De lekkerste reisbestemmingen voor foodies

Dessert in restaurant Burek in Tel Aviv: alsof Jackson Pollock is gereïncarneerd als banketbakker

Culinair recensent Mac van Dinther noemt Slovenië dé nieuwe bestemming voor foodies. Maar voor de reiziger die van goed eten houdt zijn er meer locaties interessant. De Gids zet de beste culinaire reisverhalen op een rij.

Waarom Slovenië dé nieuwe bestemming is voor foodies

In de Sloveense gastronomie neemt de belangstelling voor traditioneel Sloveens eten weer toe. Het is wat (officieus) de Nieuwe Sloveense Keuken wordt genoemd: een beweging van jonge koks, die de wereld hebben afgereisd, alles hebben gezien (en gegeten) en terugkeren om de oude kooktradities nieuw leven in te blazen. 

Mac van Dinther maakte een culinaire roadtrip door Slovenië. Van de bergen in het westen tot de vlaktes in het oosten waar de bergen heuvels worden en de dalen rimpels in het landschap. Van schnapps drinkende boeren tot een kok die Simon & Garfunkel draait in zijn wijnkelder. Van de elegante barokhuizen in Ljubljana tot een berghut in de Soča-vallei. En natuurlijk bezoekt hij ook Ana Roš, chef-kok van restaurant Hiša Franko in Kobarid, en ‘de beste vrouwelijke chef-kok ter wereld’.  

Ana Roš, chef-kok van restaurant Hiša Franko in Kobarid, Slovenië Beeld Els Zweerink

Tel Aviv ontpopt zich tot foodiestad zonder regels en taboes

Volgens culinair journalist Jigal Krant eet je nergens beter dan in Tel Aviv. ‘Dat begint al op straat met onovertroffen fastfood als shoarma, falafel en, mijn favoriet, sabich: een warme pita gevuld met gefrituurde aubergine, hardgekookt ei, een handvol salades en een rits sauzen. In laagdrempelige restaurants maken chefs gebruik van de rijke eettradities van de immigrantenbevolking. Met als resultaat een inventieve fusionkeuken zonder regels of taboes.

Tel Aviv staat bovenaan het verlanglijstje van culinaire avonturiers. De early adopters raken niet uitgepraat over hun ervaringen. In New York, Parijs, Londen en Amsterdam verschijnen Israëlische restaurants en sterrenchefs laten zich inspireren door het heilige land. Jeruzalem trekt een nieuw soort pelgrims: foodies op zoek naar de geuren en smaken van hun goeroe Yotam Ottolenghi. Die bracht - ere wie ere toekomt - met zijn kookboeken de Israëlische keuken onder de aandacht van een miljoenenpubliek.

Buitenrestaurant Ramesses om twee uur 's nachts Beeld Vincent van den Hoogen

De nieuwe Turkse keuken

Het zijn opwindende tijden voor wie van eten en reizen houdt. Overal ter wereld staat een nieuwe generatie chefs op: goed opgeleid, goed gebekt en verbonden via internet reizen ze de wereld rond om ervaring op te doen. Met die kennis in hun bagage keren ze terug naar eigen land om daar de lokale keuken nieuw leven in te blazen.

Het virus is waarschijnlijk ontstaan in Scandinavië, besmette van daaruit Europa, dook recentelijk op in Zuid-Amerika en heeft nu ook Turkije aangestoken. En waar beter zou het kunnen gedijen dan in Istanbul, de stad die met twee benen in twee werelden staat?

Wat weten wij buitenlanders van de Turkse keuken? Döner, baklava, kebab en lahmacun. Zeker, dat is er in overvloed in Istanbul, waar eetstraten zijn omzoomd met de vleesbomen van de dönertentjes, etalages vol liggen met kleurige stapels zachtzoet Turks fruit en straatverkopers hun simit, ronde broodjes met sesam, uitventen. In restaurants aan de Bosporus staan schalen met vissen en gevulde aubergines klaar, in de lucht hangt de geur van geroosterde kastanjes.

Maar er is meer. In trendy restaurants als Yeni Lokanta, Gile en Lokanta Maya wordt modern en ambitieus eten geserveerd dat stevig is geworteld in de lokale keuken. Ze zijn de voorposten van een culinaire beweging die de Nieuwe Turkse of Nieuwe Anatolische keuken wordt genoemd.

In de keuken van het ambitieuze restaurant Gile, waar wordt gekookt op het niveau van een Michelinster. Beeld Cigdem Yuksel

Lui-lekkerland in Zuid-Spanje

Niet veel toeristen bezoeken het Spaanse Huelva. Ten onrechte, zegt verslaggeefster Nell Westerlaken, want alle lekkere dingen komen uit de groene heuvels en uit de zee rondom het nuchtere havenstadje. Het groene achterland loopt door tot aan de horizon. Land en zee komen bij elkaar, vruchtbare akkers, bossen en uitgestrekt viswater. De producten die eruit voortkomen zijn bekend in heel Spanje en soms ook ver daarbuiten. 'Voor een hoge concentratie Michelinsterren ben je beter af in Baskenland of Catalonië', zegt culinair gids Jesús Carrasco, 'maar al die sterrenkoks uit het noorden weten ons te vinden voor ingrediënten van hoge kwaliteit.'

De jamón ibérico uit de provincie Huelva wordt overal verkocht in de stad Huelva. Grote kans ook dat je elders in Spanje de gambas blancas de Huelva tegenkomt, garnalen die haast transparant zijn, zo wit en alleen aan dit deel van de kust voorkomen. Vanuit de zilte zeelucht op de visafdeling ben je in een paar stappen bij de aardse geur van gedroogd vlees of het frisse aroma van de stapels vers fruit.

