De Gids Lust en Liefde

‘De nieuwe vrouw die ik ben geworden door onze ontmoeting, neemt niemand me meer af’

Beeld Sasa Ostoja

Josephine krijgt een nieuwe collega die nogal van invloed is. 

Josephine, 53: ‘En ineens stuurden we elkaar onze privéfoto’s van dertig jaar geleden. Ik dacht dat ik mezelf wel zo’n beetje kende. Ik was getrouwd, had goede vrienden en huis-tuin-en-keukenkennissen, mijn leven verschilde denk ik niet zo van dat van anderen om me heen en ik was er tevreden mee. Na twee, drie maanden van zakelijk contact waarin dus steeds meer persoonlijks sloop, zoals die foto’s, ontmoetten we elkaar voor het eerst. Stel je voor, ik was dertig jaar samen met mijn man, al langer dan dertig jaar lerares Frans, mijn klaslokaal is mijn arena, daar word ik gezien, maar daarbuiten is mijn wereld klein. Deze man en ik hadden contact over een nieuwe lesmethode, en hij stelde me vragen. Hij wilde weten wat mijn ideeën waren over mijn vak, vroeg me: waarom sta je al zo lang voor de klas en waarom houd je eigenlijk van lesgeven? Wezenlijke vragen waar het in mijn huwelijk al lang niet meer van kwam. Niet uit onaardigheid, dat zeker niet. Misschien vond mijn man dat ik zo samenviel met mijn werk dat dit in ons gezamenlijk leven al lang geen onderwerp van gesprek meer hoefde zijn. Sowieso zitten we nog zelden tegenover en kijken elkaar in de ogen en zeggen: vertel eens, hoe was je dag. Het lijkt wel of je in een huwelijk minder nieuwsgierig wordt naarmate je je meer zeker voelt van elkaar. Waarom anders vragen lang gehuwden elkaar zo zelden of ze gelukkig zijn? Deze nieuwe man die pardoes mijn leven binnenkwam kon soms ineens iets zeggen of mailen als: ‘Ik heb eens over je na zitten denken...’ En nog los van wat dan volgde bracht zo’n zin mij lang in verrukking.

Maar ik raakte in paniek, want al snel werd die speciale attentie een soort levenselixer, iets waar ik niet meer buiten kon voor mijn persoonlijke ontwikkeling. Hij was uitermate hoffelijk die eerste keer dat we wat gingen drinken. Hij bleek een man die in gezelschap heel luidruchtig kon zijn maar die zich, wanneer ik alleen met hem was, uiterst gevoelig toonde. Zijn onophoudelijke vragen, zijn interesse in mij, deden me geloven dat ik ertoe deed. En niet alleen dat, ze zorgden voor vertrouwelijkheid. Niet in mijn huwelijk en niet in eerdere vriendschappen was ik ooit zo zonder voorbehoud geweest. Ik was gewend continu mijn voelsprieten in de lucht te houden en op het argwanende af te polsen wat iedereen van me vindt. In een klas vol havo 4-scholieren bijvoorbeeld, moet ik wel alert zijn. Ik ben de eenling, zij zijn een groep. Zelfs in de lerarenkamer zijn er momenten dat ik me op mezelf teruggeworpen voel. Het is grappig, mijn enige vertrouwelinge vroeg me laatst: hoe is dat nou, zo’n man in je hoofd? En ik dacht: ja, dat is het precies. Hij zat altijd in mijn hoofd. Voortdurend probeerde ik alles door zijn ogen te zien. Ik veranderde, mijn natuurlijke schuchterheid verdween. Hij zei eens, na weer een nieuwe ontmoeting: jij en ik hebben ook een relatie, maar niet zoals jij zou willen. Was dat zo? Wilde ik echte liefde? Nooit heb ik ook maar gezoend met hem. Ik sprak nooit over mijn verlangens, noch met hem, noch met anderen, ik ben verstandig genoeg om me daar niet over uit te laten. Ik ben nooit in mijn leven dronken geweest, heb nooit drugs gebruikt. En ook nu was ik bang controle te verliezen en bang om de geweldige vriendschap die mij uit mijn schulp had gehaald op het spel te zetten. Intussen bleven we elkaar apps sturen met grapjes of vragen of gewoon om elkaar goedenacht te wensen. Uit dat alles bleek totaal niet dat hij afstand wilde nemen. Wat heb ik gemist? Was hij te groot voor mij? Te charmant, te invoelend, te inpalmend? Er waren zoveel vrouwen die hem bewonderden.

Later, toen we collega’s werden in het bestuur van dezelfde onderwijsinstelling, deden zich vaker momenten voor dat we elkaar zagen. Tijdens die vergaderingen voelde ik een soort verbinding die wel wederzijds moest zijn, dacht ik, want gehalveerd kan een gevoel nooit zo hevig zijn. Maar na maar liefst zeven jaar waarin ik hem had ervaren als mijn mentor, als stimulans, als iemand die mij aanzette tot van alles waarvan ik niet wist dat ik het kon, reageerde hij ineens niet meer op mijn apps. Misschien zat ik hem te dicht op zijn huid. Aangemoedigd door zijn enthousiasme had ik soms tekstjes gemaild als: drie weken geleden zei je dat en dat en nu spreek je jezelf tegen, hoe zit dat? Ik hoopte dat hij net zo aangenaam geprikkeld zou zijn als ik, dat hij gevleid zou zijn omdat hij omgekeerd ook door mij werd gezien, maar hij raakte geïrriteerd. Hij vond me ineens lastig, en het was makkelijker om rigoureus te kappen. Lafaard, dacht ik, jij bent mijn vriendschap niet eens waard. Maar vertwijfeld was ik ook. En ook al is de laatste keer dat we samen afspraken of elkaar persoonlijke apps stuurden alweer twee jaar geleden, ik probeer nog dagelijks te achterhalen wat er nou fout is gegaan. Zo’n bijzondere vriendschap zo eenzijdig kapot gemaakt, met welk doel? Schaamde hij zich dat hij zich aan me had laten zien? Die laatste keer dat ik hem vroeg om nog eens af te spreken in het café om even bij te praten – daar is hij niet op ingegaan.

Het wordt al iets vager, de hoop en zijn echo in mijn hoofd. En de nieuwe vrouw die ik geworden ben door onze ontmoeting, neemt niemand of niks me meer af. Ook zijn pijnlijke afwijzing niet. Soms knikt hij me tijdens een sporadische gezamenlijke vergadering ineens zomaar toe. Zoals vorige week: een kort knikje vanaf de andere kant van de tafel, voor niemand anders zichtbaar dan voor mij. Ik kon het niet helpen en werd er warm van. Want mijn leven lang word ik altijd alleen gewaardeerd om wat ik doe en kan, maar nooit om wie ik ben. Hij was de eerste.’

Overleeft een liefde ziekte, een miskraam of vreemdgaan? In Van Twee Kanten interviewt Corine Koole twee partners apart van elkaar over een heftige gebeurtenis in hun relatie.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden