De laatste zet van vastgoedmagnaat Magnusson

Hij moest Magna Plaza verkopen om een nieuw begin te kunnen maken. Want LARS MAGNUSSON verloor bijna al zijn geld in een Russisch avontuur....

BUITEN op de gevel van een gebouw aan de Amsterdamse ring prijkt in grote letters zijn bedrijfsnaam: Larmag. Vanuit zijn kantoor op de zevende verdieping heeft Lars Magnusson een weids uitzicht over de stad. Het kantoor, het uitzicht en zijn huis in Blaricum: dat is alles wat hij nog heeft in Nederland. 'Ik begin nu voor de derde keer in mijn leven helemaal opnieuw. Het is altijd weer een uitdaging', zegt hij peinzend. Dan, glimlachend: 'Maar ik hoop toch dat dit de laatste keer is.'

Een maand geleden verkocht Magnusson al zijn Nederlandse gebouwen aan de vastgoedbeleggingsmaatschappij Uni-Invest. Pronkstuk van die portefeuille was Magna Plaza achter het Paleis op de Dam. De verkoop sloot een tijdperk af: het winkelpaleis in het voormalige postkantoor en de man die het ontwikkelde, Lars Magnusson, werden ikonen van de ondernemende jaren tachtig.

De Zweed dook regelmatig op in kranten en tijdschriften, en hij stortte zich op nog stoutmoediger projecten. De eerste echte Amsterdamse wolkenkrabber bijvoorbeeld, een kantoortoren van 210 meter nabij station Sloterdijk. Die toren is er nooit gekomen, en misschien is dat maar goed ook.

Want een tweede avontuur van Magnusson werd wel realiteit, en daarmee ging hij alsnog de mist in. In het zakenblad Quote verscheen een reportage over een toernee per privé-jet door Rusland. Tussen 1993 en 1996 investeerde Lars Magnusson grootscheeps in Russische olievelden.

Was het een idealistische bevlieging, om die arme Russen te helpen bij hun overgang naar het kapitalisme? Resoluut schudt Magnusson het hoofd: 'Nee. Het was een kans om heel goedkoop bezit te verwerven.' Van heel duur verkopen is het nooit gekomen. 'Ik heb er honderd miljoen dollar in gestoken en die ben ik allemaal kwijtgeraakt', verzucht hij nu. 'Ik heb nog nooit in mijn leven zo hard gewerkt en tegelijk zoveel verloren. Vreselijk!'

De Russen kenden maar één regel: 'Alle winst was voor hen, alle verliezen voor ons.' Contracten werden de ene dag met voeten getreden en de andere dag als breekijzer gebruikt. En rechters die schadeclaims kunnen toewijzen of faillissementen uitspreken, bestaan in Rusland niet.

'Een vriend van mij heeft eens een procedure gewonnen tegen de regering van Toerkmenistan. Prompt verklaarde die hem tot ongewenst persoon, zodat hij zijn geld niet kon komen opeisen.' Magnussons enige troost is het illustere gezelschap waarin hij in Rusland verkeerde. George Soros, grootmeester van het flitskapitaal, 'raakte er naar eigen zeggen twee miljard dollar kwijt. We have all been brave and we all lost money.'

Nog tijdens de afwikkeling van het Russische drama, in maart 1997, kocht Magnusson samen met andere investeerders het Londense beursfonds Probus. Met een belang van 29,9 procent werd hij de nieuwe beheerder van het fonds. 'Er zat voor driehonderd miljoen gulden aan onroerend goed in, maar dat was van zeer slechte kwaliteit: veel leegstand, achterstallig onderhoud, te dure hypotheken. Als wij het niet hadden gesaneerd, was het in juni van dat jaar failliet gegaan.'

Nu die klus is geklaard, is Probus vrijwel leeg. De enige overgebleven bezitting is een resort (vakantie-complex) in het Schotse Aviemore. 'Ik heb nog niet besloten of we dat gaan verkopen of herontwikkelen.' Zeker is dat Probus, behalve in bedrijfsgebouwen, gaat investeren in hotels en vakantieparken. 'Die geven veel hogere rendementen dan kantoren. Toerisme is de grootste groei-industrie ter wereld. Als ik tegenwoordig een hotelkamer wil boeken, kost mij dat veel meer moeite dan twintig jaar geleden.'

Om die uitbreiding te financieren, verkocht Magnusson zijn Nederlandse bezittingen aan Uni-Invest. 'Natuurlijk had ik liever aandelen uitgegeven, maar dat kon niet. Alle vastgoedfondsen zijn momenteel zwaar ondergewaardeerd, ook Probus. De beurskoers is nu zo'n vijf pence, terwijl het bedrijf ongeveer twee keer zoveel waard is.'

Zodra de deal met Uni-Invest is afgerond, beschikt Probus weer over 'ongeveer 250 miljoen gulden' aan eigen en geleend geld om onroerend goed te kopen. Met dat bedrag is Probus een kleine speler. 'In Londen stel je pas echt wat voor wanneer je anderhalf miljard gulden aan vastgoed bezit.' Het is even wennen voor Magnusson, die bescheiden status. 'In 1989 had ik nog voor twee miljard gulden aan onroerend goed.'

Magnusson zou graag ook weer in Nederland investeren. 'Vergeleken met andere landen is het een zeer comfortabele markt, die mij nooit heeft teleurgesteld. Maar goede objecten zijn schaars en duur.' Met of zonder Nederland, Probus investeert voorlopig alleen in het rijke, overzichtelijke en goed georganiseerde West-Europa. 'Dit keer zal ik niet te snel toehappen.'

Of het ook de laatste keer zal zijn, hangt ervan af of Lars Magnusson deze plechtige belofte aan zichzelf zal houden.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.