TWOOLS door Scapino Ballet Rotterdam, 6/6, Rotterdamse Schouwburg. Aldaar t/m 10/6, tournee van 30/11 t/m 25/1/2019.

De jaarlijkse presentatie van jong choreografietalent door Scapino Ballet Rotterdam valt zelden echt tegen. In de kleine twintig jaar dat het Rotterdamse gezelschap het seizoen afsluit met het aantrekkelijke concept TWOOLS – een goed verzorgde aaneenschakeling van korte stukken van verschillende makers – zit er meestal voldoende verrassends tussen om met opwinding naar huis te gaan: je proeft de belofte dat één, twee of drie choreografen een groot ensemble aankunnen en de grote zaal aandurven.

Helaas. Bij deze TWOOLS is de oogst te mager. De meeste choreografen stappen in klassieke valkuilen, zoals het keurig vertellen van korte verhaaltjes met een overdaad aan elementen. De getalenteerde Joeri Dubbe presenteert in Ladder 84 een (te) lange futuristische loop van rondcirkelende dansers die geconditioneerd hun robotmotoriek afwerken. Af en toe breekt iemand uit. Maar de tredmolen blijkt dwingend, en eindeloos: de klassieke dystopie ziet er strak uit, maar Dubbe weet van geen ophouden.

De jonge Ryan Djojokarso kiest voor zijn eerste grotezaaloefening als grappig thema een ode aan de single. Hij slaat zijn uitwerking echter plat met te veel anekdotiek en flodderig bewegingsmateriaal van vluchtige armen en gehaaste kniebuigingen. De laboratoriumgroep van individuen gedraagt zich bovendien precies zoals de voice-over van het stuk al benoemt – weinig spannend. 

Repetitie van While the leaves are blowing, gechoreografeerd door Ryan Djojokarso en gedanst door Scapino Ballet Rotterdam. Foto Nienke Elenbaas

Ook de trio’s van de Taiwanese Feng-Yu Shen (Kiss the void of east and west, over de eenzaamste walvis ter wereld) en de Catalaanse Miquel G. Font (Norai, over vasthouden en loslaten) ontwikkelen zich lineair, eenduidig en voorspelbaar, al geven de Scapinodansers er gelukkig veel scherpte aan. Het tragische schermtrio van Marcos Morau is aardig, maar ook een herneming uit 2014. De enige die de vlakke avond licht optilt is de Pool Maciej Kuźmiński. In It’s Gonna Rain geeft hij op Steve Reichs gelijknamige compositie een grappige twist aan eenvoudige bewegingen als draaien, stappen en (weg)lopen.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.