De stad en de gelijknamige provincie zijn zo bekend om hun landbouwproducten dat ze afgelopen jaar twee vliegen in één klap kon slaan. In 2017 werd gevierd dat Columbus hier 525 jaar geleden koers zette naar het westen. Voor de duur van het jaar werd het bescheiden Huelva uitgeroepen tot culinaire hoofdstad van heel Spanje.

Restaurant Puro Chup Chup, Calle Rábida.

Poolse renaissance

Warschau moet het niet hebben van haar schoonheid. Maar wat de stad tekortkomt aan schoonheid probeert het te compenseren op andere terreinen, zoals kunst, cultuur en eten. Warschau is de hipste stad van Polen en de plaats met de levendigste restaurantscene, waar zich een opmerkelijk fenomeen voordoet: de revival van de Poolse keuken.

Wat opvalt is dat de jonge Poolse koks in hun vernieuwingsdrift teruggrijpen op de keuken van hun groot- en overgrootouders. Hun kosmopolitische eetcultuur werd in een klap weggevaagd door het communisme. Na jaren van wild om zich heen grijpen, is de Poolse keuken aan een nieuwe fase begonnen: die van het in ere herstellen van oude kooktradities met authentieke producten. Maar dan moderner en beter uitgevoerd, door chefs die wat van de wereld hebben gezien.

Milkbar Prasowy.

Een nieuwe generatie in Parijs

Niet zo lang geleden kon je nergens zo saai eten als in Parijs. Je kon ook nergens zo goed eten, maar dan moest je ruim de tijd hebben, een zak geld en een Michelingids. Voor een snelle lunch was de doorsneebezoeker aangewezen op het dagelijks menu van een plakkerige bar tabac. Of op een restaurant-op-de-hoek met rode luifels en een terras vol plastic rieten stoelen. De menukaart daar was net zo in beton verankerd als de Eiffeltoren. Entrée, plat, dessert. Vooraf uiensoep, slakken of terrine, daarna boeuf, volaille of agneau. Kaas of iets zoets na. Niks mis mee natuurlijk, mits goed bereid. Maar de Franse keuken was zo superieur volgens sommige Franse chefs dat je die klassieke gerechten liefdeloos op een bord kon kwakken.

Lang duurde dat zo voort, maar zelfs culinair Parijs moest op een bepaald moment mee met de tijd. Een nieuwe generatie Franse koks zette de schouders eronder. Een jaar of vijf geleden wemelde het opeens van de hippe bistro's. Leuke, betaalbare bistro's. Met moderne menu's staken ze de oude gastronomische instituten naar de kroon. En de laatste vijf jaar is een nieuwe stap gezet in culinair Parijs. De woorden fastfood, streetfood en take-away waren voorheen taboe (en onuitspreekbaar) in Franse culikringen. Maar jonge carrièremakers hebben geen tijd meer om anderhalf uur te lunchen. En de quinoageneratie verruilde de terrine de lapin voor een salade de betteraves, bietensalade. Nell Westerlaken zette de beste nieuwe generatie eettenten voor u op een rij.

Miss Ban Mhi, Rue Mandar Beeld Nell Westerlaken

Het nieuwe Bornholm: een culinair hipstereiland

Sterrenrestaurant Kadeau opende tien jaar geleden in een voormalig snoepwinkeltje aan zee op het Deense eiland Bornholm en wordt gezien als de pionier, de aanjager van Bornholms nieuwe elan.

Met de komst van Kadeau ontwikkelde Bornholm zich steeds meer tot een fijnproeverseiland.Ooit was het Deense eiland Bornholm zo goed als bankroet: de visserij ging failliet, jongeren vertrokken naar Kopenhagen. Na het succes van sterrenrestaurant Kadeau keert die generatie terug en brengt nieuw elan. Zoals in Tørvehal, een voormalig slachthuis en nu foodhal waar je Frødeboller kunt proeven, torenhoge, met eiwit gevulde marshmallows op smaak gebracht met drop, gedroogde framboos en witte chocolade. Gruwelijk lekker.

En zelfs midden in het bos kun je uitstekend eten: in het vindingrijke Christianshøjkroen. De chef bedenkt een wisselende maaltijden die uit soms wel acht kleinere gerechten bestaat.

Het kleine Christiansø, een van de ‘erwt-eilanden’ bij Bornholm Beeld Eric Lange

Eten in Dublin: 'Je voelt de verandering, je voelt hoe de trots groeit'

De Ieren beginnen nu pas te ontdekken hoe goed hun keuken eigenlijk is. Tv-kok en kookboekenschrijver Yvette van Boven werd er geboren en bracht er de eerste tien jaar van haar leven door.

‘De Ieren hebben altijd gedacht dat het niet zo bijzonder was wat ze kookten, maar toen zagen ze hoe Scandinavische koks furore maakten met hun eigen producten. Ierland heeft dat ook allemaal, veel vis en schaaldieren, uitstekend vlees van rund, varken en lam en ze hebben die traditie van wildplukken. Eerder dit jaar zei een Ierse chef tegen me: 'We zijn te bescheiden, daarom lopen we achter op de Nordic kitchen.' Maar je voelt de verandering, je voelt hoe de trots groeit.'

Van Boven tipt in Dublin de lekkerste eetadressen met food that hugs your heart zoals ze zeggen in Ierland, eten dat het hart verwarmt.

Dublin Beeld Oof Verschuren
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.